14.10.09

To Νέο Τεύχος του Περιοδικού STRANGE

9 σχόλια:

ekptwtos είπε...

keep stranging Δάσκαλε...

God Bless!

Ανώνυμος είπε...

επιτέλους βγήκε!!! :-) Ο Φου Μαν Τσου θα σκάσει από το κακό του!!

Ανώνυμος είπε...

Καλημέρα,

Τα βιβλία σας megapolisomancy και ταξιδι στη μοναξια του χρονου μου αρεσαν πολύ [παλια είχα διαβασει και ενα παράξενο βιβλιο απο εσας το οποίο τοτε το είχα βρει πολύ παράξενο :) ], αυτη τη στιγμη βρεθηκα στη θέση να ασχολούμαι με τα κείμενα 'What is an author'(Foucault) και 'the death of the author'(Barthes) στο πλαισιο της αναφορας και της μετάπλασης στις τεχνες.
Θα ήθελα ειλικρηνα (αν εχετε τη διάθεση) την αποψη σας για τα κειμενα αυτα τα οποια σιγουρα σας ειναι γνωστά.[Ξέρω μαλλον χρειάζεται αρθρο για αυτα τα πραγματα αλλά ...]

Φιλικά,
V

P.S
(Δε μπορώ να πω το ονομά μου, με κυνηγαει και εμενα ο 'Foo Mann Zu')

Ανώνυμος είπε...

Καταπληκτικό τεύχος!
(Που μπορούμε να βρούμε το αρχαιοελληνικό κινητό?)
Γενικά τα τελευταία τεύχη Στραν-γη είναι το ένα καλήτερο από το άλλο.
η συλλογή με τα εξωγήινα σιμουλάκρα είναι το κάτι άλλο, θέλει συνέχεια.
Η άγνωστη αυτή κρύπτη των Ναιτών έρχεται στο φως παράληλα με τις υπόγειες στοές κάτω από την αγιά σοφιά.

Πολύ καλή και η ξεχωριστή συνοπτική μονογραφία για το 2012 που μόλις διάβασα. Μια ανάλογη θα χρειαζόταν νομίζω για τον ήλιο (μαύρο και όχι).
Να είστε καλά και να συνεχίσετε τολμηρά

Τ.

Ανώνυμος είπε...

Νασαι καλά Δάσκαλε!
Μακάρι να υπήρχαν περισσότερα άτομα με το μυαλό το δικό σας!(έχουμε πήξει στην μετριότητα της σκέψης,δεν πάει άλλο...)
Μας εμπνέεις όλους με τα κείμενά σου,συνέχισαι ακάθεκτος!
Το περιοδικό είναι φανταστικό,το παρακολουθώ απο το πρώτο τεύχος και δεν θα ξεχάσω ποτέ την εντύπωση που μου έκανε και τους δρόμους στο μυαλό μου που άνοιξε το πρώτο τεύχος όταν το είδα κρεμασμένο σενα περίπτερο στην πόλη όπου ήμουνα τότε φοιτητής!!
Εύχομαι τα καλύτερα για το μέλλον,γιατί η δουλειά σας αξίζει!

Π. Γ. είπε...

Για τον αιώνιο εχθρό μας, (μεταξύ πολλών άλλων), τον Φου Μαν Τσου, ο Dr. Shambala έχει τοποθετηθεί πολύ ωραία:

«Με μυστικές διεργασίες –που απαιτούν μεγάλη και έντονη παρατηρητικότητα, ενδοσκόπηση και αυτοκριτική– εντόπισα και ξερίζωσα τον Φου Μαν Τσου από μέσα μου. Τώρα το μόνο που έμενε ήταν να κατατροπώσω και τον Φου Μαν Τσου εκεί έξω. Εκείνος το κατάλαβε...»

(Από τα Απομνημονεύματα του Dr. Shambala, σελίδα 1.762, παράγραφος 1).



Π. Γ.

Π. Γ. είπε...

