29.8.12

Το Νέο Τεύχος του Περιοδικού STRANGE


3 σχόλια:

ΣΙΑ & ΠΕΤΡΟΣ είπε...

ΝΑΙ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΤΕΥΧΟΣ!
ΑΠ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ!
ΩΡΑΙΟ Τ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΖΩΗ ΜΑΣ
ΚΙ Ο ΒΕΡΝ-ΝΕΜΟ ΚΙ Ο ΛΑΒΚΡΑΦΤ ΚΑΙ ΒΙΜΑΝΑΣ ΚΑΙ ΣΑΜΠΑΛΑΣ...
ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΟ ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ ΚΙ ΑΛΛΟ ΑΡΙΒΑΝΗ ΚΙ ΑΛΛΟ ΛΑΒΚΡΑΦΤ ΚΙ ΑΛΛΟ ΒΑΜΠΙΡ ΚΙ ΑΛΛΟ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑΣΤΕ ΚΑΛΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΕ ΑΚΑΘΕΚΤΟΙ

Ανώνυμος είπε...



Παντελή Χαίρε!

Συγχαρητήρια για το καινούργιο τεύχος του περιοδικού Strange. Προσωπικά ξεχώρισα το άρθρο σου για την θεωρία της συγχρονικότητας του Kammerer. Με αφορμή λοιπόν αυτό κατέβασα από το ίντερνετ το βιβλίο “das Gesetz der Serien” το οποίο διατίθεται δωρεάν.

Το «ξεφύλλισα» και αποκόμισα την εντύπωση ενός μάλλον σκονισμένου και σκουριασμένου πονήματος. Επειδή ακριβώς είχα αυτή την αίσθηση δεν τον διάβασα αναλυτικά, αλλά δειγματοληπτικά: πιο συγκεκριμένα έψαξα κάπως καλύτερα το κεφάλαιο για τους πρώτους αριθμούς στις σελίδες 187-189. (Δεν είμαι ειδικός στο συγκεκριμένο αντικείμενο, αλλά σήμερα εμφανίζεται ακόμα και σε ταινίες όπως οι «αθόρυβοι» -sneakers-, οπότε είναι φυσικό να μου κινήσει το ενδιαφέρον).

Προσπαθεί (όπως απ’ ότι κατάλαβα στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου του) να βρει απρόσμενες νομοτέλειες. Αν και αναφέρει ότι «δεν υπάρχει ένας τύπος με γενική ισχύ για την σειριακή εμφάνιση των πρώτων αριθμών» (σ. 188), αναλύει στην συνέχεια (και στην ίδια σελίδα) μία εντελώς απλή σχέση (απλή αλγεβρική εξίσωση, επιπέδου πρώτης γυμνασίου). Εκτός από την δουλειά του Γκάους και του Ρίμαν, του ήταν εντελώς άγνωστες και εργασίες οι οποίες είχαν γίνει λίγα χρόνια πριν από την συγγραφή του βιβλίου του όπως αυτές των Χάρντι και Λίτλγουντ, του Λάνταου (*) όπως και η δουλειά των Ραμουνατζάν και Χάρντι: βλ. π.χ. την εντυπωσιακή και απ’ ότι φαίνεται αρκετά αποτελεσματική εξίσωση των τελευταίων, η οποία παρουσιάζεται στην σ. 224 του βιβλίου η μουσική των πρώτων αριθμών του Marcus Du Sautoy –εκδόσεις Τραυλός. Με απλά λόγια καταπιανόταν με θέματα στα οποία του έλειπαν βασικές γνώσεις και δεν είχε εικόνα του τι ισχύει και τι όχι, ακόμα και για τα μέτρα της εποχή του.

(Εδώ θα μου επιτρέψεις μία μικρή παρέκβαση σε μία πιο σύγχρονη εποχή: η στατιστική προσέγγιση του πρώην ταχυδακτυλουργού και καθηγητή του Stanford, Πέρσυ Νταϊακόνις, για την εμφάνιση των πρώτων αριθμών, την οποία ο Du Sautoy παρουσιάζει στο προαναφερθέν βιβλίο, εμένα με εντυπωσίασε – ο Νταϊακόνις είναι γνωστός στους αναγνώστες του Strange από τα κείμενα σου για τη μαγεία των μεγαλουπόλεων).

Για να κλείσω με το θέμα η συσχέτιση μεταξύ πρώτων αριθμών και μουσικής που παρουσιάζει στο ίδιο κεφάλαιο, ίσως να είναι σωστή, αλλά είναι εντελώς ρηχή ακόμα και σε σχέση με εκλαϊκευμένες αναλύσεις, όπως αυτές που δίνονται «στη μουσική των πρώτων αριθμών».

Εντέλει λοιπόν ίσως είχε δίκιο ο Άρθουρ Καίσλερ ο οποίος έγραφε ότι: «ο Kammerer περιορίζεται σε αναλογίες που εκφράζει σε αφελείς φυσικούς όρους…» (Οι ρίζες της σύμπτωσης, εκδόσεις Χατζηνικολή, σ. 71). Δεν λέω ότι δεν είχε ορισμένες ενδιαφέρουσες ιδέες, αλλά ενδεχόμενα να υπερεκτιμάς την δουλειά του.

Από την άλλη αν διαβάσω κάποια εναλλακτική ανάλυση (π.χ. από συνεργάτες ή άλλους αναγνώστες του Strange) είμαι πρόθυμος να το ψάξω περισσότερο: όπως λένε και οι Γάλλοι «μόνο οι βλάκες δεν αλλάζουν ποτέ γνώμη».

Στο μεταξύ περιμένω με ανυπομονησία το επόμενο τεύχος του Strange!

Με εκτίμηση,

K.M.



(*) Μάλιστα το βιβλίο του Λαντάου φαίνεται πώς είχε εκδοθεί στα γερμανικά, το 1909 με τίτλο Handbuch der Lehre von der Verteilung der Primzahlen, δέκα χρόνια πριν από την έκδοση του βιβλίου του Κάμερερ στο οποίο αναφερόμαστε. Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας «αποκαλύπτει την σχέση της μαγείας ανάμεσα στους πρώτους αριθμούς και την συνάρτηση ζήτα» πάντα σύμφωνα με τον de Sautoy. Περιέχει σίγουρα πολύ πιο ενδιαφέροντα στοιχεία από αυτά στα οποία αναλώνεται ο Κάμερερ!

Δημήτρης Τσουμάνης είπε...

Βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσες τις παρατηρήσεις του Κ.Μ., την ένθερμη ενασχόληση του οποίου με διάφορα θέματα γνωρίζω και μέσα από την προσωπική μας αλληλογραφία. Και θα ήθελα - υπόθετω δεν είμαι ο μόνος - να δω αυτό το σύντομο κείμενο σε μία πιο αναπτυγμένη μορφή.