2.8.16

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ - Το Νέο Τεύχος του Περιοδικού STRANGE


76 σχόλια:

Giannis G. είπε...

Αν και...ως υπναράς που είμαι στην αρχή ψιλοσάστισα με το νέο τεύχος (μ' αρέσει ρε παιδιά ο ύπνος, δεν το κρύβω), αλλά μετά αμέσως σκέφτηκα ότι μάλλον ο Παντελής χτυπάει τη συλλογική μας ύπνωση που βρίσκεται στο ζενίθ της τούτες τις περίεργες εποχές και που δεν μας αφήνει να δούμε τα ουσιαστικά! Αλλα καλύτερα θα διαβάσω το άρθρο!

Anwrimos είπε...

Χθες το αγορασα, το διαβασα νερακι, βεβαια βοηθαει το οτι βρισκομαι και σε θερινες διακοπες και εχω απλετο χρονο. Ενα από τα καλυτερα τευχη που διαβασα

Ανώνυμος είπε...

Η κυκλοφορία του νέου τεύχους του περιοδικού Strange δεν θα μπορούσε παρά να αποτελέσει με τη σειρά της άλλη μια συγχρονικότητα στη μεγάλη αλυσίδα των οποίων εν μέσω βρίσκομαι το τελευταίο διάστημα, λόγω της ενασχόλησής μου με σχετικά θέματα όπως τα όνειρα, η πραγματικότητα, ο θάνατος και όλα όσα αναφέρεις κι εσύ στο άρθρο σου "Ο Πόλεμος Ενάντια στον Ύπνο.
Είναι όμορφο, παράξενο (και αποκαλυπτικό κατά κάποιον τρόπο θα έλεγα για μενα) οτι ενώ αγαπώ πολύ τον David Lynch, δεν είχα δεί ποτέ τη σειρά Twin Peaks, εκτός από την ταινία Fire Walk With Me, και πάντα την είχα κατά νού. Τις τελευταίες εβδομάδες κι ενώ με είχα εμμονή (όπως λες κι εσύ στο άρθρο "Κάθε εμμονή μας αποσυνδέει απόκάθε νόημα. Σταδιακά η ζωή μας... χάνει το νόημά της." ...) με αυτά τα θέματα, θέλησα να δώ αυτή την καταπληκτική τελικά σειρά (και φυσικά έχει εδώ και λίγο καιρό ανακοινωθεί η συνέχισή της). (Άραγε πόσο λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος όταν βλέπει στην τηλεόραση μια σειρά όπως το Twin Peaks, με τόσες σκέψεις και τόσους συνειρμούς... Σαν να βλέπει όνειρο...)
Παράλληλα, θέλησα πάλι να αναζητήσω τα διηγήματα του Τόμας Λιγκότι που είχαν κυκλοφορήσει παλαιότερα σε μια συλλογή μεταφρασμένα στα ελληνικά και εδώ και κάποια χρόνια είναι εξαντλημένα και λιγάκι δυσεύρετα. (τον Λιγκόττι μου τον θύμισε και μια άλλη πολύ καλή τηλεοπτική πρόταση του περιοδικού, το Tue Detective, ο βασικός χαρακτήρας του οποίου είναι βαθιά επιρρεασμένος από το πολύ ενδιαφέρον "The Conspiracy Against The Human Race"). Βρήκα τελικά κάποια βιβλία του στα αγγλικά και πήρα τη συλλογή διηγημάτων "Songs Of A Dead Dreamer" και "Grimscribe".
Θεωρώ οτι η αναγνωστική περιπέτεια που ακολουθεί ο καθένας είναι κάτι πολύ προσωπικό και έχει σχέση με τον αναγνώστη καθεαυτόν. Έτσι θα ήθελα απλά να μοιραστώ την προσωπική μου άποψη για τον Λιγκόττι. Διαβάζοντας τα πρώτα διηγήματα της συλλογής, τα βρήκα εξαιρετικά ελκυστικά, με πολύ καλή και δυνατή γραφή και πολυεπίπεδα. Ένιωσα οτι έχει κάτι και δεδομένου οτι έχει γράψει το βιβλίο που προανέφερα, όλο αυτό με ώθησε να ψάξω λίγο παραπάνω γι' αυτόν, κάτι που κάνω γενικά για τους συγγραφείς που αγαπώ και μου δημιουργούν μια αίσθηση όπως ο Φίλιπ Ντικ, ο Πόου, ο Μπόρχες. Βλέπω οτι ο Λιγκόττι είναι ένας πολύ ιδιαίτερος συγγραφέας και το γεγονός οτι έχει βιώσει κάποια πράγματα, όλο αυτό που είναι και βιώνει μεταφέρεται στα γραπτά του, στις ιδέες του... Αυτό που αποπνέει η ανάγνωση των γραπτών του (και αυτό και πάλι είναι σχετικό γιατί εξαρτάται και από τον αναγνώστη...). Ενδιαφέρον έχει και το πολύ καλό εξώφυλλο και ο δημιουργός του, που έχουν άμεση σχέση με όλα αυτά που προανέφερα και φυσικά με το άρθρο σου. (Επίσης σχετίζονται και με την πολύ ωραία σειρά που πρότεινες, το Penny Dradful, το οποίο δυστυχώς αναγκάστηκαν να το τελειώσουν αλλά κατά την προσωπική μου άποψη το έκαναν με τον χειρότερο τρόπο...)
http://d.gr-assets.com/books/1431457032l/24611567.jpg
https://beautifulbizarre.net/2015/01/17/chris-mars-shines-light-darkness/
Θα χαιρόμουν πολύ αν μου έλεγες κι εσύ την άποψή σου για τον Λιγκόττι.

Σε ευχαριστώ πολύ για τη ζεστή συντροφιά μέσω του περιοδικού και των πολύ όμορφων βιβλίων σου όλα αυτά τα χρόνια αλλά και για την ειλικρινή αγάπη που μου μετέδωσες για τη λογοτεχνία του φανταστικού (που είναι πράγματι η λογοτεχνία που δικαιώνει τον εαυτό της...).
Να είσαι καλά και να μη σταματήσεις κι εσύ να προσπαθείς για ό,τι καλύτερο.

Π. Γ. είπε...

Αγαπητέ Συνταξιδιώτη, ευχαριστώ πολύ για τα ενδιαφέροντα σχόλια σου, για την θερμότητά σου, και για τα ενθαρρυντικά καλά σου λόγια.
Είμαι μεγάλος θαυμαστής του David Lynch. Πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσεις ένα μυστηριώδες κείμενό του που ποαρουσιάζουμε στο νέο Strange που θα κυκλοφορήσει στα τέλη Σεπτεμβρίου. (Επίσης και Μπόρχες στο τεύχος, και Τομ Ρόμπινς).
Είμαι παλιός φαν της σειράς Twin Peaks, και θυμάμαι ακόμη τις συναρπαστικές νύχτες που προσπαθούσαμε να αποκωδικοποιήσουμε τα αινιγματικά μηνύματα κ.ά. που υπήρχαν στα επεισόδια. Την ξαναβλέπω ευχαρίστως. Και, φυσικά, αναμένω κι εγώ την νέα συνέχεια.
Η σειρά που με έχει ενθουσιάσει αρκετά αυτήν την εποχή, είναι το Preacher.

Μου αρέσει ο Τόμας Λιγκόττι (θυμάμαι τώρα μία σπάνια έκδοσή του που έχω, που έχει κάνει μαζί με τους Current 93, με μουσική).
Είναι σαφώς cult περίπτωση.
Κατά την γνώμη μου, έχει συγγενή σχέση με τους (λίγο παλαιότερους) Ramsey Campbell και Carl Edward Wagner (θα σου αρέσει αυτός αν μπορέσεις να τον βρεις), προφανώς με τον Clive Barker, ίσως και με τον (δυσεύρετο) θρυλικό Leonard Cline (The Dark Chamber).
Είμαι όμως πάντοτε της άποψης, ότι, στα πλαίσια της παράδοσης της λογοτεχνίας του Φανταστικού και του Παράξενου, πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσουμε τους μεγάλους masters, και μετά νεότερους συγγραφείς που έχουν απλά επηρεαστεί από αυτούς. Για χάρη του αυθεντικού, πάντα. Οπότε, πολύ καλός είναι ο Λιγκόττι, αλλά θα συνιστούσα να διαβάσει κάποιος οπωσδήποτε Algernon Blackwood, Robert W. Chambers, Fritz Leiber, Joseph Payne Brennan, Robert Aickman, Walter de la Mare, J. K. Huysmans, Ramsey Campbell, Leonard Cline, κ.ά., στα χνάρια των οποίων βαδίζει ο Ligotti.
(Αν και ο ίδιος, παραδόξως, όταν τον ρωτάνε για τις επιρροές του δεν μιλάει για συγγραφείς του Φανταστικού, αλλά για Vladimir Nabokov και Bruno Schultz και Thomas Bernhard, αποπροσανατολιστικώς, κάτι που δεν μου αρέσει).

Συνέχισε τις περιπλανήσεις σου. Συνεχίζω να προσπαθώ για ό,τι καλύτερο, παρ' όλες τις κακές συνθήκες του περιβάλλοντος. Χαίρε
Π. Γ.

Ανώνυμος είπε...

Εγώ ευχαριστώ πολύ για την ανταπόκριση και για το γεγονός οτι μοιράζεσαι και συζητάς για όλα αυτά τα πολύ ενδιαφέροντα!
Διαβάζω το Strange από το 2ο τεύχος του μέχρι και σήμερα (σε κάποια φάση βρήκα και το 1ο) και φυσικά περιμένω το καινούργιο με άλλες τρείς πολύ καλές εκπλήξεις! Και ο Τομ Ρόμπινς μου αρέσει πολύ.
Σίγουρα η θέαση του Twin Peaks, με την κατάλληλη παρέα και παράλληλα ανάλυση και σκέψεις για τις ιδέες και τα αινιγματικά μυνήματά της, θα ήταν η ιδανική! Νομίζω οτι είναι πολυεπίπεδη σειρά. Όπως και να το δεί κανείς η σειρά μιλάει πραγματικά. Μου φαντάζει ως όνειρο μέσα σε όνειρο. Έχει τόσα αινιγματικά μηνύματα, οι χαρακτήρες μηδενός εξαιρουμένου έχουν όλοι τόσα να πούν σε τόσα επίπεδα, μέσα από διαλόγους αλλά και μέσα από τις πράξεις τους... και ενώ υπάρχει παντού το μυστήριο, το σκοτεινό και άγνωστο και πολλές φορές το τρομακτικό στοιχείο, από την άλλη υπάρχει συγχρόνως τόσο όμορφο και εύστοχο χιούμορ. Είναι πραγματικά πολύ ιδιαίτερη σειρά και νομίζω οτι η συνέχειά της θα είναι εξίσου ιδιαίτερη. Έχω σταματήσει στο 12ο επεισόδιο της δεύτερης σαιζόν. Ανυπομονώ να δώ και τα υπόλοιπα, αν και από την άλλη κατά κάποιο τρόπο δεν θέλω να τελειώσει.
Έχουν πολύ ενδιαφέρον οι Current 93 (και πολύ ενδιαφέρουσες προεκτάσεις σχετικά με το όνομά τους). Με τον Λιγκόττι από ό,τι είδα έχουν κάνει κάποια πράγματα. Μου άρεσε πολύ το «I Have A Special Plan For This World”. Και το συγκρότημα και ο Τίμπετ φυσικά έχουν πολύ ενδιαφέρον. Λόγω θέματολογίας αλλά και μουσικής. Μεγάλη δισκογραφία φυσικά. Επιλεκτικά είχα ακούσει ορισμένα. Είναι πολύ καλοί.
Συμφωνώ πολύ με αυτό που λες, οτι πρέπει να διαβάσουμε τους μεγάλους masters, τους παλιούς συγγραφείς. Προσωπικά κυρίως διαβάζω τους παλιούς φανταστικούς συγγραφείς. Δεν έχω κάτι με τους καινούργιους απλά για κάποιους λόγους με τραβάνε οι παλιοί. Ο Λιγκόττι είναι μια από τις εξαιρέσεις που προέκυψε σιγά σιγά και για πολύ συγκεκριμμένους λόγους. Διάβασα και μου άρεσαν πολύ οι Μπλάκγουντ, Τσέημπερς, Λάιμπερ, Ιυσμάν. Τους υπόλοιπους που αναφέρεις, αν και μερικούς τους έχω πετύχει από εδώ και από εκεί, δεν τους έχω διαβάσει ακόμη. Με τον καιρό σίγουρα θα τους ψάξω. (Είναι τόσα πολλά και τόσο λίγος ο χρόνος...) Επίσης θα ανέφερα και τον Λόρδο Ντάνσανυ (τον λατρεύω), ο οποίος όπως πολύ καλά γνωρίζεις, είναι εξαιρετικός, ονειρικός, με πολλές ιδέες πάνω σε σχετικά θέματα, απλά δείχνει το πιό παραμυθικό και ονειρικό του πράγματος, την όμορφη πλευρά θα έλεγα περισσότερο (Είναι τόσο βαθύς και αχανής όμως... Ένα σύμπαν από μόνος του!). Ο Λιγκόττι κάνει το αντίθετο, είναι σκοτεινός, πεσσιμιστής και δείχνει την τρομακτική, την εφιαλτική πλευρά του πράγματος (μαζί φυσικά με όλα τα ερωτήματα και τις αγωνίες που τον κατατρέχουν σαν άνθρωπο), συν το γεγονός οτι οι ήρωές του στο τέλος δεν βρίσκουν ποτέ τη λύτρωση (κάτι που πχ στο True Detective συμβαίνει με τον πρωταγωνιστή και πεσσιμιστή χαρακτήρα και νομίζω οτι είναι σημαντική η διαφορά ανάμεσα σε μια τηλεοπτική παραγωγή και τη λογοτεχνία, για να μην αναφερθούμε και σε διάφορες κινηματογραφικές παραγωγές...). Είναι και αυτός βαθυς, φιλοσοφημένος, σκοτεινός αλλά και αποκαλυπτικός, ψυχογραφικός, εκτός των άλλων.
Έχω δεί ορισμένους καλλιτέχνες γενικότερα να κάνουν αναφορές σε κάποιους που δεν θα περίμενε κανείς φαινομενικά. Είναι κάτι που ξενίζει και ίσως αποπροσανατολίζει αν

Ανώνυμος είπε...

κάποιος έχει κάτι συγκεκριμμένο κατά νού για τον καλλιτέχνη. Εν τούτοις, προσπαθώ να σκεφτώ τί μπορεί να θέλει να πεί χρησιμοποιώντας ως μέσο αυτό το είδος της λογοτεχνίας πχ. Ο Λιγκόττι, από κάποιες λίγες συνεντεύξεις που διάβασα από εδώ και από εκεί, αλλά και από το «Conspiracy Against…», αναφέρει κάποιους φιλοσόφους όπως ο Σοπενχάουερ, ο Zapffe, ο Νίτσε κλπ, επισημαίνοντας οτι βάζει και το συγκεκριμμένο φιλοσοφικό υπόβαθρο μέσα στα γραπτά του. Φυσικά τα πρώτα ονόματα που αναφέρονται σε σχέση με τη γραφή του είναι εκείνα των Πόου, Λάβκραφτ και Κάφκα, για προφανείς λόγους. Σχετικά με τους τρείς σγγραφείς που αναφέρεις, δεν έχω διαβάσει κάποιον από αυτούς. Ψάχνοντας όμως αρχικά για τον καθέναν από αυτούς στη Wikipedia, βλέπω κάποια πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία τους που ίσως έχουν σχέση με την προσωπικότητα και τις προσωπικές αγωνίες του Λιγκόττι και αποτέλεσαν με τη σειρά τους πηγή έμπνευσης για το συγκεκριμμένο σχετικό υπόβαθρο των ιστοριών του.
Για τον Ναμπόκοφ λέει οτι: Nabokov, like his wife, his son and several characters in his novels, was a synesthete. He was also an expert lepidopterist and composer of chess problems.
Σχετικά με τον Σούλτς λέει κάπου: China Miéville's 2009 novel The City & the City begins with an epigraph from John Curran Davis's translation of Schulz's The Cinnamon Shops: "Deep inside the town there open up, so to speak, double streets, doppelgänger streets, mendacious and delusive streets". In addition to directly alluding to the dual nature of the cities in Miéville's novel, the epigraph also hints at the political implications of the book, since Schulz himself was murdered for appearing in the "wrong" quarter of the city.
Για τον Μπερναρ λέει: His work is most influenced by the feeling of being abandoned (in his childhood and youth) and by his incurable illness, which caused him to see death as the ultimate essence of existence. His work typically features loners' monologues explaining, to a rather silent listener, his views on the state of the world, often with reference to a concrete situation. This is true for his plays as well as for his prose, where the monologues are then reported second hand by the listener.
Αυτό το τελευταίο πο λέει, “the monologues are then reported second hand by the listener” το συσχετίζω και με αυτό που είπες για το αυθεντικό του πράγματος και για την παράδοση του φανταστικού και με όλα όσα συσχετίζονται αυτά για τα οποία συζητάμε. (Είναι πράγματι πολύ μεγάλο θέμα όλα αυτά...)
Ο Λιγκόττι επίσης έχει πεί οτι έγραφε μόνο κατά τις δύσκολες περιόδους όταν υπέφερε από «Generalized anxiety disorder (GAD)». (Unlike a phobia, where your fear is connected to a specific thing or situation, the anxiety of generalized anxiety disorder is diffused—a general feeling of dread or unease that colors your whole life. This anxiety is less intense than a panic attack, but much longer lasting, making normal life difficult and relaxation impossible.)
Το βιογραφικό του στη Wiki αναφέρει οτι: «Ligotti has suffered from chronic anxiety and anhedonia for much of his life; these have been prominent themes in his work.[1] Ligotti avoids the explicit violence common in some recent horror fiction, preferring to establish a disquieting, pessimistic atmosphere through the use of subtlety and repetition. Ligotti has stated he prefers short stories to longer forms, both as a reader and as a writer,[1] though

Ανώνυμος είπε...

he has written a novella, My Work Is Not Yet Done (2002)[6] In 2011, he published The Conspiracy Against the Human Race, a non-fiction work.»
Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου να απαντήσεις αλλά και για τις πολύ σημαντικές επισημάνσεις. Σίγουρα πρέπει να ψάξω για όσους αναφέρεις.
Η εικόνα που ανάρτησες τα λέει όλα...
Με συγχωρείς αν σε κούρασα με όλο αυτό το Λιγκόττι – Θέμα.
Να είσαι όσο καλύτερα γίνεται, καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι για έναν άνθρωπο σαν εσένα σε ένα τέτοιο μέρος, σε τέτοια εποχή.


Ένα κωδικό μήνυμα από το Twin Peaks: “Let a smile be your umbrella”.

Anwrimos είπε...

Γεια σας, και εμενα μου κανε αρχικά καλη εντύπωση ο Λιγκότι, βεβαια ειναι αρκετά cult/ weird και psycho- και τα βιβλία του σπανια να τα βρεις -για τα γούστα μου. Eίχα διαβάσει παλιότερα ενα διήγημα του τη Μέδουσα, η διαφορά του με τους συγγραφεις του φανταστικού είναι ότι, κινειται σε πιο φιλοσοφικά/ υπαρξιακα πλαίσια και όχι τόσο σε εξωγήινα/ δαιμονικά και μεταφυσικά πλαίσια, όπως εχουμε συνηθισει. Αυτό αποκόμισα από τη Μέδουσα, δυστυχώς μονο διασπαρτα κάποια διηγηματα στα Αγγλικά του εχω καταφερει να διαβάσει, τα οποια δε με συγκίνησαν τόσο πολύ, όσο η Μέδουσα, η οποιο με ενθουσιασε. Όπως πχ το Red Tower http://weirdfictionreview.com/2011/12/the-red-tower-by-thomas-ligotti/
Σαν ανθρωπος οπως εχει δηλωσει, έχει πολλα ψυχολογικά προβλήματα, με τασεις αυτοκτονίας, ενώ ειναι χομπίστας. Ο ιδιος δήλωσε πως εχασε την εμπνευση του και δεν πιστευει ότι θα ξαναγράψει κατι στο αμεσο μέλλον. Σίγουρα προκειται για cult προσωπικοτητα, που αγγιζει τα όρια του θρύλου, αφού πολλοι συγγραφεις στις αρχές πιστευαν πως ο Λιγκότι είναι ghost writer, αλλων γνωστων συγγραφεων του φανταστικού.
Έχετε δικαιο κε Γιαννουλακη κ μενα μου εκαναν εντυπωση οι επιρροές του, τις βρήκα καπως "δηθεν" κ ψευτικές. Δεν ξερω αν ηθελε να περασει καποιο μηνυμα. Βεβαια ανεφερε τον H. P. Lovecraft, Κafka και τον Arthur Machen.