Ανώνυμε Συνταξιδιώτη V,
ρωτάς την άποψή μου για το 'What is an Author' του Foucault, και για το "αντίπαλο δέος" τού 'The Death of the Author' του Roland Barthes, τα οποία έχω υπ' όψιν μου, και ελπίζω να το κάνεις από κάποιες συγγραφικές ανησυχίες που σε διακατέχουν, ή από φιλοσοφική άσκηση, και όχι από κάποιου είδους ψυχοκοινωνιολογικούς προβληματισμούς τους οποίους αντιπαθώ (και, γι' αυτό ακριβώς, σ' αυτήν την περίπτωση δεν θα σου είμαι και τόσο χρήσιμος).

Ο Foucault και ο Barthes είναι δύο αρκετά αξιόλογοι συγγραφείς και στοχαστές (ξέρω και χειρότερους), γενικά τις απόψεις των οποίων -παρά την εκκεντρική ιδιοσυγκρασία των ιδίων- δεν συμμερίζομαι, δυστυχώς ή ευτυχώς.
Και, παρ' όλο που συχνά φαίνεται να διαφωνούν έντονα σε κάποια θέματα (με ή χωρίς τον Derrida), για μένα είναι ίδιοι.
Είναι εκπρόσωποι μιας αναθεωρητικής σκληροπυρηνικής κοινωνικοπολιτικής κουλτούρας του γαλλικού παρελθόντος, βαθιά ορθολογιστικής και "ξύλινα" φλύαρης, που παλαιότερα δήλωνε "προοδευτική" και σήμερα είναι απόλυτα συντηρητική και απόλυτα κατεστημένη, (ακολουθώντας ίσως τη μοίρα της υποτιθέμενης "αριστερής" διανόησης), διότι, στο κάτω-κάτω, αυτές ήταν οι προθέσεις της. Ήθελαν να "αντικαταστήσουν" το κατεστημένο (όπως και έγινε) και όχι να το "ανατρέψουν". Αυτό γινόταν και γίνεται στα πλαίσια μιας "αναμόρφωσης", κατά τη λογική τους, μόνο που η διανόηση δεν χρειάζεται αναμορφωτήρια αλλά εμπνεύσεις και ευαισθησίες. (Κάνω αυτό το σχόλιο, για να υπονοήσω φευγαλέα μια δική μου άποψη περί αυτών).