Εγώ θα σας αντιπροτείνω τον Laird Barron, ο οποιος είναι επηρεασμενος απο Lovecraft. Ψαξτε οτιδηποτε εχει γραψει αυτος ο συγγραφέας και διαβαστε το. Εγω κυνηγαω διηγηματα του και τα ψαχνω μανιωδώς!!!

Κατα τα αλλα περιμενουμε με ανυπομονησια το επομενο τευχος!!

Π. Γ. είπε...

Γεια σας Συνταξιδιώτες

δεν αναφερόμουν στους πολλούς καλούς masters του Φανταστικού του Παράξενου και του Τρόμου, γενικά, (όπως πχ και ο Dunsany κ.ά.)
αλλά οι συγγραφείς που ανέφερα είναι αυτοί που έχουν επηρεάσει τον Λιγκόττι, πολύ συγκεκριμένα, αυτοί οι συγκεκριμένοι, (αυτός o ίδιος είναι δηλαδή ο απόηχος τους)
πως το λένε, στα χνάρια των οποίων αυτός ο συγκεκριμένος βαδίζει, είναι οι αληθινές επιρροές του, η ουσία του εκ του παρασκηνίου.
(Αποστασιοποιημένο παράδειγμα : είναι σαν να ακούει κανείς π.χ τους Green Day, και να μην έχει ακούσει Sex Pistols ή Buzzcocks ή Clash, κλπ, κλπ.!! Αν του αρέσουν αυτά τα "punk" πρέπει να ακούσει τα πρωτότυπα για να μπει στο νόημα... Οπότε, αν ενδιαφέρεται, γιατί να χάνει τον χρόνο των ακροάσεων του με τις...επιρροές που άσκησαν αυτοί μέσα στον χρόνο; Ας ασχοληθεί πρώτα με τα originals... Μετά, ας δει πού θα τον οδηγήσουν... Φυσικά, δεν αναφέρομαι σε κάποιον τυχαίο ακροατή χωρίς ιδιαίτερη πρόθεση)
(Φαντάζεστε, επίσης, να ρωτήσουν τους Green Day για τις επιρροές τους, και αυτοί να μιλάνε για τον Πικάσο, για την Βουγιουκλάκη, για τον Τσάρλι Τσάπλιν; Αυτό εννοώ...)
(Φαντάζεστε, η σειρά Twin Peaks να εμπνεύσει αργότερα την δημιουργία δέκα άλλων τέτοιων παρόμοιων σειρών, που είναι κάπως σχετικές αλλά δεν είναι το Twin Peaks, και κάποιος να κάθεται και να βλέπει αυτές τις σειρές, και μάλιστα με μεγάλο ένθερμο ενδιαφέρον και ενθουσιασμό, και να συζητάει για αυτές, αλλά...να μην έχει δει το Twin Peaks;...)

Αναφέρει, λες, τον Λάβκραφτ και τον Πόε, χαίρω πολύ, ο Λάβκραφτ και ο Πόε έχουν επηρεάσει τους πάντες. (Είναι σαν να λες ότι στη ραδιοφωνία με την οποία ασχολούμαι με έχει εμπνεύσει ο Μαρκόνι!) Αυτό ισχύει για όλους, γι' αυτό το λέει, δεν μπορεί κανείς να του προσάψει κάτι σε σχέση με κάτι που έχει επηρεάσει τους πάντες και είναι...αυτονόητο.
Αλλά, για κάποιον...παράξενο λόγο, δεν αναφέρεται π.χ. στον Ράμσεη Κάμπελ (που, εκτός άλλων, είναι πιστό αντίγραφό του), γιατί θα σε..στείλει αλλού... Οπότε σου λέει, ο Νίτσε, ο Ναμπόκοφ, κλπ, ο Πικάσο, τρεχαγύρευε δηλαδή...
Αυτά, και άλλα παρόμοια, εννοούσα, αλλά τα είπα λίγο διακριτικά, και, επειδή είδα ότι δεν έγινα όσο κατανοητός θα ήθελα, το λέω εδώ τώρα λίγο πιο ωμά (χωρίς όμως, από την άλλη, να θέλω και να τον αδικήσω, διότι είναι αρκετά καλός).
Απλώς, όλα αυτά είναι...ζήτημα Παράδοσης, η Παράδοση είναι σημαντική, αυτός είναι ο ζωτικός χώρος μέσα στον οποίον κινούνται αυτά τα πράγματα.
Υπάρχουν, φυσικά, και σύγχρονοι εξαίρετοι συγγραφείς που έχουν ξεφύγει κατά πολύ από τους προκατόχους τους, και είναι πολύ πρωτότυποι, αλλά ακόμη και αυτοί δικαιώνουν επίσης την μεγάλη παράδοση με αυτόν τον τρόπο τους.
Τέλος πάντων, είναι μεγάλο ζήτημα, δεν θέλω να σας κουράσω.
Αυτές είναι μεγάλες όμορφες συζητήσεις για μεγάλες όμορφες νύχτες δίπλα στο τζάκι, κάπου αλλού...
Π. Γ.

Ανώνυμος είπε...

Σας ευχαριστώ πολύ για την ανταπόκριση και αυτή την συζήτηση που την βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα.
Αρχικά, βλέπω οτι εγώ δεν έγινα τόσο κατανοητός όσο θα ήθελα. Ίσως το post μου (το είδα και λίγο σαν ένα είδος ηλεκτρονικής αλληλογραφίας) ήταν μακροσκελές και κουραστικό γι’ αυτό ζητώ συγγνώμη. Ήμουν αρκετά παρορμητικός στο να παραθέσω ορισμένα πραγματάκια που εντόπισα και θεώρησα οτι είναι ενδεικτικά του τί βλέπω οτι κάνει ο Λιγκόττι, κατά την δική μου άποψη (κάτι που είπα στο πρώτο μου post σχετικά με τον αναγνώστη και τις περιπέτειές του).
Μου άρεσε πολύ το αποστασιοποιημένο σου παράδειγμα Παντελή οπότε θα χρησιμοποιήσω κι εγώ ένα για να παραθέσω όσο καλύτερα μπορώ αυτό που εξέλαβα προσωπικά από τον Λιγκόττι. Πρόκειται για ένα πολύ αγαπημένο μου συγκρότημα, τους Neurosis. Βλέπω πολλές ομοιότητες σχετικά με την πορεία της μουσικής και της λογοτεχνίας μερικές φορές. Συμφωνώ με την παρατήρησή σου για του Green Day σε σχέση με τα ανάλογα παλιά γνωστά συγκροτήματα της “punk” μουσικής. Αν όμως κάποιος ξεκινήσει να ψάχνει τα πιό άγνωστα ή underground συγκροτήματα, χωρίς όμως καμία

Ανώνυμος είπε...

διάθεση ελιτισμού ή υπεροψίας που γεννάται πολλές φορές από την ανακάλυψη πραγμάτων που δεν γνωρίζουν οι πολλοί κλπ, αλλά με αληθινό ενδιαφέρον, αγάπη και διάθεση να ανακαλύψει τί ακριβώς προσπαθούσαν να κάνουν όλοι αυτοί τότε, θα έβλεπε οτι υπάρχουν ανάμεσα σε όλα αυτά τα συγκροτήματα, και ορισμένα που αντλούν επιρροές και από άλλα συγκροτήματα που έπαιζαν πολύ διαφορετικά στυλ και επιρρεάστηκαν από εκείνα, μπολιάζοντας διαφορετικά στοιχεία με αποτέλεσμα όλο αυτό να γινόταν με διάθεση να εκφράσουν κάτι συγκεκριμμένο, κάποιες δικές τους «ανυσηχίες», να φτιάξουν έναν ήχο όσο γίνεται δικό τους που να μπολιάζει ίσως διάφορα άλλα είδη και πειραματισμούς, για τους δικούς τους λόγους. Ένα τέτοιο συγκρότημα είναι και οι Neurosis (είχαν ξεκινήσει σαν crust punk συγκρότημα πριν «βρούν τον εαυτό τους»), ο ήχος και η μουσική των οποίων βασίζεται από τη μία στους Black Sabbath και από την άλλη στους Pink Floyd, για ευννόειτους λόγους. Και οι ίδιοι το έχουν πεί αλλά είναι αυτονόητο, όπως και για τος Πόου και Λάβκραφτ, οτι οι δύο μπάντες επιρρέασαν τους πάντες ανάλογα. Οι ίδιοι βέβαια αναφέρουν και άλλες πολύ διαφορετικές και ετερόκλητες επιρροές τους όπως: Swans, Hank Williams, Jimi Hendrix, Pink Floyd, Black Sabbath, King Crimson, Black Flag, Hawkwind, Joy Division, Rudimentary Peni, Celtic Frost, Melvins, Die Kreuzen, Killing Joke, Amebix, and Voivod. Από συγγραφείς: Philip K. Dick, Ingmar Bergman, Jack London, Paul Bowles, Cormac McCarthy. Ένα μικρό δείγμα της μουσικής τους, αν και νομίζω οτι θα πρέπει να ακούσει κανείς ολόκληρο τον δίσκο κάποιου καλλιτέχνη για να έχει μια καλύτερη εικόνα (οι ίδιοι δεν θεωρούν οτι η μουσική τους χαρακτηρίζεται metal, απλά την χαρακτηρίζουν ως “fucking intense music”): https://www.youtube.com/watch?v=f4jT7br5m1c
Καταλαβαίνω απόλυτα όσα λες σχετικά με την παράδοση, είμαι συνταξιδιώτης από το δεύτερο τεύχος του περιοδικού καθώς και της συντροφιάς των βιβλίων σου, οπότε έτσι έμαθα κι εγώ για όλα αυτά κάποια πραγματάκια. Αυτό που ήθελα να πώ για τον Λιγκόττι συγκεκριμμένα είναι οτι, πολύ χονδρικά, μου φαίνεται πως χρησιμοποιεί όλο αυτό το μοτίβο για τους λόγους που παρέθεσε ο φίλος Anwrimos στο δικό του post, «η διαφορά του με τους συγγραφεις του φανταστικού είναι ότι, κινειται σε πιο φιλοσοφικά/ υπαρξιακα πλαίσια και όχι τόσο σε εξωγήινα/ δαιμονικά και μεταφυσικά πλαίσια,». (Όλο αυτό βέβαια όπως το έθεσε ο φίλος Anwrimos, σηκώνει μεγάλη συζήτηση γι’ αυτό ξαναλέω πολύ πολύ χονδρικά) Βέβαια ο ίδιος είπε οτι όλο αυτό που βίωνε δεν του δημιουργούσε καμιά διάθεση να αυτοκτονήσει. Το εξηγεί καλύτερα ο ίδιος φυσικά, καθώς και όλες του τις επιρροές, σκέψεις και λοιπά για όλα αυτά σε μια πολύ καλή και αποκαλυτπική συνέντευξη που βρήκα τις τελευταίες ημέρες εδώ: http://www.teemingbrain.com/interview-with-thomas-ligotti/
Θεωρρώ οτι υπάρχουν άνθρωποι που αρέσκονται σε σειρες που έχουν επιρρεαστεί από το Twin Peaks ή και άλλες παλαιότερες ταινίες και σειρές οι οποίες έχουν επιρρεάσει τους πάντες αλλά για πολλούς λόγους δεν τις έχουν δεί (ομοίως το ίδιο συμβαίνει και σε όσους ακούν μουσική, ακόμη και σε διάφορους καλλιτέχνες θα έλεγα). Ανάλογα υπάρχουν και μουσικοί ή συγγραφείς και λοιπά οι οποίοι δεν έχουν επιρρεαστεί από κάποιους που θα θεωρρούσαμε προφανείς. Πολλές φορές δηλώνουν και άγνοια. Σίγουρα άλλες φορές είναι αποπροσανατολιστική, ίσως όμως άλλες φορές να είναι όπως τα λένε. Υπάρχουν και άνθρωποι που έχουν επιρρεαστεί από διάφορα ετερόκλητα πράγματα και κάνουν κάτι που

Ανώνυμος είπε...

το προχωράει το όλο πράγμα αλλού. Υπάρχει και η παράδοση υπάρχει και η εξέλιξη του πράγματος. Και όλα τα ενδιάμεσα θα έλεγα.
Συμφωνώ μεν οτι υπάρχει μια παράδοση και σε αυτό το χώρο, όπως και παντού, ωστόσο δεν μπορώ να μην δώ το γεγονός οτι ο κάθε συγγραφέας είναι μια ξεχωρηστή προσωπικότητα που γράφει για τους δικούς του προσωπικούς λόγους (όποιοι και αν είναι αυτοί). Τις περισσότερες φορές βλέπουμε για παράδειγμα οτι οι διάφοροι συγγραφείς του φανταστικού είναι και μέλη κάποιων μυστικών εταιριών ή έχουν ιυοθετήσει ένα σχετικό θρησκευτικό σύστημα πίστης, αξιών κλπ κλπ. Για παράδειγμα, ο Άλτζερνον Μπλάκγουντ, όπως αναφέρεται στον πολύ διαφωτιστικό πρόλογο τις συλλογής διηγημάτων «Ιστορίες στο Λυκόφως», έγινε μέλος της Χρυσής Αυγής και είχε κάποια συγκεκριμμένα χαρακτηριστικά ως άνθρωπος και στην κοσμοαντίληψή του. Από την άλλη ο Άρθουρ Μάχεν ομοίως. Και άλλοι. Βλέπω οτι σε αντίθεση με αυτούς πχ, ο Λιγκόττι δεν έχει καθόλου ανάλογες πεποιθήσεις. Και γι’ αυτό αναφέρει από την άλλη και φιλοσόφους όπως ο Σοπενχάουερ και ο Zappfe, αλλά και όπως είδα τον Μπερναρ που όπως λέει στη Wiki: «His work is most influenced by the feeling of being abandoned (in his childhood and youth) and by his incurable illness, which caused him to see death as the ultimate essence of existence.», πράγμα το οποίο διακρίνω σε όλα όσα διάβασα μέχρι στιγμής από τα διηγήματά του (Όλα αυτά τελικά τα επισημαίνει και ο ίδιος στη συνέντευξη που ανάρτησα παραπάνω). Σίγουρα είναι πολύ διαφωτιστική η ανάγνωση του του non fiction του, “The Conspiracy Against the Human Race” όπου ο Λιγκόττι εξηγεί την δική του κοσμοαντίληψη. (Από ό,τι ξέρω σίγουρα είδαν εκατομμύρια θεατές το True Detective. Σίγουρα δεν ήταν όλοι τους ενημερωμένοι από την αρχή για την Καρκόσα και τον Βασιλειά με τα Κίτρινα, ούτε για τα σχετικά με τον Λιγκόττι και αυτό το κείμενο... και για πολλά άλλα...)
Συγγνώμη και πάλι για το μακροσκελές και κουραστικό μου post. Απλά το είδα και λίγο σαν μια μικρή αλληλογραφία ανάμεσα σε συνταξιδιώτες.
Είναι σίγουρα πολύ όμορφες αυτές οι συζητήσεις και θα ήταν πολύ όμορφο αν γινόταν πραγματικά μπροστά από ένα τζάκι, ανάμεσα σε μια παρέα από συνταξιδιώτες.

Ανώνυμος είπε...

ΥΓ: Ο Πόου είναι γνωστός στον πολύ κόσμο αλλά για πολύ συγκεκριμμένα γραπτά του. Προσωπικά θεωρρώ οτι ήταν τα πάντα. Έγραψε τόσα πολλά και διαφορετικά είδη και γενικότερα η περίπτωσή του ήταν τόσο ιδιαίτερη. Εκτός από τα πολύ γνωστά, θεωρρείται οτι δημιούργησε την αστυνομική λογοτεχνία, έγραψε σατιρικά κείμενα, κείμενα όπως η «Δύναμη των Λόγων», η «Μεσμερική Αποκάλυψη», «Κουβεντιάζοντας με μια Μούμια», το καταπληκτικό Εύρηκα στο τέλος... δοδομένης της εποχής, των δυσκολιών, της προσωπικότητάς του κλπ... Θεωρρώ οτι είναι τα πάντα, όπως επίσης και ο Phillip K. Dick που κι εκείνος είναι τα πάντα... Αυτοί έχουν επιρρεάσει με τη σειρά τους τα πάντα, ακόμη και με έμμεσους τρόπους...

Ανώνυμος είπε...

ΥΓ2:
https://www.youtube.com/watch?v=LoacMTcWqgs

Π. Γ. είπε...

Χαίρε Συνταξιδιώτη
πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά που μου λες, και φυσικά είναι δεκτά τα σχόλια σου.
Δεν διαφωνώ με αυτά που λες, απλως θέλω (επιπλέον αυτών που λες) να καταδείξω το εξής :
Υπάρχει ένα τραίνο. Στο οποίο προσθέτονται συνεχώς βαγόνια. Νέοι επιβάτες που επιβαίνουν σε νέα βαγόνια, μαθαίνουν εκεί μέσα για τον σιδηρόδρομο, τα τραίνα, και για την κατασκευή βαγονιών, και κατασκευάζουν το επόμενο βαγόνι που ακολουθεί, έπειτα νέοι μπαίνουν, κ.ο.κ. Φαντάσου το αυτό σαν μία τεράστια αμαξο-στοιχία, που ταξιδεύει, κ.ά., και όλο μεγαλώνει, έπειτα "γεννά" άλλες αμαξοστοιχίες, κλπ. Εξαιτίας τους μεγαλώνει συνεχώς και το σιδηροδρομικό δίκτυο, οι σταθμοί, αυξάνονται οι προορισμοί, κλπ.
Γι' αυτό το πράγμα μιλάμε, στην ουσία.
Δεν μιλάμε απλώς για μικρές προσωπικές προτιμήσεις. Αν είναι τα τραίνα που σε ενδιαφέρουν, (και όχι απλά ένα δρομολόγιο για προσωπικούς σου λόγους), τότε αλλάζει το πράγμα. Εμπλέκεσαι σε σιδηροδρομικές περιπέτειες... Εξερευνείς το σύστημα των τραίνων, το δίκτυο, τις κατασκευές, τις τάσεις, την Ιστορία, τους χάρτες τους, τους σταθμούς, τις μηχανές, την μορφολογία, κλπ.
Επίσης, στην αρχή "εισχωρούμε" στο "δίκτυο" μέσα από ό,τι υπάρχει άμεσα διαθέσιμο. Έπειτα εξερευνούμε. Πρώτα διαβάσαμε Tolkien και μετά διαβάσαμε αληθινά τον Όμηρο.

(Είναι σαν να "πιάσεις" μια μυρωδιά από ένα ωραίο φαγητό, απολαμβάνεις την μυρωδιά, έπειτα την ακολουθείς με την μύτη σου, αναζητάς το φαγητό, έπειτα το βρίσκεις και το τρως και μαγεύεσαι. Μετά ρωτάς για τον μάγειρα. Βρίσκεις τον μάγειρα, ρωτάς για την συνταγή, κλπ, κλπ. Ή είναι σαν να ακούς την Ηχώ μιας μελωδίας, την ακολουθείς για να βρεις από πού προέρχεται, να την ακούσεις στην πηγή της. Μετά ρωτάς για τον μουσικό, κ.ο.κ. Βλέπεις έναν πίνακα που σε συναρπάζει. Μαθαίνεις ότι ο ζωγράφος έχει "επηρεαστεί" πολύ από τον τάδε ζωγράφο. Ακολουθώντας την ίδια την συναρπαγή σου --όχι τον πίνακα-- βρίσκεις πίνακες αυτού του τάδε ζωγράφου, και έμαθες περισσότερα για αυτό που σε συναρπάζει, και σε συναρπάζει έτσι ακόμη περισσότερο. Βρίσκεις τον επόμενο, κλπ, αναζητάς την πηγή της συναρπαγής σου. Όταν την εντοπίσεις, από εκεί βγαίνεις στο αληθινό δίκτυο, που είναι εις βάθος, όχι στην επιφάνεια του πράγματος. Δηλαδή, υπό αυτήν την οπτική, υπάρχουν φάσεις [ηχώ, μυρωδιές, πίνακες] που είναι απλά προθάλαμοι, πέρα από την πόρτα ο διάδρομος οδηγεί σε άλλες πόρτες, που οδηγούν μακριά και βαθιά...στην καρδιά του πράγματος. Για να μπορεί να συμβεί αυτό, αρχικά, ο προθάλαμος...πρέπει να έχει αληθινή πόρτα για τον διάδρομο. Όχι μία ζωγραφιστή πόρτα στον τοίχο, μία αληθινή πόρτα --ούτε να σου μιλάει κάποιος εκεί μέσα αποπροσανατολιστικά για άλλες πόρτες που δεν υπάρχουν στον προθάλαμο...)

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Τις προάλλες, μιλούσα με έναν αναγνώστη μου που γίναμε φίλοι. Στην πολυσύνθετη συζήτησή μας, σε κάποια φάση μού είπε ότι του αρέσουν τα Blues. Κι εμένα, του λέω. Ναι, μου λέει, ο B. B. King. Διαπιστώνω έτσι ότι, ναι μεν του αρέσουν τα Blues, αλλά...δεν έχει ακούσει αληθινά Blues. Του λέω, πω πω, Blind Willie Johnson, φίλε, Dark Was the Night Cold Was the Ground (είναι πλέον χαμένο στο διάστημα, είναι ένα από τα κομμάτια που ταξιδεύουν με το Voyager - ως δείγμα της ανθρώπινης θλίψης και του πόνου. Δεν έχει στίχους, ο Johnson απλά βογγάει σπαρακτικά μαζί με την κιθάρα). Ο φίλος με ακούει συνεπαρμένος. Μα δεν το έχεις ακούσει; Όχι, μου λέει. (Που είναι σαν να μιλάμε για την λογοτεχνία τρόμου και να εννοεί απλά τον Steven King --ή να διαπιστώνω ότι του αρέσει πολύ το ουίσκυ αλλά δεν έχει πιεί ποτέ κανένα αληθινό Σκωτσέζικο). Μα, του λέω, ο Leadbelly, o Robert Johnson, o Sonny Boy Williamson, o Joseph Spence, o Buka White, o Mississippi John Heart, τα field recordings του Alan Lomax, κλπ, κλπ. Όχι, τίποτα. Ειπαμε πολλά. Τελικά, τού έγραψα επιλογές σε μερικά CDs. Χμ, τώρα θα του αρέσουν όντως τα Blues. Μπήκε στο νόημα. Ω, από κάπου πρέπει να μπεις, ΟΚ.
Τώρα, θυμάμαι ένα παράξενο ροκ γκρουπ που παίζει με πρωτοποριακό τρόπο παραμορφωμένα Blues, τους Kane Brothers (Rhythm & Blues for Baba). Όπως φαίνεται, το έχουν "προχωρήσει το πράγμα", στυλιστικά (με ένα κράμα ας πούμε metal). Αλλά...ποιο πράγμα; Μιλάμε για τα Blues; Και τί νόημα έχει να βάλω και τους Kane Brothers στην "συζήτηση", όταν δεν υπάρχει καν η συν-ζήτηση, όταν δεν ξέρουμε για ποιο πράγμα μιλάμε;
Είναι σαν να λέω ότι μου αρέσει η "αφηρημένη τέχνη". Κάποιος πρέπει να μου μιλήσει για το Ultrex! (που λέει και η παλιά διαφήμιση). Πρέπει να μάθω για το Dada, για τον Σουρεαλισμό, κλπ. Και στον δρόμο πρέπει να μάθω ποιος είναι ο Andre Breton. Αναπόφευκτα, έτσι είναι, δεν φταίω εγώ. (Ο προθάλαμος μπορεί να ήταν πχ το Pop Surrealism, αλλά...με ενδιαφέρει πολύ τελικά ο Σουρεαλισμός ή το Ποπ;...)
Θυμάμαι τους καλειδοσκοπικούς στίχους του T. S. Elliot :
«Δεν θα σταματήσουμε ποτέ να εξερευνούμε / και το τέλος όλης μας της εξερεύνησης θα είναι / να ξαναγυρίσουμε εκεί από όπου είχαμε αρχίσει / και να γνωρίσουμε τον τόπο για πρώτη φορά...»


(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Για το παράδειγμα με τους Neurosis που λες.
Εμένα, οι "επιρροές" τους που αναφέρεις, μού φαίνονται πολύ συνεκτικές. (Και όχι άσχετες μεταξύ τους ή αντιφατικές, όπως το καταθέτεις). (Το ίδιο και οι συγγραφείς που αναφέρουν). Έχουν κάτι κοινό όλοι αυτοί. Το θέμα είναι να το βλέπεις. Το βλέπω, και προφανώς το βλέπουν και αυτοί.
Μου άρεσε πολύ το Prayer (που παρέθεσες από το Youtube).
Άκουσα και αρκετά άλλα τους (δεν τους ήξερα). Κατά τα άλλα (εκτός από κάποιες "στιγμές", δεν μου φάνηκαν καθόλου διαφορετικοί από ένα πλήθος άλλων ανάλογων γκρουπς. Δηλαδή, δεν είναι "ουρανοκατέβατοι", κάθε άλλο μάλιστα. Οπότε, από την άλλη, δεν καταλαβαίνω, γιατί δεν αναφέρονται στις αληθινές επιρροές τους, αν είναι να αναφερθούν σε επιρροές, διότι προφανώς δεν παίζουν τίποτε που να έχει να κάνει το παραμικρό με τον Hank Williams --αν και δεν ξέρω ίσως αν πρόκειται για στίχους, που δεν ακούγονται έτσι κι αλλιώς).
(Δηλαδή, ας πούμε, πχ, είναι πολύ κρίμα να είσαι ίδιος με τους Pink Floyd, Roger Waters, κλπ, και να μιλάς δημοσίως περί μουσικής και επιρροών σου, και να μην αναφέρεις πουθενά τους καημένους τους Pink Floyd. Άσχετα αν εκείνοι αναφέρουν πχ τον Ιάνη Ξενάκη --τρεχαγύρευε θα μου πεις, τι σημαίνει τελικά αυτό-- εκείνοι μπορούν να το κάνουν αυτό, έχουν τον λόγο τους, αλλά εσύ φιλαράκι είσαι απόηχος των Pink Floyd, και άσε τον Στοκχάουζεν κατά μέρος. Ποιος θα μνημονεύσει τον Roger Waters αν δεν το κάνεις εσύ;;)

Α, στο ίδιο πλαίσιο, κάνε και ένα άκουσμα σε έναν (stylish) απόηχο από Algernon Blackwood :

https://www.youtube.com/watch?v=3FVXHLk-Cqc

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Μου γράφεις, μεταξύ άλλων :
«Συμφωνώ μεν οτι υπάρχει μια παράδοση και σε αυτό το χώρο, όπως και παντού, ωστόσο δεν μπορώ να μην δώ το γεγονός οτι ο κάθε συγγραφέας είναι μια ξεχωρηστή προσωπικότητα που γράφει για τους δικούς του προσωπικούς λόγους (όποιοι και αν είναι αυτοί)...»

Ναι, βέβαια.
Όμως, τι ακριβώς είναι οι «προσωπικοί λόγοι»; Δεν είναι αυτοί για τους οποίους κάνουμε τα πάντα; και γι' αυτό λες ότι οι συγγραφείς γράφουν «για» τους προσωπικούς τους λόγους (αν και θα ήταν καλύτερα να γράφουν «τους» προσωπικούς τους λόγους).
Ως συγγραφέας, μπορώ να σου πω ότι αυτό δεν ισχύει έτσι ακριβώς για τους συγγραφείς.
Είναι σαν να λες ότι κάποιος που σχεδιάζει και κατασκευάζει ηλεκτρονικά κυκλώματα (ένας ηλεκτρονικός μηχανικός), τα φτιάχνει για τους προσωπικούς του λόγους... Προφανώς, δηλαδή, δεν μιλάμε για αληθινά κυκλώματα.
Τα συγγραφικά κείμενα είναι Νοητικές Συσκευές. Και δουλεύουν.
Υπάρχει μία πολύ συγκεκριμένη τέχνη πίσω από αυτό.
(Βέβαια, δεν είναι όλα τα λεγόμενα συγγραφικά κείμενα γραμμένα από Συγγραφείς. Ένας Συγγραφέας μπορεί να το καταλάβει αμέσως αυτό, με τον ίδιο τρόπο που ένας ηλεκτρονικός μπορεί να καταλάβει αν μία τηλεόραση δουλεύει σωστά ή όχι, και επίσης μπορεί να δει αν μέσα στο σφραγισμένο κουτί με την οθόνη έχει κυκλώματα, ή πχ αν έχει ένα πιάτο μακαρονάδα πίσω από την οθόνη!...)
Για να κατασκευάσεις ηλεκτρονικά κυκλώματα (και αφού πρώτα πρέπει να ξέρεις τι είναι τα «ηλεκτρονικά», αλλά και τι είναι τα «κυκλώματα»), πρέπει πρώτα να μελετήσεις πολλά κυκλώματα. Και επειδή τελικά κάνουμε αυτό που ξέρουμε, (και δεν μπορούμε να έχουμε «προσωπικούς λόγους» για κάτι που δεν ξέρουμε), μπαίνεις έτσι στο πρώτο στάδιο : στο κύκλωμα που θα φτιάξεις φαίνονται τα κυκλώματα που μελέτησες. Έχεις κάνει αυτό που ξέρεις, αυτό που έμαθες.
Στο δεύτερο στάδιο, τελικά έχεις μελετήσει τόσα πολλά κυκλώματα, που είναι πλέον πολύ δυσδιάκριτα όλα αυτά μέσα στο κύκλωμα που φτιάχνεις (είναι πάρα πολλά και ξεχωριστά στοιχεία).
Στο τρίτο στάδιο, τελικά έχεις κατασκευάσει τόσα πολλά κυκλώματα, που τα κυκλώματα πλέον είναι Εσύ! Εσύ είσαι τα κυκλώματα! (Όχι οι προσωπικοί σου λόγοι, εσύ ο ίδιος!). Έχεις γίνει ένα με τα κυκλώματα!
Στο τέταρτο στάδιο, πλέον συνδέεσαι στο Δίκτυο των Κυκλωμάτων, στο Υπερ-Κύκλωμα. Το Δίκτυο δεν είναι δικό σου, το Δίκτυο είναι το Δίκτυο. Και είσαι μέρος του. Και μιλάς για λογαριασμό του. Τα κυλώματα σου πλέον είναι συνδεδεμένα με το Δίκτυο.

Ο Συγγραφέας, παρ' όλο που έχει ψυχή, τελικά γράφει για την Ψυχή του Κόσμου. Δεν έχει «προσωπικούς λόγους». Είναι ο εκπρόσωπος της Ψυχής του Κόσμου, ο Spokesman της...
Και επειδή καλείται να μιλήσει στον Κόσμο για την Ψυχή του Κόσμου, αυτό που κάνει έχει δύο κατευθύνσεις (μία κρυφή και μία εκδηλωμένη) : Πρώτον πρέπει να επικοινωνεί με την Ψυχή του Κόσμου, Δεύτερον πρέπει να μεταφέρει την επικοινωνία αυτήν προς τον κόσμο, με ιδιαίτερα έντεχνο τρόπο.
Δεν ενδιαφέρει κανέναν η ψυχή του συγγραφέα, και ούτε και τον ίδιο τον ενδιαφέρει. Το ζήτημα είναι η Ψυχή του Κόσμου, γι' αυτό γίνονται όλα. Και η σύνδεση με αυτήν.
Γι' αυτό, πχ, αν ξέρεις, νιώθεις δέος όταν μπαίνεις μέσα σε μία βιβλιοθήκη...

Καταλαβαίνεις ίσως, ακριβώς επειδή μιλάμε για αυτήν την Επικοινωνία, μας ενδιαφέρει το original της. Όχι απλά ο εκάστοτε απόηχος που δημιουργεί στον κόσμο το εκάστοτε original της.
Εδώ μιλάμε για τον κόσμο που μιλάει στον εαυτό του, δεν μιλάμε για κάποιον που μιλάει στον κόσμο (ή για το τι λέει ο κόσμος για αυτό που άκουσε, και πώς ανταποκρίνεται).

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Είναι σαν να πέσει μία πέτρα μέσα σε μία λιμνούλα. «Μπλουμ!».
Αμέσως δημιουργεί εκείνους τους κυμματικούς ομόκεντρους κύκλους που απομακρύνονται όλο και πιο πολύ στην επιφάνεια της λιμνούλας. Αυτοί ενημερώνουν τελικά όλη την λιμνούλα ότι κάτι έγινε. Είναι η «επιρροή» στα πράγματα.
Οι κυμματικοί παλμοί αυτοί, όμως, δεν είναι το «μπλουμ», καμία άμεση σχέση δεν έχουν με το τι ήταν το «μπλουμ», παρά μόνο όλο και πιο έμμεση.
Αν είσαι εκεί, δίπλα στην λιμνούλα, «επειδή» κάτι έγινε εκεί, δεν έχει νόημα να ενδιαφέρεσαι ιδιαίτερα για τον κάθε κυμματικό κύκλο (αν και ίσως έτσι ξεκίνησες), είναι το «μπλουμ» που σε ενδιαφέρει. Το original που συνέβη εκεί.
Και, αυτό που το προκάλεσε, είναι πλέον στον βυθό, ακριβώς κάτω από το σημείο του «μπλουμ». (Οι κύκλοι είναι ομόκεντροι, και μπορείς να το υπολογίσεις και έπειτα να βουτήξεις στον βυθό, για να βρεις τον λίθο...) Αυτό τα κάνει όλα, κάθε φορά.
Μπορεί μετά να ανακαλύψεις και ότι υπάρχουν συγκεκριμένοι τύποι λίθων, που πέφτουν από διάφορες συγκεκριμένες πηγές στον ουρανό. Κλπ. «Πάει μακριά η βαλίτσα».
Γι' αυτό, άλλωστε, και είναι φτιαγμένη η «βαλίτσα», για να πηγαίνει μακριά.
Αν είσαι ταξιδιώτης, θέλεις μία βαλίτσα, δεν κάθεσαι απλά στην γειτονιά σου να ακούς πώς ένιωσε ο καθένας που κάτι άκουσε για μία βαλίτσα και πώς τον επηρέασε αυτό.

Ξεκινάμε επειδή κάτι ακούσαμε για μία λιμνούλα. Αυτός είναι ο μακρινότερος απόηχος του πράγματος. (Φυσικά, εμπλέκεται ισχυρά και το φαινόμενο του «σπασμένου τηλέφωνου»). Όταν βρούμε την λιμνούλα, κάποια στιγμή παρατηρούμε για πρώτη φορά τους κυμματικούς παλμούς, την αναταραχή στην λιμνούλα, την επιρροή ενός original γεγονότος. Τελικά, αφού καταδυθούμε, προορισμός μας είναι ο ουρανός.
Ας το πούμε έτσι...
Υπάρχει μεγάλη επικοινωνία για αυτό το πράγμα. Και πολλά παράσιτα στην συχνότητα, εξαιτίας των επιρροών της δυναμικής τάσης. (Αν ήμασταν ραδιοερασιτέχνες, θα θέλαμε να συντονιστούμε με την εκάστοτε καθαρή συχνότητα, την πηγή της εκπομπής).

Αυτά, με δυο λόγια.
(ή με μισόλογα, που λένε --είναι όμως και αυτά μία Νοητική Συσκευή. Απλά συνδέεσαι και δουλεύει μόνη της, ακόμη και μισή...)

Ευχαριστώ για την επικοινωνία, Συνταξιδιώτες.

Π. Γ.

Ανώνυμος είπε...

Γειά σου Παντελή
Ευχαριστώ πολύ και πάλι που διαθέτεις τον χρόνο σου για συνομιλήσεις με κάποιον άγνωστο... Το εκτιμώ πολύ και χαίρομαι πολύ γι’ αυτή την επικοινωνία.
Πολύ ωραίο το παράδειγμα με το τραίνο. Κατά νού έχω κάπως έτσι τα πράγματα στο μυαλό μου. Πηγαίνεις σε κάποιον συγκεκριμμένο προορισμό ή κάνεις κάποιο δρόμολόγιο για προσωπικούς λόγους, όπως το θέτεις κι εσύ. Κάνοντας ένα αλλιώτικο, εμπνευσμένο διαφορετικά, ταξίδι για να θυμηθώ και τα εναλλακτικά ταξίδια που έχεις προτείνει κι εσύ στο παρελθόν, για να ξεφύγεις από κάποιο πολύ συγκεκριμμένο και προδιαγεγραμμένο δρομολόγιο, το οποίο θα σε πάει από συγκεκριμμένη γραμμή σε συγκεκριμμένο μέρος.
Αν καθίσω και φανταστώ ένα τέτοιο ταξίδι όπως ακριβώς μου το περιγράφεις, θα έλεγα οτι προσωπικά μου αρέσουν και οι δύο τρόποι. Μου αρέσει το ταξίδι με κάποιον συγκεκριμμένο προορισμό, κατά το οποίο θα προκείψουν τόσες εμπειρίες και τόσα συμβάντα. Μου αρέσει όμως επίσης και το πιό εναλλακτικό ταξίδι, το οποίο γίνεται με διάφορους τρόπους που ο ταξιδιώτης επιλέγει σύμφωνα με την έμπνευσή του ή κάτι που άκουσε ή εντόπησε και η διαίσθησή του έλεγε πως κάτι υπάρχει εκεί, ένα σημάδι που για τον συγκεκριμμένο έχει ένα ιδιαίτερο νόημα ή και ακόμη χρησιμοποιώντας τις διάφορες πηγές και εργαλεία και σε συνδυασμό με όλα τα παραπάνω και κάθε πιθανό συδυασμό, κατά το δοκούν.
Σκεπτόμενος όμως το ταξίδι με ένα τραίνο, σκέφτομαι οτι κάποιοι δημιούργησαν αυτό το τραίνο και αυτές τις γραμμές και τα συγκεκριμμένα δρομολόγια που έχει, τα οποία σε οδηγούν σε συγκεκριμμένα μέρη. Πολύ ωραία. Μου αρέσουν τα ταξίδια και θα απολαύσω τις όμορφες διαδρομές, θα ζήσω εμπειρίες μέχρι να πάω και ποιός ξέρει τί απρόσμενο θα μου συμβεί και θα προσπαθήσω γενικότερα να μάθω και να το ζήσω όλο αυτό γιατί στην τελική λένε οτι το ταξίδι μετράει. Μπορεί να είναι πιό διασκεδαστικό και από τον προορισμό πολλές φορές. Όμως, καθώς πηγαίνω με το τραίνο, βλέπω οτι εκεί έξω, η έκταση είναι τεράστια. Όσο μπορεί να δεί το μάτι μου, βλέπω ομορφιές, βλέπω παράξενα πράγματα που δεν έχω ξαναδεί, βλέπω ασχήμιες... όμως υπάρχουν και πράγματα που δεν βλέπω. Καμιά φορά μπορεί να δώ και κάτι που νομίζω οτι είδα και να εξαφανίζεται στη στιγμή. Ρωτάω κάποιον από τους συνπιβάτες μου αλλά δεν το γνωρίζει. Μπορεί κάποιος άλλος να έχει ακούσει κάτι. Μπορεί να ξέρει κάτι παραπάνω. Μετά μαθαίνω αλλά και το βλέπω και ο ίδιος πως υπάρχουν και άλλες διαδρομές, με άλλους τρόπους να ταξιδέψει κανείς που ακολουθούν ξεκινάω λοιπόν και προσπαθώ να ταξιδέψω και με άλλους τρόπους. Και ανακαλύπτω οτι και αυτοί ακολουθούν διάφορα συγκεκριμμένα δρομολόγια, τα οποία βέβαια ακολουθώ και βλέπω και άλλα καινούργια πράγματα και μέσα από τις διαδρομές γνωρίζω και άλλους επιβάτες και πληροφορούμαι και για καινούργια πράγματα που πολλές φορές έχουν σχέση άμμεση ή έμμεση (εξαρτάται από την αντίληψη και από τον προορισμό του ταξιδιώτη) με τον προορισμό μου. Μέσα από όλα αυτά, μαθαίνω επίσης οτι δεν υπάρχουν μόνο οι γραμμές, τα συγκεκριμμένα δρομολόγια και οι λεωφόροι που ακολουθούν όλοι. Υπάρχουν και άλλοι δρόμοι. Πολλές φορές είναι μονοπάτια που έχουν τραβήξει κάποιοι και έχουν αφήσει ένα δρομάκι ανοιχτό πίσω τους, υπάρχουν κακοτράχαλοι και κακοφτιαγμένοι δρόμοι που οδηγούν κάπου (που μπορεί να με ενδιαφέρει σε σχέση με τον προορισμό μου και τους λόγους του αν το κάνω με τον

Ανώνυμος είπε...