Τέλος πάντων, τα συγκεκριμένα κείμενα, κυρίως εστιάζονται στο επινοημένο ζήτημα τού αν πρέπει να συνδέεται το συγγραφικό κείμενο με τον συγγραφέα του ή όχι. Υποστηρίζουν πως όχι, ο καθένας τους με τον τρόπο του.
Στην αόρατη ρίζα του προβληματισμού τους, φυσικά, βρίσκεται μια αντιπαλότητα απέναντι στο individualism (στην ατομικότητα)και μια συμπαράσταση απέναντι στο collectivism (ας πούμε, στη συλλογικότητα). Που είναι χαρακτηριστική τάση, που, π.χ., άκμασε στη Σοβιετική Ένωση (ή στη Μαοϊκή Κίνα), στην οποία οι συγγραφείς έπρεπε να "αναμορφωθούν" για να γράφουν για το σύνολο (οι διανοούμενοι έπρεπε να είναι μέλη του συνόλου και όχι individuals), και άρα για συγκεκριμένα θέματα που ενδιαφέρουν το σύνολο και το κοινό ώφελος και τη φιλοσοφία του καθεστώτος. Ή, ακόμη καλύτερα, (αυτοί το έβλεπαν "ουτοπικά"), οι συγγραφείς να είναι ανώνυμοι.
Κατ' επέκταση, αν με παρακολουθείς, γι' αυτούς το συγγραφικό κείμενο ανήκει στον λαό, στην Ιστορία, στο κράτος, στους κριτικούς, στην εποχή, κλπ, κλπ, αλλά όχι στον συγγραφέα του, κάτι το οποίο θεωρούν ότι θα ήταν ατομικιστικό, αλλαζονικό, αριστοκρατικό, φασιστικό, διαφημιστικό, "ηρωικό", συσκοτιστικό ως προς την αξιολόγηση, κλπ. (Διακρίνεται και μια απέχθεια έναντι στην έννοια του "Κλασσικισμού"...)
(Τονίζω πάλι εδώ ότι το ζήτημα είναι εντέχνως επινοημένο).
Χαρακτηριστική είναι η θέση του Foucault αλλά και του Barthes, σε αυτά τα κείμενα, ότι "ο συγγραφέας είναι απλά προϊόν της εποχής του". Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να είναι, αφού είναι αναπόφευκτο αυτό το συμπέρασμα μέσα από την κοινωνικοπολιτική ματιά που διανοούμενοι σαν και αυτούς δημιούργησαν: είμαστε αποτελέσματα της κοινωνίας, είμαστε ψυχοκοινωνικά "προϊόντα", είμαστε προεκτάσεις της πολιτικής Ιστορίας. Οι δημιουργίες μας δεν είναι δικές μας, είναι δημιουργίες "της εποχής μας". (Και εδώ έχουμε να κάνουμε με θέσεις αυτού που εμείς ονομάζουμε: "Βιοτεχνικό Ιερατείο"...το οποίο είναι μια μεγάλη συζήτηση...)
Και, μάλιστα, κατ' αυτούς είναι και υποχρεωμένοι οι δημιουργοί να είναι "εκφάνσεις της εποχής τους", ως αυτοσκοπός, διότι αν δεν είναι, είναι αδιάφοροι, ύποπτοι, ή "αναχρονιστές". (Και δεν θα μπορούσαμε να τους αναλύσουμε και κοινωνιολογικά. Όπως μάς βολεύει δηλαδή, για να ενισχύουμε το μοντέλο της κοσμοθέασής μας, το οποίο έχουμε κοινό ως στοχαστές, άσχετα αν διαφωνούμε στα επιμέρους για να υπάρχουμε κι εμείς ως individuals, κι αυτό είναι μια αντίφαση -κάπως έτσι φαίνεται να είναι το σκεπτικό τους υπογείως).

(συνέχεια στο επόμενο μήνυμα)

Π. Γ. είπε...

(συνέχεια)

Φυσικά απαιτούνται, όπως πάντα, και οι βολικές εικασίες: Π.χ., Το Oliver Twist, λένε, θα έχανε τη φήμη του και την αξία του, αν ανακαλύπταμε ότι δεν το έγραψε ο Charles Dickens, χωρίς όμως να έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο το συγγραφικό κείμενο...
Φυσικά, αυτό είναι μια virtual δικηγορίστικη υπόθεση του Foucault για να στηρίξει θεμελιακά σχεδόν το μισό κείμενο. Στην ουσία, πρόκειται για ένα κείμενο εναντίον των ηρώων, εναντίον της ιδιοφυίας, ή έτσι το καταλαβαίνω εγώ. Το "Oliver Twist του Dickens", είναι του Dickens δεν είναι το Oliver Twist τελεία. Γιατί άραγε δεν υποστηρίζουν π.χ. ότι θα χάσει την αξία του το "Κεφάλαιο" του Μαρξ αν ανακαλύπταμε ότι δεν το έχει γράψει ο Μαρξ; Διότι, θέλουν και αυτοί τους ήρωές τους, παρ' όλα αυτά. Να, λοιπόν, μια περίπτωση που δεν θα αποδέχονταν να απομονωθεί το συγγραφικό κείμενο από τον συγγραφέα του (και μπορώ να καταθέσω δεκάδες άλλες).
Και, παραδόξως, το "The Death of An Author" δεν υπονοεί ούτε κατά διάννοια τον θάνατο του συγγραφέα του κειμένου, του Barthes.