εναλλακτικό τρόπο), υπάρχουν δρόμοι που οδηγούν σε μέρη που δεν είναι εύκολα προασβάσιμα για διάφορους λόγους (Ποιός ξέρει...; Μήπως αυτοί που έφτιαξαν τους δρόμους και τα δρομολόγια το ήξεραν αλλά το άφησαν απ’ έξω; Και για ποιό λόγο;). Ανακαλύπτω λοιπόν οτι υπάρχουν προορισμοί που για διάφορους λόγους έχουν απαγορευθεί, έχουν αποσιοποιηθεί, έχουν γίνει γνωστοί ως μικρότερης συμμασίας για διάφορους λόγους, έχουν πολύ δύσκολη πρόσβαση κλπ κλπ. Επίσης ανακαλύπτω οτι ενώ είμαι «ελεύθερος» να κάνω κάποιες διαδρομές, εντούτοις σε πολλές περιπτώσεις θα με σταματήσουν, θα μου κάνουν έλεγχο και θα μου πούν οτι δεν μπορώ να περάσω από εδώ γιατί δεν επιτρέπεται... Όλο όμως αυτό το ταξίδι το κάνει ένας άνθρωπος που πολλές φορές «δένεται» με τους άλλους, «σκαλώνει» με τους άλλους ανθρώπους. Όχι, όχι με όλους. Αλλά όταν συναντά ορισμένους με τους οποίους συγχροτίζεται ή για διάφορους λόγους δένεται τελικά, τους έχει μέσα του, τον ενδιαφέρουν, μαθαίνει από αυτούς, καταλαβαίνει διάφορα μέσα από αυτούς σε σχέση με εκείνον και το ταξίδι του κλπ. Ίσως και τους άλλους τους καταλαβαίνει, καταλαβαίνει τη δική τους σκοπιά και πως βλέπουν τα πράγματα μέσα σε αυτό το ταξίδι. Βλέπει πώς είναι αυτοί που ταξιδεύουν με το τραίνο, πως είναι αυτοί που ταξιδεύουν με τους άλλους τρόπους, όσους έχει την τύχη να γνωρίσει και χρησιμοποιούν διαφορετικούς από τους προδιαγεγραμμένους δρόμους, μπορεί να σταθεί επίσης τόσο «τυχερός» ή και να βρεί μέσα από μια εμπνευσμένη αναζήτηση κάποιον συγκεκριμμένο άνθρωπο (γιατί προορισμός μπορεί να είναι και ένας ή περισσότεροι άνθρωποι και έτσι ίσως λειτουργεί και το ψυχικό δίκτυο διαδρομών...) κλπ κλπ. Όλο αυτό όμως εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον ταξιδιώτη. Όλα σχετικά είναι. Σίγουρα η βαλίτσα πάει πολύ μακριά...
Σχετικά με τους Neurosis. Δεν εννούσα οτι είναι αντιφατικές ούτε άσχετες. Απλά η κάθεμιά από αυτές έχει συνεισφέρει στην δημιουργία του ήχου του συγκροτήματος αλλά και στην όλη τους νοοτροπία ως μουσικοί με διαφορετικό τρόπο. Σαν άκουσμα φυσικά δεν ομοιάζει με Depeche Mode, ούτε με Jimy Hendrix, ούτε με Pink Floyd, ούτε με Hank Williams. Έχουν πάρει όμως διάφορα στοιχεία από αυτούς, καθώς αποτελούσαν προσωπικά τους ακούσματα σε παλαιότερες εποχές και επιρρεάστηκαν και στο μουσικό κομμάτι και σε προσωπικό επίπεδο (νομίζω οτι η προσωπικότητα και το εκτόπισμα που έχει ένας καλλιτέχνης, η συμπεριφορά κλπ, επιρρεάζουν πολύ τον ακροατή και μπορεί να βρεί και δικά του στοιχεία στον καλλιτέχνη και να δεθεί περισσότερο, εκτός τις μουσικής, των στοίχων κλπ) και όπως κι εσύ το περιγράφεις έγιναν «κτήμα» τους. Φτιάχνουν λοιπόν μουσική με όλα αυτά τα «εργαλεία», έχοντας όλα αυτά μέσα τους. Οι Neurosis λοιπόν είναι το συγκρότημα που επιρρέασε τις μπάντες που αναφέρεις πως ακούγονται όπως αυτοί. Ξεκίνησαν στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και συνεχίζουν μέχρι σήμερα. Αυτοί είναι από εκείνους που προχώρησαν τον συγκεκριμμένο «σκληρό ήχο» και τους έδωσαν ταμπέλες (δεν μου αρέσουν καθόλου οι ταμπέλες...) όπως “sludge metal”, “post metal”, “experimental metal” και άλλα ευφάνταστα... Αυτοί όμως χρησιμοποίησαν τους προαναφερθέντες ήχους που υπήρχαν όλα αυτά τα προηγούμενα χρόνια, τις χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες, την ψυχεδέλεια και τη δημιουγία ατμόσφαιρας με τα πλήκτρα, κάποια πιό φολκ στοιχεία και διάφορα άλλα. Θα πρόσθετα επίσης οτι δεν υπάρχουν μελωδίες αλλά παίζουν περισσότερο με τη δυναμική του ήχου (Το youtube έχει κάκιστο ήχο και δεν θεωρρώ οτι δεν ενδείκνυται για την ακρόαση μουσικής. Οι συγκεκριμμένοι τύποι έχουν πολύ ωραίο ήχο. Ο ήχος και οι ηχογραφήσεις είναι άλλο ένα

Ανώνυμος είπε...

πολύ μεγάλο ενδιαφέρον θέμα... Εντούτοις το youtube και το διαδίκτυο γενικότερα προσφέρεται για την καλύτερη και ευκολότερη έρευνα πάνω σε όσα μας ενδιαφέρουν. Εδώ προκύπτουν και πάλι όλα όσα συζητάμε.... Είναι και αυτή η ερμητική αμφισήμία...). Το αποτέλεσμα στην παρούσα φάση είναι αυτός ο ήχος που εκφράζει θυμό, απόγνωση, απελπισία, πόνο, συναισθήματα που παλαιότερα ίσως δεν εκφραζόταν τόσο έντονα και με τέτοιο τρόπο. Και ένας από τους λόγους που δημιουργείται αυτή η μουσική, νομίζω οτι είναι και λόγω της άποψης ορισμένων ανθρώπων για αυτή την πλευρά της ζωής, του κόσμου. Αν η «Ψυχή του Κόσμου» (μια ιδέα που όπως την έχεις εκθέσει μου αρέσει πολύ) μπορεί να εκφράζεται και μέσα από αυτούς τους ανθρώπους και ο τρόπος αυτός μπορεί να μας λέει κάτι για το σήμερα, για την εποχή που οι ίδιοι ηχογραφούν και παίζουν και εκφράζονται μέσα από όλο αυτό. Οι ίδιοι το βλέπουν από όσα λένε και πιό «σαμανιστικά» το όλο θέμα και χρησιμοποιούν και διάφορα σύμβολα στα artwork τους, κάνοντάς τα ολοκληρωμένα έργα, ανάλογα και γενικά είναι από τους ανθρώπους που θεωρούν οτι η αυτού του είδους οι μουσικές έχουν καθαρτικές ιδιότητες. Συνεπώς δεν είναι «ουρανοκατέβατοι», όμως όλα όσα αναφέρουν ως επιρροές δημιούργησαν τον ήχο τους. Φυσικά υπάρχουν πολλές μπάντες που επιρρεάστηκαν από αυτούς και θέλησαν να κάνουν κάτι ανάλογο για τους δικούς τους λόγους (λεφτά, φήμη, σεξ, όπως πάντα...). Για κάποιον περιστασιακό ακροατή ακούγεται ίδιος ο ήχος. Για κάποιον που του αρέσει ο ήχος και αφιερώνει χρόνο σε ακροάσεις και artwork με στοίχους και λοιπά, λαμβάνει κάτι διαφορετικό σε σχέση με άλλες μπάντες. Είναι και πιό εσωστρεφές άκουσμα σε σχέση με άλλα που θεωρούνται της ίδιας συνομοταξίας. (Οι στοίχοι τους μου είναι ευδιάκριτοι σε αντίθεση με “black” και “death metal” μπάντες που μου αρέσουν επίσης αλλά δεν είναι ευδιάκριτοι.) Συνεπώς μια μπάντα όπως οι Neurosis χρησιμοποιεί διάφορα είδη για να φτιάξει κάτι άλλο. Έχει στοιχεία Pink Floyd σχετικά με ψυχεδέλεια και ατμόσφαιρα και πόνο ίσως και θεματολογικά αλλά δεν είναι Pink Floyd. Οι Floyd όμως ήταν μπάντα που τους επιρρέασε και θέλησαν να έχουν στοιχεία για να φτιάξουν αυτό που κάνουν τώρα και να εκφραστούν ίσως καλύτερα. Επίσης πρόκειται για μια μπάντα που δεν ανοίκει σε κάποια μεγάλη εταιρία. Έχουν κάνει μια δική τους DIY εταιρία και οι ίδιοι δεν είναι επαγγελματίες μουσικοί, έχουν τις δικές τους καθημερινές εργασίες και αυτό είναι ο δικός τους τρόπος να «ξεδίνουν». Επίσης νομίζω οτι είναι και από τους πολούς καλλιτέχνες πλέον που δεν γνωρίζουν να διαβάζουν νότες κλπ. Όλα αυτά τα λέω γιατί εντοπίζω γενικά πολλές διαφοροποιήσεις σε συγγραφείς και σε μουσικούς γενικότερα αλλά και ακροατές, οι οποίοι δεν ακολουθούν ένα μονοπάτι που χάραξαν κάποιοι άλλοι από παλιά έως σήμερα. Μπορεί σε κάποια στιγμή να εντοπήσει το συγκεκριμμένο συγκρότημα κάποιος ακροατής και επειδή βρίσκεται σε κάποια πολύ δύσκολη κατάσταση, αυτό να τον βοηθήσει να ξεδώσει, να αποτελεί κάτι που τον βοηθάει και αποσυμπιέζει αυτό που νιώθει μέσα του, μπορεί να τον εκφράζει με τρόπο που δεν τον εκφράζει κάτι ίσως θεματολογικά, που το έχει πεί κάποιος στο παρελθον με διαφορετικό τρόπο (μέσα από μπλουζ, φολκ κλπ). Υπάρχουν οι μπάντες που ακολουθούν πιστά αυτό που έκαναν οι παλιότερες ανάλογες, και μπάντες που το εξελίσουν μπολιάζοντας διάφορα άλλα στοιχεία κάνοντας κάτι διαφορετικό. Πολύ καλοί οι Scissorfight με την απαγγελία. Έτσι ανάλογα εντοπίζω παλιές μπάντες από 60s, 70s που έπαιζαν όλα αυτά τα είδη πριν ακόμη και από αυτούς που θεωρούνται πιό γνωστοί. Αυτό κυρίως γιατί μέχρι κάποια ηλικία άκουγα κυρίως παλαιότερες μουσικές και όχι τόσο σύγχρονες. Πχ, οι Coven θεματολογικά ξεκίνησαν όλο αυτό το «σατανιστικό» στυλ, μπάντες όπως οι Black Widow επίσης (και άλλοι που έκαναν παρεμφερή σόου πριν από αυτούς).

Ανώνυμος είπε...

Ανάλογα υπήρχαν μπάντες όπως οι Clear Light κλπ που έπαιζαν αυτό που ακποκαλούνε “stoner rock” κλπ. (Το όλο θέμα μου έφερε κατά νού κάτι που νομίζω κι εσύ έγραψες, αν δεις πχ μια λεωφόρο από μακριά, θα δείς μια φυσιολογική, ευθεία ροή αυοκινήτων που προχωράνε ασταμάτητα. Όσο περισσότερο εστιάζεις, παρατηρείς όλες τις λεπτομέρειες...)
Όσα λες για τα blues με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο και μάλιστα σε σχέση με όλα αυτά που συζητάμε. Αυτό αποτέλεσε και μια διαφωνία μου με ένα πολύ καλό μου φίλο καθώς μου είχε πεί σε κάποια στιγμή οτι «δεν πρέπει να σε ενδιαφέρει στην τελική από πού ξεκίνησε το πράγμα...» κλπ. Διαφώνησα λέγοντας οτι νιώθω την ανάγκη να βρώ σιγά σιγά το αυθεντικό που λέμε, από πού και ποιός τα ξεκίνησε. Από ενδιαφέρον και επειδή κάποιο είδος με ενδιαφέρει και μου αρέσει. Από εκεί και πέρα όμως βλέπω οτι μου αρέσουν και όσα κάνανε ορισμένοι που επιρρεάστηκαν από διάφορους και έκαναν και μήξεις. Για παράδειγμα, μου αρέσει πολύ η progressive rock και είχα ξεκινήσει να ακούω από πολύ παλιά. Το συγκεκριμμένο «είδος» όμως έχει τόσο μεγάλη ιστορία και έχει μπολιάσει τόσα πολλά είδη και έχει δημιουργήσει τόσους απίστευτους ήχους και πειραματισμούς... Ναί υπάρχει επιρροή από κλασσική μουσική, από φολκ, από μπλούζ, από ροκ, από τζαζ, από ηλεκτρονική και πάει πολύ πολύ μακρυά. Δημιουργήθηκαν άλλα πράγματα και ηχογραφήθηκαν πολλοί ενδιαφέροντες δίσκοι μέσα στις δεκαετίες 60 και 70. Επίσης μου αρέσει και η τζαζ και η τζαζ φιούζιον κλπ. Το ερώτημα που θέτεις είναι πολύ σχετικό και πρέπει ο καθένας νομίζω να το κάνει ξεχωριστά στον εαυτό του. «Γιατί να ακούσω αυτό;».
Σχετικά με τους συγγραφείς επίσης δεν διαφωνώ καθόλου. Δεν μπορώ όμως να μην αλλάξω παράδειγμα για να κάνω λίγο πιό κατανοητό αυτό που έχω κατά νού σαν μια σκέψη, μια ιδέα. Ο Φίλλιπ Ντικ, έγραφε αυτό που αποκαλούνε «επιστημονική φαντασία». Αυτή είναι η ταμπέλα κάτω από την οποία τοποθετούνται τα βιβλία του και τη χρησιμοποιούν οι άνθρωποι για να τα κατατάξουν κάπου και να συννενοούνται. Για τον Ντικ όμως δεν βλέπω οτι η «επιστημονική φαντασία» είναι ακριβώς ο στόχος του. (Το ίδιο βλέπω και για τον Λιγκόττι. Γράφει μόνο όταν νιώθει αυτά από τα οποία υποφέρει, το είδος του τρόμου τον βοηθά να εκφράσει καλύτερα όλο αυτό που νιώθει, δεν έχει διάθεση να ακολουθήσει κάποια συγκεκριμμένη παράδοση, απλά να τα βγάλει από μέσα του, δίνει την δική του οπτική πάνω στα πράγματα, στη ζωή. Αυτά λέει και ο ίδιος στις συνεντεύξεις του. Αυτό βγάζει και σε μένα. Και είναι μια από τις οπτικές του κόσμου, μια από τις πλευρές ίσως του κόσμου, η «Ψυχή» του οποίου ίσως μας τη δείχνει...) Νομίζω οτι είναι το μέσο δια του οποίου βλέπω οτι προσπαθεί να στοχαστεί πάνω σε δύο πολύ βασικά ερωτήματα που τον απασχολούν. Η ζωή του γίνεται όλο και πιό παράξενη και μπαίνουν στη μέση ψυχεδελικές εμπειρίες, αποκαλυτπικές εμπειρίες, παράξενα γεγονότα και βλέπω μια ανθρώπινη ύπαρξη που όμοιά της και με τέτοια απίστευτη ικανότητα δεν έχω δεί ξανά... Αυτό όλο από μόνο του εμένα με κάνει να «σκαλώνω» και στον άνθρωπο και στις εμεπειρίες του και σε όλη του την ψυχοσύνθεση. Είναι εκπληκτικό το πόσο βαθιά πήγε, σε πόσο δύσκολες ψυχολογικά καταστάσεις βρέθηκε και με πόσο θάρρος και ψυχραιμία (;), νηφαλειότητα (;) (τί να πεί κανείς τώρα...) και σε πόσες διαφορετικές πηγές έψαξε και έβαλε μέσα στα βιβλία του για να μπορέσει να στοχαστεί πάνω στις ανυσηχίες του και να τις εκφράσει και μάλιστα ζώντας μέσα σε πολύ δύσκολες καταστάσεις. Όλο αυτό έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον από πάρα πολλές απόψεις, τουλάχιστον για μενα... Κοντολογοίς εμπεριέχει όλο το θέμα όπως ακριβώς το θέτεις εσύ. (Ασφαλώς με όλα αυτά που συζητάμε μου έρχονται στο μυαλό επίσης πράγματα όπως, τα λεγόμενα Μπάρρουζ για τις λέξεις και τη σιωπή, η Δύναμη των

Ανώνυμος είπε...

Λόγων του Πόου, τα σχετικά του Μπλάκγουντ με τη συνείδηση, Οι Διηγήσεις Ενός Άγγλου Οποιομανούς του Ντε Κουίνσυ, Οι μάσκες των Πεφωτισμένων και το φινάλε όπου ο Αινστάιν λέει οτι ο καθένας τα βίωσε διαφορετικά με τον δικό του τρόπο και φυσικά όλο αυτό που κάνει ο Γουίλσον παρέα με τον Σώ στην τριλογία Illuminatus! κλπ……………….....) Όμως όπως πολύ σωστά λες στο τέλος, όλα αυτά είναι μια «Νοητική Συσκευή», και την πηγή εκπομπής των πληροφοριών που πυροβολούσε τον Ντικ, ο ίδιος την ονόμασε «Αχανές Ενεργό Ζωντανό Σύστημα Νοημοσύνης»...

Ανώνυμος είπε...

ΥΓ Θυμάσαι στο 1ο επεισόδιο της 3ης περιόδου του Penny Dreadful τη σκηνή μέσα στο τραίνο και το διάλογο ανάμεσα στους αστυνομικούς;
«Πρώτη φορά βλέπω παντελή έλλειψη του οτιδήποτε»
«Κοίτα καλύτερα. Θα αναγνωρίσεις τα μοτίβα της φύσης. Τρύπες φιδιών, λημέρια λύκων ...και τα οστά των ζώων. Όλη η χώρα είναι χτισμένη πάνω σε σκελετούς. Παρόλα αυτά θα ήθελα ένα φλιτζάνι τσάι.»

Π. Γ. είπε...

Συνταξιδιώτη, ευχαριστώ κι εγώ για τον χρόνο σου και για την ενδιαφέρουσα συζήτηση και τα σχόλια σου.
Ναι, τι θα ήμασταν αν δεν είχαμε την μουσική.(Την Τέχνη, γενικά).
Κάποτε ήταν ο τρόπος που ρυθμιζόσουν σε αυτό που συνέβαινε (κυρίως η λεγόμενη "εναλλακτική σκηνή" πάσης φύσεως --δηλ. το εκτός main stream). Σήμερα, δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει, είμαι μπερδεμένος και δεν νομίζω ότι μπορώ να καταλάβω σωστά.
Υπάρχει ένα χάος, αξεδιάλυτο, (και σχεδόν τίποτε δεν είναι αυτό που φαίνεται, ή, από την άλλη, πολλές φορές, πολύ απλοϊκά είναι αυτό που φαίνεται).
Η επί πολλά χρόνια υπόθεση με όλα αυτά, ήταν κυρίως το Στυλ. Εντρυφούσες σε ένα στυλ, σε πολλά πράγματα, το υιοθετούσες και είχες ένα pose, κάτι σαν ταυτότητα, μία αναζήτηση ενός καλύτερου και πιο στυλιζαρισμένου εαυτού, μία ακεραιότητα απέναντι στις επιδράσεις του κόσμου, έναν Κώδικα, μία ιδιαίτερη αισθητική αντίληψη, κλπ.
(Είναι μάλλον αυτό που καταλήξαμε να αποκαλούμε Life Style).
(Πχ πάντα έλεγα ότι το Strange είναι ένα Life Style περιοδικό, και όλοι γελούσαν, αλλά σοβαρολογώ).

Σε σχέση με αυτά που λες με τις μπάντες, τους Neurosis, κλπ (βλέπω σου αρέσουν πάρα πολύ!) :
Δεν μπορώ να πω ότι έχω εντρυφήσει ιδιαίτερα στο Doom Metal και στα λοιπά Metal labels. (Παλιά δεν μου άρεσε και τόσο το Heavy Metal, κυρίως διότι οι τραγουδιστές τσιρίζανε άσκοπα, συχνά σαν γυναίκες, και οι κιθαρίστες έκαναν υπερβολική φιγούρα με τα μεγάλα guitar solos, τα κολάν παντελόνια με τα αθλητικά παπούτσια και τα μαλλιά με πιστολάκι, και γενικά ήταν πολύ φιγουρατζήδες μουσικοί, κάτι σαν ακροβάτες τσίρκου στην αρένα, κιτς υπερβολές, κλπ. Τέλος πάντων. Αλλά συχνά χρησιμοποιούσαν το imagery και τα themes του Φανταστικού, κι αυτό μού ήταν συμπαθες... Υπήρχαν φυσικά και κάποιες μπάντες τους που μου άρεσαν αρκετά, όπως πχ οι Black Sabbath, κ.ά.)

Όσο για την εξέλιξη του πράγματος - Για μένα, είναι πολύ παράξενο πως το αρχικό Thrash (μια post punk υπόθεση. Εξ ου και η αναφορά πχ στους Rudimentary Peni στις "επιρροές" των Neurosis), που ήταν σχεδόν αμελητέο και φευγαλέο για την εποχή του, κατάφερε να επηρρεάσει το Heavy Metal (!!! )και --μιλώντας για labels, ιστορικά-- να γεννηθεί έτσι το παράξενο υβρίδιο του Thrash Metal από το οποίο τελικά προήλθαν όλα αυτά, σε συνδυασμό και πάλι με μία άλλη Αμερικανική μετεξέλιξη του Punk, το αρχικό "Hard Core" (τότε οι Black Flag, κ.ά. -- ο τίτλος Hard Core απευθυνόταν στο Punk, σκληροπυρηνικό πανκ δηλαδή, δηλαδή απογυμνωμένο από τα rock'n'roll στοιχεία του).
Ενώ ταυτόχρονα, κάποια metal υβρίδια παραστρατούσαν από αυτές τις νέες μεταλλάξεις, και άρχισαν να μεταμοσχεύουν το αρχικό Death (που ήταν μία υπόθεση εξελίξεων του New Wave, δηλαδή το horror πολύ θεατρικό dark new wave --Death ήταν οι μπάντες όπως οι Christian Death, οι Virgin Prunes ή οι Play Dead και οι Southern Death Cult, ή οι Skeletal Family και οι Alien Sex Fiend, κλπ, το Deathrock, δηλαδή όλο αυτό που αργότερα μετεξελίχθηκε σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε Gothic), να μεταμοσχεύουν το αρχικό Death στην metal μετεξέλιξη του Thrash & Hard Core, και, με λίγο Alice Cooper κλπ imagery να δημιουργηθεί το Death Metal και όλες οι μετέπειτα μετεξελίξεις του, κλπ, κλπ. Ας το ονομάσουμε post metal Χάος, όλο αυτό... :-)
Για μένα, λοιπόν, είναι πολύ παράξενο το πώς έγινε όλο το παραπάνω.
Όπως, επίσης, για παράδειγμα, είναι πολύ παράξενο το πώς μία πολύ ιδιόμορφη τελείως underground μπάντα, (αλλά καταπληκτική), οι Death In June, μπόρεσαν --μέσω internet, στις μέρες μας-- να γεννήσουν ένα εκατομμύριο μπάντες υβρίδιά τους!
Τέλος πάντων, είναι πολλά τα παράξενα μυστήρια στις εξελίξεις της σύγχρονης εναλλακτικής μουσικής σκηνής, και δεν μπορώ να πώ ότι έχω την λύση τους πλέον.


(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Κατά τα άλλα, για να σταθώ σε κάποια σχετικά σχόλια σου (60 70 κλπ), τολμώ να πώ πως, για κάποιον που ξέρει, σχεδόν όλα που παίζουν σήμερα έχουν ξαναγίνει στο παρελθόν (και στο παρελθόν έχουν ξαναγίνει στο παρελθόν)!!
Μπορώ να σου καταδείξω άπειρα παραδείγματα (αλλά θέλει μια δουλειά αυτό και δεν μπορώ να την κάνω τώρα εδώ) σε σχέση με αυτό. Όλα έχουν ξαναγίνει.
(Μάλιστα, έχουν ξαναγίνει, σε σημείο λεπτομερές, ακόμη και στους τίτλους των τραγουδιών ή και στα ονόματα των συγκροτημάτων, πχ μπορώ να σου καταδείξω παλιές '60s γκαράζ μπάντες που έχουν τα ίδια ονόματα με σύγχρονα γκρουπς! Τώρα π.χ. μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό οι παλιοί garage μουσικοί : The Bad Seeds - The Banshees - The Zeppelin - The Burzums - The Gorgoroths - The Rage Machines - The Fever Rays - The Venoms - The Undertakers - The Nightmares - Satan's Pilgrims - The Kingdom Come - κ.ά. κ.ά.)
Για το Progressive Rock που λες (διότι για μένα Progressive είναι άλλο πράγμα και δεν έχει να κάνει με το "Hard Rock", αλλά θέλει συζήτηση), τον παλιό καιρό έτσι ονόμαζαν -κάπως αποτυχημένα- μπάντες όπως οι Procol Harum, οι Soft Machine, οι Genesis, οι Van Der Graaf Generator, οι Kansas, οι Camel, oι King Grimson, οι Yes, κλπ.
(Κάποιοι ατυχώς έβαζαν μέσα και Can και Gong και Amon Duul, κλπ, αλλά αυτά τα γκρουπς ήταν από άλλο ανέκδοτο φανερά -και ήταν και αληθινά progressive και όχι απλά κλασσικίζων "περίτεχνο" Hard Rock).
Τέλος πάντων, αληθινά δεν ξέρω τι νόημα έχουν πλέον όλα αυτά.

Ζούμε νομίζω το τέλος της μουσικής επανάστασης (που πέθανε, κατά την γνώμη μου, τελειωτικά περίπου το 1995-6, έπειτα από μακρόχρονη θαυμαστή πορεία), δηλαδή την μουσική μεταΣυντέλεια. Ενώ, φυσικά, ακούγονται σήμερα (όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις) μερικές χιλιάδες ωραία κύκνεια άσματα από 'δω κι από 'κεί, από νεότερους.
Φαντάζομαι, δηλαδή, στα επόμενα χρόνια θα γίνει το ολικό restart, και θα επιστρέψουν οι Beatles (δηλ μετενσαρκωμένοι) ή ακόμη και το Swing ή το chacha.
Στην νεότητά μου, δηλ στην δεκαετία του '80, στην μουσική επιστημονική φαντασία μας πιστεύαμε ότι οι άνθρωποι του 2000 θα ακούνε καθαρό θόρυβο (πως η μουσική θα ξεφύγει τόσο πολύ). Μας δικαίωσε, βέβαια, το Noise, οι Ιάπωνες (και οι μετεξελίξεις του Industrial), αλλά αυτό ήταν πολύ περιορισμένο, εμείς το εννοούσαμε δηλ στα ραδιόφωνα, στην κουζίνα οι νοικοκυρές, οι οδηγοί στα αυτοκίνητα, στα clubs, κλπ. δηλ γενικευμένα. Αντίθετα, όπως διαπιστώσαμε εκ πολλού, η μουσική πήγε πίσω! Δεν ξέφυγε πολύ μπροστά όπως διαφαινόταν. Απλά επέστρεψε το Heavy Metal, το Disco και το House, και το γλυκανάλατο ροκ, και οι μπαλάντες, και ακόμη και η τζαζ, και στην καλύτερη περίπτωση το NoWave και το Death (Gothic)!
Ακούω παλιά συγκροτήματα μέσω των οποίων διαφαινόταν ότι η μουσική θα ξεφύγει πολύ μπροστά, και ακούγονται σήμερα κυριολεκτικά σαν εξωγήινοι, (όπως περίπου και τότε, αλλά πιο πολύ), και μοιάζουν ακόμη για μελλοντικές μπάντες! Σχεδόν σαράντα χρόνια αργότερα!
Όπως και να το δεις, είναι πολύ παράξενα όλα αυτά!

Το μεγάλο έγκλημα, κατά την γνώμη μου, είναι το ότι πέθανε η μουσική βιομηχανία (που ήμουν πάντα εναντίον της, κι όμως)... Έτσι έπονται τα φυσικά επακόλουθα. Κανείς δεν μπορεί, ούτε θα μπορεί σύντομα, να το διαχειριστεί. Viva la mediocre.

Όσο για τους συγγραφείς, νομίζω πεθαίνουν κι αυτοί. Οι περισσότεροι αληθινοί συγγραφείς έχουν πεθάνει, και δεν το βλέπω πουθενά να αντικαθιστούνται από ισάξιους νεότερους. Η μετριότητα και τα κακέκτυπα θριαμβεύουν. Η Λογοτεχνία δεν υπάρχει πια.
(Μόνο στον τομέα των μελετών γίνονται κάποια αξιόλογα πράγματα, αλλά δεν τα παρακολουθεί σχεδόν κανείς, πολύ λίγοι).


(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Τα διάφορα genres της λογοτεχνίας, έχουν ακόμη ως κεντρική αναφορά πράγματα του τέλους του 19ου αιώνα αρχές του 20ου, και βαριά μέχρι το '50-60. Τίποτε απολύτως καινούργιο, και πλέον μόνο αναμασημένα κακέκτυπα.
Η Ποίηση έχει πεθάνει ανεπιστρεπτί προ πολλού.
Και, έτσι κι αλλιώς, η άποψή μου ήταν πάντα ότι το Σινεμά έχει τελειώσει ολοκληρωτικά το 1940 (νομίζω η τελευταία κινηματογραφική ταινία ήταν το Citizen Cane), διότι όλα έχουν γίνει σε αυτήν την Τέχνη μέχρι τότε, όλα! (1890-1940) Μετά το τέλος του δημιουργικού Σινεμά, ακολούθησε η τελείως επαγγελματική του εποχή και το εμπορικό σινεμά, μέχρι σήμερα (αν και, φυσικά, υπάρχουν μερικές φωτεινές εξαιρέσεις, στο πρόσωπο συγκεκριμένων μεγάλων σύγχρονων δημιουργών --αλλά οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα).
Στην ζωγραφική, μόνο, (και στην φωτογραφία), στις μέρες μας, υπήρξε μία τιτάνια δημιουργική έκρηξη, αλλά αποδείχθηκε τελικά (παραδόξως) ότι όλο αυτό έφερε ένα αξεδιάλυτο χάος, μέσα στο οποίο ξεχωρίζουν τόσο πολύ όλα, που τελικά δεν ξεχωρίζει τίποτε. Η εικόνα, δηλαδή, νίκησε τα πάντα, και έφτασε στο σημείο (αν είναι δυνατόν, κι όμως) να μην είναι πια τίποτε! Απορροφήθηκε μέσα στον εαυτό της, σαν μαύρη τρύπα. Είναι παντού και πουθενά. Νίκησε τα πάντα, είναι τα πάντα, και ξαφνικά δεν είναι τίποτε.
Κάποιος απλά χάνεται μέσα στην θάλασσα των ζωγραφικών εικόνων, σε μία τιτάνια εικαστική ψυχεδέλεια. Η ζωγραφική εικόνα και η φωτογραφία, είναι το νέο ναρκωτικό.
(Ούτε ο Huxley δεν μπορούσε να το φανταστεί αυτό στο Brave New World).
(Ο Bradbury, βέβαια, προέβλεψε την καταδίκη και τον θάνατο των βιβλίων, στο Farenheit 451. Μαντεύω ότι στο άμεσο μέλλον θα απαγορευτούν και εντελώς... Κάτι ανάλογο με τα μετρητά στην οικονομία, σε σχέση με το πλαστικό ηλεκτρονικό χρήμα).

Αν συμβαίνουν όλα αυτά (και τόσα πολλά άλλα) στην Τέχνη, η Συντέλεια είναι εδώ.
Μόνο που δεν είναι μία εκρηκτική επεισοδιακή Συντέλεια όπως την φανταζόμασταν, αλλά ένας σταδιακός βαθύς ύπνος μέχρι να χαθούν όλα, μία ύπνωση λήθης, ένα βύθισμα σε μουδιασμένη ακίνητη απόλυτη παρακμή, ένα αργό θάψιμο.
Ο πολιτισμός πέθανε.
Λυπάμαι που το λέω εγώ, αλλά είναι εντελώς ψύχραιμο συμπέρασμά μου και όχι βεβιασμένο ή πρόχειρο.
(Κάνουμε ακόμη κάποια πράγματα με τα υλικά από το πτώμα του, όπως ο Robinson Crusoe με τα υλικά από το βυθισμένο καράβι, αλλά και αυτά έχουν σχεδόν τελειώσει, και δεν παίρνουν νέα πνοή...)
Δεν μου φαίνεται να κάνω λάθος (αν και φυσικά δεν μπορώ να το αποκλείσω ως ενδεχόμενο).
Όπως καταλαβαίνεις, η μόνη ελπίδα μας πλέον είναι μία εξωγενής Παρέμβαση.
Το μόνο υπερβατικό πράγμα πλέον είναι οι εξωγενείς επεμβάσεις, η υπέρβαση δεν μπορεί πια να έλθει εκ των έσω, όπως επί τόσους αιώνες παλαιότερα.
Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό, και ακόμη και αν ξέρω, δεν είμαι σε θέση να το συζητήσω, δεν υπάρχουν τα μέσα για μία τέτοια απίστευτη συζήτηση.

Θα δούμε, αν συνεχίσουμε να είμαστε εδώ γύρω...

Π. Γ.

Ανώνυμος είπε...

Γειά σου ξανά Παντελή,
Πριν ξεκινήσω αυτό το ηλεκτρονικό γράμμα θα ήθελα μόνο να πώ οτι δεν θεωρρώ πως χρειάζεται κανείς να συζητήσει τέτοιες σκέψεις όπως οι υπερβατικές σκέψεις που μου λες. Ίσως αυτός είναι και ένας από τους λόγους για τον οποίους δεν υπάρχουν λέξεις. Ίσως μπορούν να ειπωθούν με πολλούς άλλους τρόπους ή πράξεις. Αρχικά μπορείς να χρησιμοποιήσεις τη σιωπή σου. Εγώ είμαι αυτός που θα πρέπει να σ’ ευχαριστεί θερμά για όλα και φυσικά γι’ αυτή τη συζήτηση.
"Everybody's slipped back into tribalism. I'm in this tribe and I must wear only this color paint! I'm in this glam band so I have to dress up in spandex trousers and put my hair in a certain way. I must wear my cap backwards and wear a pair of shoes that look like I inherited them from my older brother and go out there making faces like a dickhead in front of a camera!' It's not necessary, y'can do what you want, be individual for God's sake don't be part of a 'movement'!" Lemmy (Τον αγαπώ. Ένας αυθεντικός ρόκερ που όλο αυτό που πίστευε και πρέσβευε, το έκανε βίωμα. Πραγματικά έκανε αυτό που γούσταρε. Ήταν ο καλύτερος φίλος που θα μπορούσε να έχει κανείς. Ένας απίστευτα ευγενής άνθρωπος, με πολύ χιούμορ. Είχε πεί οτι οι επιρροές του καθενός είναι οι άνθρωποι που άκουσε σε μικρή ηλικία και ταρακούνησαν τον κόσμο του. Όπως και να έχει, όπου και να πάει κανείς, πάλι σε εκείνους γυρνάει. Επίσης είχε πεί: «έζησα τα 50s, 60s, 70s, τα υπόλοιπα κρατήστε τα. Στις συναυλίες του φώναζε, “We Are Motorhead. We are playing Rock N’ Roll”)
Ο Φίλιπ Ντικ στο «Θυμωμένο Πορτραίτο» γράφει: «Η συμπεριφορά μου είναι ανάρμοστη. Αυτό ήταν κι είναι το πρόβλημά μου. Κοντολογίς, φοβάμαι την εξουσία, αλλά ταυτόχρονα απορρίπτω κι αυτήν και το φόβο μου κι επαναστατώ. Το να γράφεις επιστημονική φαντασία είναι ένας τρόπος να επαναστατείς... Όμως η Ε.Φ. είναι μια επαναστατική μορφή τέχνης κι έχει ανάγκη από συγγραφείς κι αναγνώστες με κακή συμπεριφορά. Μια στάση από «Γιατί;» «Μα Πώς;» ή «Ποιός Το Είπε;» ... Έχω μέσα μου πολύ θυμό. Πάντα είχα. .... Στο σπίτι του φίλου μου καθόμασταν κι ακούγαμε περίεργους δίσκους (ανακατεύομαι, γενικά, με περίεργη μουσική, και κλασσική και ροκ. Είναι ανακούφηση.)»
(Όλα αυτά με εκφράζουν, όλα αυτά για’ μενα είναι οι Neurosis… και όχι μόνο αυτοί...).
Δεν μπορώ να διαφωνήσω σε όλα όσα λες. Πώς θα μπορούσα; Είναι όλα όσα σκέφτομαι κι εγώ σχετικά με όλα αυτά και καταλήγω σε ανάλογα συμπεράσματα. Από μία άποψη. Φυσικά τη λύση δεν την έχω και νομίζω οτι όποιος πεί οτι έχει μια λύση για όλα το πιθανότερο είναι οτι λέει ψέματα. Κάνω όμως κι εγώ διάφορες σκέψεις για όλα αυτά, αφού κι εμένα με απασχολούν και από την άλλη μέσω της ενασχόλησής μου με όλα αυτά κι εγώ προσπαθώ να την παλέψω μέσα σε όλο αυτό που αποκαλούμε πραγματικότητα, καθημερινότητα κλπ. (Φαίνεται πάντως τόσο παράδοξο και μάταιο να φεύγεις από το ένα αδιέξοδο για να πέσεις σε άλλο... Είναι τραγικό, αλλά όλο αυτό είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση...)
Όπως πολύ ωραία το αναφέρεις κι εσύ, καθώς και ο Lemmy κάποια χρόνια πριν από σενα, ένα μεγάλο θέμα είναι αυτό του Στυλ. Η εικόνα στην οποία τελικά δίνουμε όλο το βάρος και ίσως μας διαφεύγει η ουσία. Και αυτό βλέπω σε όλα όσα αναφέρεις σχετικά με τη λογοτεχνία και τη μουσική. Και το Στυλ όπως ακριβώς το περιγράφεις, είναι αυτό που

Ανώνυμος είπε...