Ο άνθρωπος είναι ένα σύμπαν από μόνος του. Και ο συγγραφέας, αν είναι καλός συγγραφέας, είναι ένας ιδιαίτερος άνθρωπος, και ένα ιδιαίτερο σύμπαν από μόνος του, το οποίο μάλιστα δέχεται και επισκέπτες, και ακόμη και το οικειοποιούνται πολλά από τα άλλα σύμπαντα. Φυσικά και είναι ενωμένο το συγγραφικό κείμενο με τον συγγραφέα, όπως είναι και η μουσική με τον μουσικό, η ζωγραφική με τον ζωγράφο, η ταινία με τον σκηνοθέτη, το μήνυμα με τον αποστολέα.
Και οι διανοούμενοι δεν είναι "προϊόντα της εποχής τους". Η εποχή τους είναι προϊόν των διανοούμενων! (Μπορούμε να επιχειρηματολογούμε επί μέρες υπέρ αυτού).
Όπως και η εποχή αυτών των κυρίων, είναι προϊόν δικό τους.
Όχι δικό μας. Και προσπαθούν, με τέτοια κείμενα, να μάς πείσουν για το αντίθετο.
Ευτυχώς που δεν είναι όλα τα πράγματα ζήτημα κοινωνιολογικής ανάλυσης, γι' αυτό άλλωστε και δεν είναι ούτε στο ελάχιστο σημαντικές οι κρίσεις τους για τη συγγραφική, για την κατανόησή της και για την εξέλιξή της. Και γι' αυτό και δεν μπορείς να καταλήξεις από κανένα δρόμο στα κείμενα αυτά, έχοντας συγγραφικές ανησυχίες ή θέλοντας να μελετήσεις την ιστορία της λογοτεχνίας. Καταλήγεις σε αυτά από πολύ συγκεκριμένης χροιάς κοινωνιολογικούς χώρους, και έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον μόνο για αυτούς, για να λένε ότι είναι ολοκληρωμένο το βιοτεχνικό μοντέλο τους και έχει αναλύσει ακόμη και αυτό το ζήτημα (και για να κάνουν και τον δικό τους "φουτουρισμό", ως προς το σε τι θα εξελιχθεί η συγκεκριμένη ιδιότητα στο μέλλον, δηλαδή σε τι θέλουν αυτοί να εξελιχθεί).

Αυτή είναι, με δύο λόγια, η άποψή μου, αγαπητέ Συνταξιδιώτη.
Ελπίζω κάπου να σού φάνηκε χρήσιμη στον προβληματισμό σου.



Ευχαριστώ εκ καρδίας όλους τους φίλους για τις θερμές σκέψεις τους.

Π. Γ.

Ανώνυμος είπε...

Ευχαριστώ πολύ για τον κόπο και χρόνο που αφιερώσατε να μου πείτε την άποψη σας, όχι δεν ρώτησα από κάποιου είδους ψυχοκοινωνιολογικούς προβληματισμούς (ούτε εμένα μου αρέσουν),δεν κατέληξα σε αυτά ακριβώς έχοντας συγγραφικές ανησυχίες αλλά μελετώντας και ερευνώντας τις τέχνες (μαζί όμως και την συγγραφική) ως μέσο έκφρασης, αυτά τα κείμενα αναφέρονται σε ακαδημαϊκές εργασίες παντού, οπότε δυστυχώς καταλήγεις σε αυτά ακόμα και αν δεν θα ήθελες να καταλήξεις – αναφέρονται π.χ. σε κείμενα μαζί με απόψεις από συγγραφείς σαν τον McLuhan οπότε μπαίνεις στην παγίδα :) . Αναφέρεστε σε κείμενα σας συχνά στη συγγραφική και στους συγγραφείς και ήθελα την άποψη ενός συγγραφέα τα κείμενα του οποίου μου αρέσουν γιατί αν ρωτήσεις έναν ακαδημαϊκό θα πει αυτά που λέει το μάθημα …

Φιλικά,
V