δημιουργεί όλα αυτά που αποκαλούμε στερρεότυπα, καλούπια, ένα συγκεκριμμένο τρόπο συμπεριφοράς και ντυσίματος, ομιλίας και χόμπυ κλπ. Όλο αυτό φυσικά είναι με τη σειρά του, όπως το βλέπω εγώ τουλάχιστον, ένα ακόμη μοτίβο συμπεριφοράς που ρυμίζει τους ανθρώπους σε αυτό που συμβαίνει. Το ίδιο ισχύει σε όλες τις ηλικίες, στους χώρους εργασίας, στους ακδημαϊκούς κύκλους, σε πάσης φύσεως παρατάξεις (πολιτικές κλπ), στις πάσης φύσεως εξόδους διασκέδασης κλπ... Ό,τι και να κάνουμε βέβαια, αυτομάτως σπεύδουμε να το ονοματίσουμε, να το καλουπώσουμε σε μια ταμπέλα, σε ένα κουτί, και να το ταξινομήσουμε. (Θυμάσαι τί έλεγε ο Χάκμπαρντ Σελίν στο «Ποτέ Μη Σφυρίζεις Όταν Κατουράς»; «Κάθε ιδεολογία είναι ένας νοητικός φόνος, υποβάθμιση δυναμικών διαδικασιών της ζωής σε στατικές ταξινομήσεις, και κάθε ταξινόμηση είναι μια Αιώνια Καταδίκη, όπως και κάθε συμπερίληψη είναι ένας αποκλεισμός.» και «Δεν θα διαθέταμε περισσότερα, δεν θα γνωρίζαμε περισσότερα και δεν θα είμασταν περισσότερα από τους πρώτους πιθηκοειδείς ανθρωπίδες αν δεν υπήρχαν οι επαναστάτες, οι απείθαρχοι, και οι αδιάλλακτοι. Όπως είπε πολύ σωστά ο Όσκαρ Ουάιλντ, Η Ανυπακοή ήταν η Προπατορική Αρετή του ανθρώπου.») Όλοι το κάνουμε σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Άνθρωποι είμαστε και όλοι λίγο πολύ τα ίδια «σκατά» έχουμε, εκτός του οτι όλοι ζούμε στα ίδια σκατά (ασχέτως το πού κοιτάζει ο καθένας...). Όλο αυτό το αποκαλέσαμε τρόπο ζωής και αρχίσαμε να το ακολουθούμε επειδή είναι τρόπος ζωής φυσικά. Το γεγονός οτι ο άνθρωπος έχει ανάγκη να θεωρεί οτι ανοίκει σε κάποια φυλή, σε κάποιο tribal, είναι κάτι που συνέβαινε από πολύ πολύ πολύ παλιά κια από ό,τι φαίνεται ισχύει μέχρι και σήμερα. Ούτε αυτό είναι κάτι καινούργιο (όπως οι μουσικές που παίζονται σήμερα...) Προσωπικά δεν έβλεπα έτσι το Strange. Για μενα σήμαινε κάτι διαφορετικό. Κάτι με όλα αυτά μαζί και άλλα τόσα, ένα σύμπαν δηλαδή. Σίγουρα στις σελίδες του γράφτηκαν κείμενα για πάρα πολλά πράγματα, τα οποία απλά θα έλεγα «Παράξενα» και «Μυστήρια του Ανθρώπου και του Κόσμου» αλλά δίχως καμία επιθυμία να βάλλω μια ταμπελίτσα.
Από την άλλη, όλα αυτά για τα οποία συζητάμε, είναι οι διάφορες εκφάνσεις μας και εκφράσεις μας. Νομίζω οτι μένοντας μόνο στα εξωτερικά χαρακτηριστικά, (στον φαινότυπο που λέει η βιολογία) πάλι εγκλωβιζόμαστε (και είμαστε έτσι και αλλιώς με πολλούς τρόπους εγκλωβισμένοι...) σε καινούργια κλουβάκια και κουτάκια, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να φτάσουμε στην ουσία (αυτό που η βιολογία λέει γονότυπο). Σε μικρότερη ηλικία κι εγώ δεν μπορούσα να πάρω στα σοβαρά όλο το μασκάρεμα και την μουσική και την συμπεριφορά ορισμένων μουσικών. Σιγά σιγά και με διάφορες αφορμές, καθώς ορίμαζα σαν ακροατής, θεατής και γενικότερα, άρχισα να ακούω και να βλέπω περισσότερα. Και πέρα από τις ταμπέλες. Αρχικά, στα πολύ νεανικά χρόνια και στο Λύκειο, δεν είχαμε internet. Ανταλάσσα μουσικές και βυνίλια στο λύκειο, όπως εσείς, μόνο που τα άτομα ασχολιόταν και είχαν ενδιαφέροντα ήταν πολύ πολύ λιγότερα. Υπήρχαν μεν τα διάφορα βιντεοκλιπ από νεότερα ακούσματα, απλά δεν ήμουν και τόσο της νεότερης μουσικής τότε, και τα παλιά που άκουγα δεν προβαλλόταν από πουθενά. Πολύ πιό μετά και με τη βοήθεια του διαδικτύου μπόρεσα να βρώ και να ακούσω και να μάθω περισσότερα πράγματα. Και πέρα από τις ταμπέλες. Και προσωπικά, η αν δεν υπήρχε metal, τα τελευταία χρόνια κυρίως δεν θα την πάλευα... (Μιας και ανέφερες πάρα πολλά συκροτήματα που μου αρέσουν καθώς και είδη, είχες ακούσει καθόλου Celtic Frost; Βασικά όταν λέω οτι μου αρέσει κάτι, συνήθως ακούω την δισκογραφία ή ένα μέρος της αν είναι τεράστια και τη λιώνω. Αν δεν το έχω κάνει λέω τί έχω ακούσει από τον εκάστοτε. Συνίθως τα

Ανώνυμος είπε...

συγκροτήματα έχουν εξέλιξη τον ήχο και σε ό,τι βγάζουν οπότε λέμε είναι τάδε ταμπελίτσα αλλά και στην πορεία οι ίδιοι έχουν ξεφύγει. Οι Celtic Frost έχουν βγάλει και αυτόν τον δίσκο που αποκάλεσαν ορισμένοι “avant garde”. https://www.youtube.com/watch?v=q1sXIMTK9z8 Αρχίζει με μια διασκεή στο Mexican Radio, αν και η σοφία του 17χρονου αδερφού μιας γνωστής με πληροφόρησε πως η ζωή είναι μικρή για διασκευές... Ο Thomas “Warrior” Fisher είναι τραγουδιστής και κιθαρίστας της μπάντας. Σήμερα συνεχίζει με τους Triptykon. Ήταν κολλητός του Giger. Μετά τον θάνατό του είναι υπεύθυνος για το αρχείο του. http://static1.squarespace.com/static/53e4959ae4b0e15dfb346e52/t/542e8c26e4b0072a396cfeaa/1409155569995/) Με ενδιαφέρουν σε πολλά επίπεδα όλα αυτά για πολλούς λόγους, οπότε ψάχνοντας για συνεντεύξεις, άλλα projects και συνεργασίες, συντελεστές και επιρροές και διασυνδέσεις, το ένα σε πάει στο άλλο. Και φυσικά στα παλιότερα, που είναι και μεγάλη αγάπη, και πάλι για διάφορους πολύ προσωπικούς λόγους. Δεν είμαι συγγραφέας και δεν με ενδιαφέρει μια «ακαδημαϊκή έρευνα» ας πούμε. Ούτε με ενδιαφέρει αν κάτι θεωρρείται κοινώς επιτυχία, αριστούργημα, έργο τέχνης κλπ. Θελω να δοκιμάσω και να δώ τί λέει σε μενα, έστω στην παρούσα φάση της ζωής μου. Και πάλι, μπορεί κάτι να το εκτιμήσω αργότερα. Μου αρέσει όταν νιώθω έμπνευση να πάω εκεί και να ακούσω εκείνο ή να διαβάσω αυτό. Όταν το κάνω και ανοίγει η όρεξη και θέλω να ασχολήθω το προχωρώ. Και βλέπω οτι σαν άνθρωπος με ενδιαφέρει και η ιστορία του πράγματος αλλά καλύπτει και τις διάφορες πτυχές μου. Κάθε άνθρωπος έχει διάφορες και διαφορετικές πτυχές και ιδιότητες. Οπότε ανάλογα πρέπει και να βλέπει τα πράγματα. (Καθώς η συνείδηση επεκτείνεται, ταυτόχρονα επεκτείνεται και το σύμπαν που την περιβάλλει...) Το ίδιο ισχύει με την εμφάνηση, το χρώμα κλπ. Και αυτή είναι παλιά ιστορία. Η πιό παλιά... Τίποτα δεν είναι καινούργιο φυσικά. Όπως είπε και ο Ian Anderson των Jethro Tull είναι ο τρόπος που το λες. Το Tommy των Who, είχε πάνω κάτω την ίδια θεματολογία με το Wall των Pink Floyd. Υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα τα οποία εντοπίζει ο καθένας αλλά δεν νομίζω οτι οφελεί να τα παραθέσουμε εδώ. Θα κάναμε μια συλλογή, αλλά το θέμα είναι τί καταλαβαίνει ο καθένας μας μέσα από μια τέτοια εργασία.
Συνεπώς για μενα, αναφορικά με τη λογοτεχνία και τη μουσική, δεν υπάρχει ένας συγκεκριμμένος τρόπος ανάγνωσης. Μπορεί να υπάρχουν κατευθυντήριες γραμμές που οδηγούν σε προορισμούς που έχει φτάσει ο άνθρωπος, ταξινομήσεις που γίνονται για να συνεννοούμαστε, για να βάλουμε μια τάξη καθώς το χάος τείνουν όλα, αφού αυτό γίνεται στη φύση. (Και αυτός είναι ένας από τους λόγους που κάνει όλα αυτά ο άνθρωπος. Να βάλει μια τάξη και να διατηρήσει την μνήμη. Ενάντια στο χάος, την εντροπία που λέμε. Και όλα αυτά συντελούν και στο να νιώσουμε καλά, να «βρούμε τον εαυτό μας», κλπ κλπ...) Υπάρχουν λοιπόν πολλοί τρόποι για να ακούσει κανείς μουσική και να διαβάσει ένα βιβλίο, οποιουδήποτε είδους. Δεν υπάρχει μόνο ένας λόγος που ακούμε και διαβάζουμε. Δεν υπάρχει μόνο μια ερμηνεία. (Θυμάμαι που διάβαζα για κάποιον φοιτητή ή φοιτήτρια που έκανε μια εργασία πάνω στους στοίχους του “A Salty Dog” των Procol Harum και έδωσε 10 ή 11 διαφορετικές ερμηνείες.)
Όπως και να έχει βλέπω οτι συνήθως αργά ή γρήγορα το κάνουμε σε διάφορες εκφάνσεις της ζωής μας και περιχαρακονώμαστε. Μένουμε σε κάποια εξωτερικά, επιδερμικά χαρακτηριστικά και χάνουμε την ουσία. Περιστρεφόμαστε γύρω από αυτό και κολλάμε εκεί σταματώντας να προχωράμε (Ένας άλλος συγγραφέας που αγαπώ πολύ είναι ο

Ανώνυμος είπε...

Μπουκόβσκυ. Εδώ θυμήθηκα την άποψή του για τους συγγραφείς που τους απεχθάνεται καθώς «μαζεύονται μαζί πηγαδάκια πηγαδάκια σαν τις μύγες γύρω από τα σκατά».) Και στον ερευνητικό τομέα δεν υποκύπτουν σε κάποιες επιταγές όλα; Συμφέροντα, οργανισμοί, οικονομικοί λόγοι, στρατιωτικοί λόγοι, ποιός ξέρει ποιοί άλλοι λόγοι...;
Το θέμα είναι γιατί ασχολείται κανείς και τί αποκομίζει από όλο αυτό, τί λέει στον καθένα ξεχωριστά, πέρα από τις όποιες κατηγοριοποιήσεις. Θυμάμαι μια συνέντευξη του Scott Kelly, κιθαρίστα και τραγουδιστή των Neurosis, που έλεγε οτι όταν άκουγε μουσική, όταν άκουγε για παράδειγμα Jimmy Hendrix, ήταν γι’ αυτόν μια θρησκευτική εμπειρία. Λέει επίσης σε συνέντευξη:
“Do you find ink spiritual?
I do. But I don’t have a defined spirituality. My spirituality is water, basically. My spirituality is music, sound, definitely. Read and respect all thoughts and beliefs, honestly. I’m interested. None of them ever fit, so I can’t assign myself one way or another, because the flow isn’t there. At a certain point I hit something, and I’m like, I can’t abide to that.
You talked about the wheel of the sun that you’ve got on your right arm, and that there’s a connection with the Buddhist tattoo that you’ve mentioned, so obviously you’re not averse to etching some notion of spirituality on your body.
Nope, not at all. I’ve done lots of angels and devils. I’ve got scorpions that survived the nuclear winter, and I’ve got right-side-up crosses and upside-down crosses. I’ve got a pentagram with Elvis’s face in the middle of it. It’s true, because I f**king love Elvis, I do. I love him in my own special way. Buddhism’s the only thing I’ve found that ever made any sense. It’s so free, but even that at some point I struggle with. So there’s certain principles that I’ll find from all religions that mean something to me. I wear a lot of Catholic stuff. I’ve got Catholic blood in me. I feel a lot of Catholic in me. I was never baptized; I’ve never been to church in my life. My parents broke from the church, and are hardcore atheists. I’m not atheist at all. I’m not agnostic at all. I totally believe, but I don’t believe in putting a name on it; I don’t believe in assigning a book to it. I just believe in the results. You see it. It’s there, constantly. I prefer to call it “God,” because I like to keep s**t simple, you know what I mean? Call it God, everybody knows who you’re basically talking about, but I’m certainly not following the Bible. I mean, I follow some of it. I think it’s quite an interesting book. I like the stories. I like the stories they left out, too. I like the way it all ties together. I like the possibilities of what the stories could be – what are they really talking about? I’m ready for spaceships to come down and take us away, too. I mean, I’m open here.”
Δεν διαφωνώ σε όσα λες σχετικά με την ποίηση, την λογοτεχνία και τον κινηματογράφο γενικά, αλλά αν τα δούμε από άλλη οπτική τα πράγματα μήπως κι εδώ δεν γίνονται τα ίδια; Κι εδώ δεν γίνονται ακολουθώντας κάποιες επιταγές; Οικονομικές, στυλιστικές, θεματολογικές σύμφωνα με τη μόδα της εποχής, με το ρεύμα κλπ κλπ; Τελευταία άκουσα σε κάποιο ντοκυμανταίρ την άποψη μιας γυναίκας που έχει σχέση με τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, γνωστή φυσιογνωμία αλλά δεν θυμάμαι το όνομα. Έλεγε οτι ο ελληνικός λαός ποτέ δεν ήταν μορφωμένος. Και γι’ αυτό αγαπούσε όλους εκείνους τους λαϊκούς χαρακτήρες του ελληνικού κινηματογράφου. Και οι ταινίες ήταν εκείνες που ήταν. Έδιναν

Ανώνυμος είπε...

κουράγιο και γέλιο στον θεατή. Αυτό σε τοπικό επίπεδο. Ισχύει και σε ευρύτερο επίπεδο με διαφορετικές αναλογίες. Μιλάμε για μόρφωση, formation και in-formation. Όλο αυτό γίνεται με κάποιες φόρμες και κάποιες νόρμες πάντα. Αν σταματούσε ο κινηματογράφος εκεί, ολοκληρωτικά στο 1940 τί θαγινόταν; Ήταν όλοι στο ίδιο πνευματικό επίπεδο και θα μπορούσαν καταλάβουν όλοι τον Πολίτη Κέην; Τους αφορούσε όλους; Και στη φωτογραφία, όλη όσοι άρχισαν να ασχολούνται, γνωρίζουν το αντικείμενο πραγματικά; Έκρηξη νομίζω οτι έγινε γιατί πλέον ο καθένας μπορεί να τραβήξει βίντεο και φωτογραφία και την πατήσαμε σαν τον Νάρκισσο για άλλη μια φορά (Ούτε αυτό είναι καινούργιο, ο μύθος είναι αρχαίος κι εκεί θα έπρεπε να σταματήσει το παραμύθι και η φαντασία. Όλα τα είπε... Υπάρχει επίσης μια ολόκληρη θεματολογία που πιάνει από εικόνα, φωτογραφία κλπ μέχρι διαδίκτυο, κυβερνοδιάστημα, ρομποτική κλπ με απίστευτο ζουμί κι ενδιαφέρον. Με απασχολεί και αυτό πολύ, μαζί με κάποιον πολύ καλό μου φίλο και το συζητάμε. Μου είχε προτείνει κι έναν φιλοσοφο, τον Βιλεμ Φλούσερ, του οποίου διάβασα το «Προς Το Σύπαν Των Τεχνικών Εικόνων». Πολύ ενδιαφέρον.). Μου λες οτι φανταζόσασταν οτι η μουσική θα ακούγεται σαν θόρυβος αλλά θα την ακούνε όλοι. Αν γινόταν αυτό νομίζω οτι θα ήταν η συν-τέλεια, όλα θα γινόταν ένα που λένε. Βλέπω οτι βρισκόμαστε σε ένα ακόμη σταυροδρόμι πάνω σε μια ακόμη χειρότερη από τις άλλες κακές στιγμές στην ιστορία της ανθρωπότητας. Υπάρχουν όλα και μαζί. Βέβαια από την μία είναι καλό γιατί αν άκουγαν και όλη τα ίδια πράγματα και είχαν τις ίδιες απόψεις, αυτό θα ήταν ένας βαρετός και μονότονος κόσμος, μια άλλη συν-τέλεια. Σε αυτό τον κόσμο δεν βλέπω οτι λειτουργεί το πράγμα έτσι... Απόλυτα διακαιολογημένα πάντως το βλέπεις οτι κάπου τελειώνει και ίσως χρειάζεται μια επανα-σταση, μια επανεκίννηση, για να επιστρέψουμε, ένα restart. Είμαστε εξάλλου επιρρεασμένοι από την ιδέα της επανάληψης και της αέναης περιστροφής. Μου θυμίζει τον έμπυρο ουρανό του Δάντη και τον πίνακα που φιλοτέχνησε ο Ντορέ, τους στοίχους που είχες παραθεσει νωρίτερα σε άλλο γράμμα, γενικά όλες τις παρεμφερείς ιδέες που υπάρχουν σε μύθους, φιλοσοφίες και σκέψεις του ανθρώπου από πολύ πολύ παλιά μέχρι σήμερα. Στο κάτω κάτω στον ίδιο ρυθμό ζούμε, το πρωί ξυπνάμε, στο ενδιάμεσο κάτι κάνουμε και το βράδυ κοιμόμαστε. Ολόκληρη η αντίληψη και η κοσμοθεωρία μας επιρρεάζεται από όλα αυτά. Πολλοί συγγραφείς Ε.Φ. αλλά και πολλοί άνθρωποι γενικότερα προσπάθησαν να κάνουν διάφορες προβλέψεις για το μέλλον. Μερικοί έπαισαν ορισμένα στοιχεία. Άλλοι όχι. Καθώς περνάει ο χρόνος, το πράγμα ξεφεύγει από τον έλεγχο του ανθρώπου. Γίνεται μεγαλύτερο από αυτόν, αν και αυτό ίσως δείχνει ανάλογα πόσο χαοτικός είναι και ο άνθρωπος. Δεν φρόντισε όμως να ωριμάσει, να μάθει και να προχωρήσει επιλέγοντας μια άλλη οδό αφού αυτή δεν τον οδηγεί παρά μόνο στην καταστροφή του. Διαβάζω αυτό το διάστημα, την Ανατομία της Μελαγχολίας του Μπέρτον, όπου με τις επανεκδόσεις είχε φτιάξει έναν πρόλογο 200 σελίδων. Με απίστευτες αναφορές σε πολύ πολύ παλιές καταστάσεις μέχρι και σήμερα, με αναφορές σε σοφούς, σε βασιλιάδες, σε πολιτικούς κλπ κλπ βλέπει κανείς οτι η κατάσταση του ανθρώπου δεν αλλάζει. Μόνο ο φαινότυπος, μόνο η επιφάνεια. Βλέπω επίσης οτι η τεχνολογία προχωράει, ανάλογα βέβαια με τους σκοπούς και τα συμφέροντα και με τους συγκεκριμμένους λόγους και τρόπους που προχωράει... Αυτή τη στιγμή, προσπαθούν να δημιουργήσουν ρομποτ, τεχνιτές νοημοσύνες κλπ οι οποίες θεωρρούμε πως σε κάποια στιγμή θα ξεπεράσουν τον άνθρωπο σε νοημοσύνη και ικανότητες. Μερικοί τις βλέπουν και σαν σωτήρες. Άλλοι τις βλέπουν σαν τη νέμεση του ανθρώπου (Αυτά μου έφερε κατά νού και ο Κάλιμπαν στο Penny Dreadful…) Αφού όμως είναι έτσι χαοτικά τα πράγματα, ποιός μπορεί να πεί με

Ανώνυμος είπε...

σιγουριά τί θα μπορούσε να γίνει μέσα σε όλα αυτά. (Να θυμηθούμε και την ερώτηση στον Φάουστ για το Θεό και την απάντηση, ποιός μπορεί να πεί ναί με σιγουριά και ποιός μπορεί να αρνηθεί...;) Απλά τα όρια έχουν στενέψει πολύ άσχημα σε όλους τους τομείς. Κι εμείς αντί να συννενοηθούμε, διασκεδαζόμαστε όλο και περισσότερο. (Όση ώρα γράφω τις σκέψεις προσπαθώντας να τις βάλλω σε μια σειρά, έχω συνεχώς την εντύπωση οτι όλα αυτά για τα οποία λέμε, κοιτάζοντας τα από μια γενική άποψη, ακολουθούν ρυθμούς ανάσας, επανάληψης, αυξομοίωσης, θετικό – αρνητικό, δράση - αντίδραση... πολύ δίπολο γενικότερα... μεγάλο θέμα...) Χρειαζόμαστε σωτηρία και την χρειαζόμαστε εδώ και τώρα...
Θυμάσαι το Ubik; Ο κόσμος της ημιζωής γυρνούσε, πήγαινε προς τα πίσω, όλα τα τεχνολογικά αντικείμενα έπερναν τις αρχικές τους μορφές μέχρι την πιό παλιά... και ο Τζό Τσιπ έχανε τις δυνάμεις του και πέθαινε... Προσπαθούσε λοιπόν να βρεί με πιόν τρόπο θα φτιάξει το ούμπικ με τα παλιά υλικά... (Δεν είναι η αντιστροφή αυτού που μου έλεγες οτι κάνουμε σήμερα;) Και πώς εμφανίζεται αυτό το Ubik, με ποιά μορφή έρχεται στην πραγματικότητα και επικοινωνεί με εμάς; Μα φυσικά μέσα από την τηλεόραση, μέσα από πηγές ενημέρωσης. Μέσα από διαφημίσεις. Μέσα από όλο αυτό το χάος της πληροφορίας. Αυτό δεν το ψέκαζαν και γινόταν καλά; Δεν ένιωθαν ωραία μετά τη χρήση του; Δεν ήταν δύσκολη η εύρεσή του όταν όλα έφταναν στο τέλος τους; (Εδώ έχει σημασία και ποιός φέρνει στο τέλος το Ubik στον Τζό... Είναι μια γυναίκα... Θυμάμαι στο δοκίμιό του “The Android And The Human” έλεγε οτι ένας άνδρας επιθυμεί να επιστρέψει στην αγκαλιά μιας γυναίκας, στη μήτρα από όπου προήλθε , η γυναίκα όμως τί θέλει...;) Και τί είναι το Ubik; «Είμαι Ubik. Πριν από το Σύμπαν, εγώ. Εγώ έφτιαξα τους Ήλιους. Εγώ δημιούργησα τα όντα και του τόπους που ζούν. Εγώ τα μεταφέρω εδώ, εγώ τα τοποθετώ εκεί. Πηγαίνουν όπου τους πώ, κάνουν όπως προσπτάξω. Εγώ είμαι ο κόσμος και το όνομά μου είναι Ubik, αλλά δεν είναι αυτό το όνομά μου. Είμαι Τώρα και πάντα.» (Το βιβλίο τελειώνει με τη φράση «Αυτή ήταν μόνο η αρχή»).
ΥΓ Επειδή τα διάφορα παραδείγματα είναι νοητικές κατασκευές που δημιουργούνται για πολύ συγκεκριμμένους σκοπούς, δεν με ικανοποιούν ιδιαίτερα τις περισσότερες φορές. Γι’ αυτό θα φτιάξω ένα παράδειγμα για να καταδείξω το πώς θεωρώ οτι είναι περίπου η κατάσταση του ανθρώπου. Είναι λιγάκι σαν να ζούμε μέσα σε ένα μικρό διαμέρισμα μιας πολυκατοικίας. Βγαίνουμε μέχρι το μπαλκόνι. Δεν κατεβαίνουμε κάτω. Βλέπουμε λιγάκι στην απέναντι πολυκατοικία αλλά δεν επικοινωνούμε με τους κατοίκους. Βλέπουμε λιγάκι τον δρόμο κάτω αλλά δεν πηγαίνουμε ούτε εκεί. Πιό μακριά δεν βλέπουμε. Και για βάλω και το cyberspace μέσα στην ιστορία, φαντάσου οτι αυτοί οι τύποι θα είχαν την ικανότητα να φτιάξουν ένα τέτοιο και να μπούν εκεί μέσα... Μακάρι αυτό το παράδειγμα να καταρεύσει δύο μέρες αργότερα. (Προς κάτι καλύτερο)
ΥΓ2 Οι Meshuggah είναι μια πολύ ενιδαφέρουσα μπάντα που δημιούργησε ένα είδος. (Προσωπικά μόνο αυτοί μου αρέσουν σε αυτό το στυλ.) Η μουσική τους δεν νομίζω οτι θα σου αρέσει, οι στοίχοι όμως του δίσκου τους Catch 22 Νομίζω πως θα σε ενδιέφεραν και έχουν άμεση σχέση με όλη μας τη συζήτση.
‘Αμπουμ:https://www.youtube.com/watch?v=OXoLLiGSKQ8&list=PLEA1514932853D85A
Στίχοι: http://www.darklyrics.com/lyrics/meshuggah/catch33.html

Π. Γ. είπε...

Ευχαριστώ για την "ηλεκτρονική επιστολή" σου Συνταξιδιώτη (...χείμαρρος)
Διαπιστώνω ότι το κεντρικό φόρτε σου είναι η Ψυχολογία, ίσως και η Κοινωνιολογία (ή και η ψυχοκοινωνιολογία ή κοινωνική ψυχολογία).
Σε ενδιαφέρει κυρίως η ψυχολογία, προσπαθείς να «ψυχολογήσεις» τα πάντα.
Και προφανώς θεωρείς ότι η ψυχολογία βρίσκεται πίσω από όλα.
Είναι ένα μπαλαντέρ για τα πάντα, αυτό.

Αλλά, από την άλλη, είναι σαν να παίζεις μία παρτίδα χαρτιά, και να ρίχνεις συνέχεια μπαλαντέρ. Δεν έχει νόημα η παρτίδα.
Στις χαρτοπαικτικές λέσχες επικρατεί άλλη αντίληψη για τους μπαλαντέρ και για το πώς παίζονται...

Υποθέτω ότι, συνειδητά ή υποσυνείδητα, σε έχει επηρρεάσει πολύ το μοντέλο "Timothy Leary - Robert Anton Wilson" και τα συναφή, σε υπερβολικό βαθμό. (Όχι πως δεν έχει επηρρεάσει πολλούς αυτό, και άρα είναι μια επιρροή που την λαμβάνει κανείς και από άλλες οδούς). Είναι, άλλωστε, το κυρίαρχο μοντέλο των Sixties. Είναι μια συγκεκριμένη γραμμή όλα αυτά...
Φυσικά, οδηγούν (ή και προέρχονται από) στο oriental philosophy, δηλ στην "ανατολική φιλοσοφία", και κυρίως στην Βουδιστική σκέψη.
Σύφωνα με το πώς το βλέπω εγώ, κάπου σε όλα αυτά, επίσης, συνδυάζεις συνειδητά ή ασυνείδητα το Information Theory του Claude Shanon, και τις αρχές της Ψυχανάλυσης.
(Συν μία οπτική του Rock'n'roll μέσα από το Heavy Metal κλπ, δηλαδή ένα "ροκ'ν'ρολλ με μακριά μαλλιά"...)

Τέλος, κοιτώντας το από ψηλά, από όλα αυτά που μου λες συνθετικά, μου μοιάζεις σαν ένας άνθρωπος μέσα σε μία κουζίνα γεμάτη εδέσματα και φαγητά. "Να δοκιμάσουμε κι αυτό, να δοκιμάσουμε κι εκείνο, ω κι αυτό, κι εκείνο". Αν θα ρωτούσε κανείς γιατί υπάρχουν όλα αυτά μέσα στην κουζίνα, θα του απαντούσες : «Μα, για να τα δοκιμάζουμε».
Πίσω από αυτά που επανειλημμένα γράφεις, διαγράφεται αυτό :
Οι δοκιμές είναι πολλές κατ' αντιστοιχία του πλούτου της κουζίνας, ο τρόπος και ο λόγος που γίνονται είναι σύμφωνα με το γούστο του καθενός, και εκ βαθέων ένας κυκεώνας από προσωπικούς λόγους. Ο καθένας λέει τα δικά του, ιδιαίτερη σημασία δεν έχει τίποτε, μόνο ερμηνείες, και μπορείς να διαλέξεις τις ερμηνείες που σου ταιριάζουν για να έχεις μία οπτική πάνω σε αυτό που συμβαίνει στην κουζίνα.
Κατά παράφραση του Σαίξπηρ "All the World is a Stage" > "All the World is a Kitchen"... Δηλ. "Choose your Poison", κλπ.
Είναι το τοπίο της Πληροφορίας (της «πληροφορικής») που σε κάνει να το βλέπεις έτσι.
«...Εγώ είμαι ένα τερματικό, με τους προσωπικούς μου λόγους για την σύνδεση, συνδέομαι με το δίκτυο πληροφοριών, μία θάλασσα από data, ό,τι υπάρχει διαθέσιμο, και, σύμφωνα με ό,τι αναγνωρίζω, ψαρεύω data, για την όλο και καλύτερη διασκέδασή μου και ενημέρωσή μου. Όλο αυτό το data, καμία άλλη σημασία δεν έχει, πέρα από την σημασία που του δίνει ο καθένας που κάνει το ίδιο μ' εμένα...» (είναι και μία «καταναλωτική» «φιλοσοφία» όλο αυτό, δεν ξέρω αν το συνειδητοποιείς).
Διακρίνω, λοιπόν, ότι έχεις αναπτύξει την ψυχολογία ενός Surfer.
(Μόνο που στην αληθινή Καλιφόρνια οι Surfers έχουν και ωραία κορίτσια, ωραία μουσική παράδοση, και πολλές ιστορίες για το Big Κahuna...)
Υπάρχει, βέβαια, σε όλα αυτά και η κατανοητή αγωνία της επικοινωνίας, να τα χωρέσουμε όλα μέσα σε ένα κείμενο για να επικοινωνήσουμε στον άλλον κάτι από τον εαυτό μας.

Σημείωση : δεν σε ψυχολογώ, απλά αποκωδικοποιώ αυτά που κατά κύριο λόγο μου γράφεις, πέρα από τις προτάσεις και τα quotes. Είναι τα γραφόμενά σου, δηλαδή, όχι "εσύ" (εγώ ξέρω μόνο αυτά που μου γράφεις).

Δεν θα διαφωνούσα με όλο αυτό, ίσως, αν δεν ήταν τόσο πολύ βολικό. (Πρέπει, δηλαδή, να το συλλογιστείς... Στο καταθέτω...)

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Κατά κύριο λόγο (ως προς τις σημασίες δηλαδή) διαφωνώ με τις οπτικές σου, αν και (παραδόξως) συμφωνώ με όλα τα στοιχεία που παραθέτεις για να τις κάνεις διακριτές.
Το να μεταστοιχειώνεις τα δεδομένα σύμφωνα με ένα concept που θέλεις να επικοινωνήσεις, είναι καλλιτεχνικό, είναι δηλαδή η αρχή της καλλιτεχνίας.
Προφανώς, έχεις βαθύτατες καλλιτεχνικές ανησυχίες, και, κατά την άποψη μου, ο καλύτερος τρόπος για να τα διαχειριστείς όλα αυτά, είναι να κάνεις τέχνη με όλα αυτά, να καλλιτεχνήσεις. Η Τέχνη, άλλωστε, είναι η καλύτερη μέθοδος ανακάλυψης των βαθύτερων σημασιών των πραγμάτων --όχι όταν απλά την παρακολουθείς ικανά, αλλά όταν την κάνεις...

Δεν συνηθίζω να δίνω συμβουλές (είναι πάντα άκομψο και δεν είμαι τέτοιος --και δεν είμαι και σεβάσμιος γέρος για να γίνονται αυτόματα αποδεκτές), αλλά επιχειρώ να σε συμβουλέψω λίγο, με τον τρόπο μου, επειδή είμαστε Συνταξιδιώτες και σε ακούω κανονικά να μιλάς και έτσι σε συμπαθώ (ή συμπάσχω).

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Ερώτηση : Το Χάος, είναι μία επιθυμητή κατάσταση; Είναι η "Ελευθερία";
Η, ας το πούμε και αλλιώς : Το Χάος είναι δεδομένο; Είναι μία «φυσική» κατάσταση, πάνω στην οποία αυτοσχεδιάζουμε;
Οι ένα δισεκατομμύριο επιλογές, είναι το Χάος;
Και, τελικά, καλούμαστε να βάλουμε Τάξη στο Χάος, ή Χάος στην Τάξη, και γιατί;

Είναι ωραίες ερωτήσεις αυτές.
Οι ωραίες ερωτήσεις είναι εκείνες που για να απαντηθούν, οδηγούν πολύ μακριά.
Τα ωραιότερα μέρη είναι, φυσικά, τα μακρινά, εκείνα που δεν έχουμε επισκεφθεί ακόμη.
Ή ακόμη κι εκείνα που δεν θα επισκεφθούμε ποτέ, αλλά κατοπτρίζουν τα όνειρά μας. Δηλαδή, τον ανώτερο μυστικό εαυτό μας, από τον οποίο μας χωρίζει θλιβερά μεγάλη απόσταση.
Δεν είναι τραγωδία αυτό.
Είναι περιπέτεια.

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Αναφερθήκαμε στο Στυλ. Χμ...
Θα σου άρεσαν το ίδιο οι Celtic Frost, αν ονομάζονταν Vourtsa Bost ?

Φοιτήτρια με 11 ερμηνείες του Salty Dog των Procol Harum? Καλό!
Ιδού το Salty Dog :

https://www.youtube.com/watch?v=M0WL-dtjL5Q

https://www.youtube.com/watch?v=y-hbKf5OwEI

«...η σοφία του 17χρονου αδερφού μιας γνωστής με πληροφόρησε πως η ζωή είναι μικρή για διασκευές...», πολύ ωραίος ο 17χρονος φίλος, μπράβο!
Η ζωή είναι μικρή για διασκευές! Το σημειώνω...

Ο Μπουκόφσκυ είναι καταπληκτικός, τον συμπαθώ πολύ, και είναι και πάρα πολύ παρεξηγημένος (συχνά οι συγγραφείς υποχρεούνται να καλλιεργούν την εικόνα που έχουν αποκτήσει γι' αυτούς οι αναγνώστες τους, και έπεσε λίγο και σ' αυτήν την παγίδα, φταίει κι αυτός δηλαδή). Έχει γράψει, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, πολύ καταπληκτικά πράγματα. Ήταν...Γνώστης.
Ιδού ένα ποίημα του, σημαντικό, που το απαγγέλλει ο Tom Waits, στα πλαίσια του «Κύκλου της Σοβαρότητας» (εξ ου και ο σχολιαστικός μορφασμός στο τέλος).
Άκουσε τον, φίλε. Εννοώ, άκουσε τον. Εσύ αυτόν να ακούσεις. Άκου τους παππούδες τι σου λένε
:
https://www.youtube.com/watch?v=bHOHi5ueo0A

Ναι, ωραίος ο Lemmy. Τα μηνύματα είναι πολύ συγκεκριμένα, φίλε, και ταξιδεύουν, και μπορείς να τα πάρεις μέχρι και από τον Lemmy! Γιατί όχι;
Οι Ήρωες.
Οι Ήρωες είναι σημαντικοί. Πολύ σημαντικοί. Οι Ήρωές μας.
Δεν είμαστε τίποτε χωρίς τους Ήρωες μας.
Και καλούμαστε να γίνουμε κι εμείς Ήρωες.
Και είναι πολύ ωραίο να έχει κανείς μία ηρωική οπτική πάνω στα πράγματα, πάνω στην ζωή, πάνω στον κόσμο.
Και πρέπει να αναλογιζόμαστε, πάντα, μα πάντα, απέναντι στις περιστάσεις : Τι θα έκανε ο τάδε ήρωας; Τι θα έλεγε ο τάδε ήρωας; Πώς θα ανταποκρινόταν ο τάδε ήρωας; Γιατί;
(Πχ έχεις ένα πρόβλημα αυτήν την εποχή. Τι θα έκανε ο Μέγας Αλέξανδρος γι' αυτό; Γιατί; )

Ναι, είναι όπως το λέει ο Scott Kelly, το να ακούς μουσική είναι σαν μια θρησκευτική εμπειρία.
Τί είναι όμως η μουσική;
(Τι εννοείς; Θα ρωτούσε ο Σωκράτης...)

Ρωτάς, μεταξύ άλλων, «Αν σταματούσε ο κινηματογράφος εκεί, ολοκληρωτικά στο 1940 τί θαγινόταν;»
Ω, εγώ δεν λέω τι θα γινόταν, ούτε με ενδιαφέρει αυτό. Εμένα με ενδιαφέρει ο κινηματογράφος.
Τι θα γινόταν; Μα, έγινε. Αυτό που έγινε. Τελείωσε το 1940, και έγινε ό,τι ακολούθησε.
(Κάποια echoes κράτησαν περίπου μέχρι το '50-'60, με διάφορες συγκεκριμένες δημιουργίες, μετά άρχισαν κι αυτά να λιγοστεύουν, το τελευταίο νομίζω ήταν η Οδύσσεια του Διαστήματος 2001 του Κιούμπρικ το 1968. Μετά απλά συνέχισαν κάποιοι μεγάλοι σκηνοθέτες να κάνουν κάποιες ταινίες, και τα περιστασιακά underground διαμαντάκια, κι αυτό είναι όλο, δεν μιλάμε για τον «Κινηματογράφο» πλέον, δεν ξέρω αν με παρακολουθείς τι λέω...)

Η Ανατομία της Μελαγχολίας του Μπέρτον! Μάλιστα... Ωραία!

Ο Φίλιπ Κ. Ντικ ήταν μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση, με έχει απασχολήσει πάρα πολύ, και είναι και από τους αγαπημένους μου συγγραφείς.
Νομίζω κάποιος που ενδιαφέρεται πρέπει να διαβάσει οπωσδήποτε τα αυτοβιογραφικά του κείμενα, και τα βιογραφικά που έχουν γράψει άλλοι, και φυσικά τον τόμο του EXEGESIS του (που ευτυχώς σχετικά πρόσφατα εκδόθηκε, ένας εκδοτικός και συγγραφικός άθλος)
Ένα από τα ζητήματα με τον Dick ήταν, ας πούμε, το...on demand.
Υπάρχει ένα demand για τον συγγραφέα (ιδιαίτερα τον Αμερικανό της εποχής) απέναντι στην αγορά. Ο Dick έγραφε για να ζήσει. Η συγγραφική, εκτός των άλλων, είναι επάγγελμα.
Οπότε, αυτός έβλεπε το on demand obligation (SciFi) και προσπαθούσε να ανταπεξέλθει ηρωικά, έγραφε κι έγραφε κι έγραφε, έπρεπε να γράφει συγκεκριμένα πράγματα, αλλά επειδή αυτός ήθελε να γράψει άλλα, κατάφερνε και τα έβαζε τελικά μέσα στα on demand που έγραφε.
Είναι σημαντικό αυτό το ζήτημα, για κάποιον που θέλει να κατανοήσει τον Dick καλύτερα.
Τέλος πάντων, είναι δυστύχημα μεγάλο το γεγονός ότι έφυγε νέος, πάνω στο άνθος της νέας αληθινής συγγραφικής του δραστηριότητας...

(συνεχίζεται)












Π. Γ. είπε...

Μου γράφεις :
«Υπάρχει επίσης μια ολόκληρη θεματολογία που πιάνει από εικόνα, φωτογραφία κλπ μέχρι διαδίκτυο, κυβερνοδιάστημα, ρομποτική κλπ με απίστευτο ζουμί κι ενδιαφέρον. Με απασχολεί και αυτό πολύ, μαζί με κάποιον πολύ καλό μου φίλο και το συζητάμε. Μου είχε προτείνει κι έναν φιλοσοφο, τον Βιλεμ Φλούσερ, του οποίου διάβασα το «Προς Το Σύπαν Των Τεχνικών Εικόνων». Πολύ ενδιαφέρον.)...»

Ναι, ωραία όλα αυτά, αλλά πρώτα διαβάζουμε το Cybernetics του Norbert Wiener, για να δούμε περί τίνος πρόκειται όλα αυτά, και μετά, βήμα-βήμα, βγάζουμε αληθινά άκρη. (Δηλ. πχ μετά διαβάζουμε Marvin Minsky, μετά λίγο Οντολογία και Ontological Engineering, μετά Rosalind Picard, Allen Newell, David Rumelhart, John Haugeland, Kunihiko Fukushima, και τα Neural Networks, το Dartmouth Conference, μετα Hans Moravec, Ray Kurzweil, και τέλος Roger Penrose. Αρκούν...)
Έτσι όπως το κάνεις με την «Κουζίνα», φίλε, δεν έχεις ελπίδα.
Παράδειγμα αυτό, ισχύει και γενικότερα.

Σε όλα αυτά που σε απασχολούν (όλα) υπάρχει μία γραμμή, συγκεκριμένη, την οποία ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ακολουθείς, επειδή σε οδηγεί το ένα στο άλλο, χωρίς να συνειδητοποιείς ότι οδηγείσαι.
(Καταλήγεις βέβαια με ένα αντιληπτικό video-clip και όχι με την ταινία).
Μπορώ να στο καταδείξω στοιχείο προς στοιχείο, αυτό, από όλα αυτά που μου γράφεις, αλλά δεν ξέρω αν θα είχε νόημα αυτό, γιατί άλλωστε καλείσαι να το κάνεις μόνος σου, έχει σημασία και αυτό.
Η συγκεκριμένη γραμμή αυτή έχει θέσεις, αποσπάσματα των οποίων έχεις υιοθετήσει (δηλ αποσπασματικά), με αποτέλεσμα λόγω του αποσπασματικού να μην διακρίνεις την ολότητα των θέσεων, και ποιες είναι, και επίσης να νομίζεις ότι βρίσκεσαι «εκτός θέσεων», «περιπλανώμενος για προσωπικούς σου λόγους».
Δεν έχει νόημα αν εγώ (ή όποιος άλλος) συμφωνώ ή διαφωνώ με αυτές τις θέσεις, κυρίως διότι πρέπει πρώτα να το δεις ποιες είναι αυτές οι θέσεις, να το ξεκαθαρίσεις δηλαδή, διότι βλέπω ότι έχεις μπερδευτεί λίγο με όλα αυτά.
Κατά την γνώμη μου, πάντοτε. (Αλλά, μην την βάλεις στο συρτάρι, για αργότερα, για κάποτε...)
Όλα συνδέονται.

Άσχετο αλλά όχι άσχετο :
>>>>>>>>>>>>
https://www.youtube.com/watch?v=eFTLKWw542g

Χαίρε και πάλι, ευχαριστώ για την επικοινωνία.
φιλικά
Π. Γ.

Π. Γ. είπε...

(Υ. Γ. : φτιάχνε παραγράφους σε αυτά που γράφεις, για να διαβάζονται πιο εύκολα...)

Ανώνυμος είπε...

Χαιρετώ Παντελή!
Ζητώ συγγνώμη για τα κουραστικά μου γράμματα. Για να είμαι ειλικρινής, κάθε φορά που επιχειρώ να καταγράψω κάποιες σκέψεις μου στα πλαίσια της επικοινωνίας μας, νιώθω ένα τρέμουλο, ένα άγχος, ένα μούδιασμα. Από την άλλη δεν είμαι συγγραφέας και δεν έχω κάποιο ταλέντο στη συγγραφική και γενικότερα. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ που σε κάποια σημεία βλέπεις οτι ίσως υπάρχουν καλλιτεχνικές ανυσηχίες που καλό θα ήταν να εκφραστούν. Δεν έχω κανένα ταλέντο όμως και δεν έχω διάθεση να κάνω κάτι τέτοιο.
Ίσως η όλη κατάσταση όπως την περιέγραψες κι εσύ, σχετικά με το τί επικρατεί σήμερα, με έχει κουράσει και με έχει καταβάλλει. Από την άλλη είναι και η καθημερινότητα, ο φόρτος εργασίας που λέμε και άλλων ευθυνών, οπότε όλα αυτά τα κάνω και από ανάγκη να πάρω μια ανάσα, να ξεφύγω για λίγο που λένε. Από την άλλη όμως βλέπω οτι από μικρός έτυχε να δώ κάποιες ταινίες φαντασίας, άκουσα ροκ μουσικές και έπεσα πάνω σε κάποια βιβλία λόγω γονιών και έτσι όλα αυτά μου άρεσαν. Αρχικά ασχολιόμουν γιατί απλά μου άρεζαν. Μου άρεζε να ακούω ροκ μουσική. Σιγά σιγά άρχιζα να μαθαίνω και άλλες μπάντες μέσα από γνωστούς, ρωτώντας ανθρώπους σε δισκοπωλεία, πετυχαίνοντας κάποιες εκπομπές στην τηλεόραση. Αργότερα όταν ξεκίνησα να διαβάζω λίγο περισσότερο, ανακάλυψα οτι πολλά σχετικά θέματα για τα οποία μιλάνε οι στοίχοι ή τα concepts των δίσκων που ακούω, είναι τα ίδια με εκείνα σε βιβλία που έχω διαβάσει.
Μέχρι και σήμερα αυτός είναι ένας από τους τρόπους που ακούω μουσική. Από την άλλη, μουσική ακούω και επειδή θέλω να χαλαρώσω ή να ξεδώσω ή απλά να νιώσω καλά. Τέτοιοι είναι οι προσωπικοί λόγοι που αναφέρω. Δεν αναφέρθηκα συγκεκριμμένα, στον καθένα ξεχωριστά γιατί νομίζω οτι είναι αυτονόητο. Όταν επιστρέφω από μια πολύ κουραστική ημέρα στο δρόμο και αφού τελειώσω και με τις άλλες ευθύνες που έχω στην ζωή μου, πολλές φορές θέλω απλά να ξεδώσω, να ηρεμήσω. Και δεν είναι απαραίτητο να ακούσω κάτι ήρεμο και χαλαρό. Πολλές φορές ηρεμ με κάτι δυνατό ή με κάποιον αγαπημένο δίσκο, είτε από τα παλιά είτε από τα πιό πρόσφατα.
Φυσικά εδώ θέλω να πώ οτι κάνω συνεχώς ερωτήσεις στον εαυτό μου, και λόγω της πολύ πιεστικής καθημερινότητας βεβαίως βλέπω οτι οδηγούμαι να ακούσω και να διαβάσω ορισμένα πράγματα. Σκέφτομαι, τί θα με έκανε τώρα να νιώσω λίγο καλύτερα; Τί θα ήθελα τώρα να ακούσω; Πολλέ φορές δεν θέλω να σκεφτώ τίποτα. Θέλω λίγο να ηρεμήσω...΄(Έχει τύχει να βάλω ένα πολύ αγαπημένο δίσκο μου, που όμως εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσα να ακούσω γιατί δεν είχα την ανάλογη διάθεση. ) Το We Didn’t Start the Fire, θα το άκουγα για διασκέδαση πχ και δεν θα πρόσεχα τους στίχους του. Καθόλου. Σε κάποια άλλη στιγμή, πιό ξεκούραστη, αν είχα διαβάσει λίγο πριν κάτι σχετικό και άκουγα το τραγούδι και πρόσεχα τους στοίχους τότε θα έλεγα «ώπα! Ίσως αυτό έχει κάποια σχέση! Ναί, δεν το αρχίσαμε εμείς όλο αυτό. Όλοι αυτοί είναι που προηγήθηκαν!» Με αφορμή αυτό θα ξεκινήσω να πηγαίνω προς τα πίσω, πχ στη μουσική που μου αρέσει. Όμως θα την ακούω και στα πλαίσια που προανέφερα.
Διάβασα Νόμπερτ Βίνερ και μερικά από αυτά που αναφέρεις. Γνωρίζω οτι υπάρχουν πάρα πολλά βιβλία για όλα αυτά και τόσα πολλά που δεν γνωρίζω. Ουσιαστικά δεν γνωρίζω και τίποτα, ούτε προσπάθησα να προβάλλω ποτέ κάτι τέτοιο. Στα πλαίσια μιας τέτοιας επικοινωνίας θα πρέπει να μιλήσει και λίγο προσωπικά για τον εαυτό του κάποιος και ήταν

Ανώνυμος είπε...

κάτι που δεν το έκανα, προκειμένου να εστιάσω σε ορισμένα πράγματα. Αυτό βέβαια έχει ως αποτέλεσμα και την παρανόηση ίσως ορισμένων σημείων, ή την προσπάθεια συμπλήρωσής τους από όσα αντιλαμβάνεσαι από αυτά που λέω.
Σχετικά με το Salty Dog, θα μπορούσα να πώ οτι για μενα είναι εκείνο των Procol Harum. Για συγκεκριμμένους λόγους που είναι οι εξής: μου βγάζει μια μελαγχολία, ένα χαρακτηριστικό που είναι κύριο στην ψυχολογία μου. Από μικρός ένιωθα έτσι. Δεν νομίζω βέβαια οτι ενδιαφέρει κανέναν και ούτε θέλω να προβάλλω κάτι αυτή τη στιγμή. Το μοιράζομαι μαζί σου γιατί είσαι άνθρωπος πριν απ’ όλα και σέβεσαι τους άλλους. Με συγκινεί επίσης η φωνή του Gary Brooker. Όταν νιώθω down επιθυμώ να ακούσω μελαγχολική μουσική και βυθίζομαι με το καράβι των στίχων. Σκέφτομαι οτι το σώμα μου είναι εκείνο το καράβι. Σκέφτομαι οτι η ψυχή μου είναι εκείνο το καράβι. Σκέφτομαι οτι ο κόσμος που ζούμε είναι εκείνο το καράβι. Το μέλοτρον μου δημιουργεί μια αίσθηση μελαγχολίας. Μου φέρνει και άλλες εικόνες όμως. Εικόνες πένθυμες, γκρίζες μέρες, νωπές από τη βροχή... Συναισθήματα που ένιωσαν και αυτά τα «καταραμμένα παιδιά», ο Πόου, ο Ντικ, ο Μπωντλέρ... (Εδώθα ήθελα επίσης ναανφέρω οτι γνώρισα ανθρώπους που για εκείνους κινηματογράφος είναι οι περιπέτειες και οι κωμωδίες του σήμερα. Δεν μπορούν να δούν ταινίες ούτε πριν το 1995, λόγω εικόνας όπως μου είπαν συγκεκριμμένα. Τί να πώ γι’ αυτό...)
Φυσικά και γνωρίζω οτι είναι και επάγγελμα η συγγραφή και έβγαζαν το ψωμί τους. Είχα πεί οτι με εδνιαφέρουν και σαν άνθρωποι και γι’ αυτό διαβάζω και βλέπω ντοκυμαντερ γι’ αυτούς, όποτε μπορώ και όποτε έχω έμπνευση, όταν νιώθω οτι θέλω να το κάνω, όταν με τραβάει. (Εδώ πάλι να πώ οτι τα τελευταία χρόνια δεν με τραβάει καθόλου να δώ ταινία ή σειρά. Ανά περιόδους και πολύ επιλεκτικά βλέπω. Εξού και όσες σου ανέφερα...) Τα είχα πεί όλα αυτά σε προηγούμενα γράμματα... Από τη μεριά μου δεν έχω κάποιο ταλέντο, ούτε την επιθυμία να κάνω κάτι καλλιτεχνικό (Τελευταία και με όλες τις σκέψεις που έκανες κι εσύ για την λογοτεχνία κλπ, έχασα και την όποια διάθεση για να σκεφτώ οτι μπορεί να βγεί και κάτι καινούργιο από όλα αυτά... απλά αν σκαλώσω με κάτι γιατί μου λέει προσωπικά κάτι την στιγμή που το βρίσκω, ε το πιάνω. Από την άλλη ποιός είμαι εγώ που θα κρίνει τους άλλους συγγραφείς και μουσικούς. Αυτοί τουλάχιστον εκφράζονται με όποιον τρόπο. Εγώ απλά ακούω... τους νιώθω... Όχι μόνο τους μελαγχολικούς κλπ. Αυτή είναι μόν μια πτυχή της ψυχολογίας μου. Πολύ σημαντική όμως. Αλλά αφορά εμένα και κανέναν άλλο, οπότε δεν θέλω να επιβαρύνω κάποιον. Απλά το αναφέρω για να μιλήσω πιό συγκεκριμμένα.).
Σου φάνηκε οτι το φόρτε μου είναι η ψυχολογία, η κοινωνιολογία κλπ. Δεν έχω διαβάσει και πολλά σε αυτό τον τομέα για να είμαι ειλικρινής. Λιγότερα πράγματα σε σχέση με τα άλλα. Δεν θεωρώ οτι η ψυχολογία βρίσκεται πίσω από όλα. Δε το παραβλέπω όμως οτι βρίσκεται και αυτή γιατί είμαστε άνθρωποι... Ξέρεις δεν παίζω κάποιο παιχνίδι, ούτε μου αρέσουν τα παιχνίδια με χαρτιά. Την όλη συζήτηση αυτή θα μπορούσε να την δεί κάποιος και με αυτούς τους τρόπους βέβαια. Από τη μεριά μου απλά προσπάθησα να μοιραστώ μερικές ιδέες. Μου ερχόταν στο μυαλό και ορισμένα πραγματάκια που βρήκα κι εγώ στην πορεία μου και τα μοιράστηκα. Αυτό είναι όλο. Ο καθένας κάνει το δικό του ταξίδι και αν θέλει μοιράζεται. Αυτό κάνω μαζί σου. Και δεν το κάνω με οποιονδήποτε. Δε γίνεται.

Ανώνυμος είπε...

Εδώ πρέπει να αναφέρω πως ο φίλος με τον οποίο τα συζητάμε όλα αυτά είναι πολύ ενημερωμένος σε όλα αυτά τα θέματα, ασχολείται με όλα όσα ανέφερες σχετικά με κυβερνητική κλπ, από παλιούς μέχρι και σύγχρονους. Έχει κοντά ένα μήνα που έφυγε για μεταπτυχιακό στη Σκωτία (ξέρω οτι σου αρέσει πολύ...).
Το βιντεάκι με τον Tom Waits το είχα δεί... Καλέ μου Παντελή, φυσικά προσπαθώ να ακούω τους παπούδες. Κι εσένα φυσικά, αλλοίμονο. Και όλους, ό,τι και να λένε. Τί νομίζεις οτι είμαι; Τίποτα δεν είμαι... (“I’ m nothing but a blade of grass. But I am.” Που έλεγε και η Βανέσσα...).
Σε διαβάζω Παντελή, σε ακούω και δεν πέρνω αλόγιστα όσα μου λες. Οι ερωτήσεις που κάνω απευθύνονται πρώτα στον εαυτό μου, όλες αυτές τις κάνω. Κι εγώ νιώθω πολύ λίγος σε σχέση με όλους αυτούς που γράφουν και δισκογραφούν κλπ. Προσπαθώ κι εγώ να ακούσω. Απλά, επειδή είναι και στα πλαίσια του εμπορίου και της αγοράς όλα αυτά, ακολουθούν όλα και αυτές τις επιταγές. Αυτά είχα κατά νού εν ολίγης, όταν σου έγραφα το προηγούμενο γράμμα. Τώρα, η προσπάθεια να κατατάξει κανείς κάποιον, πόσο μάλλον όταν δεν τον γνωρίζει καλά, μου φαίνεται κάτι φυσικό. Έτσι λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Έτσι λειτουργούμε αυτόματα έξω στο δρόμο όταν κοιτάμε κάποιον χωρίς να τον γνωρίζουμε. Ο σέρφερ έχει πάλι αυτά τα συγκεκριμμένα στιχεία. Δεν είμαι σερφερ. Από την άλλη, μπορεί να είμαι εραστής. Αλλά κι εδώ υπάρχουν διαβαθμίσεις. Σου αρέσει η ποιότητα; Η ποσότητα; Και τα δύο; Κλπ κλπ... Εν ολίγης αυτά έλεγα.
Ευχαριστώ πάρα πολύ που μου είπες για το EXEGESIS! Δεν το ήξερα! Αποσπασματικά από εδώ και από εκεί είχα διαβάσει και ακούσει κάτι ψιλά και θα ήθελα να το διαβάσω! Είναι πολύ λίγος ο χρόνος, ακόμη λιγότερα τα χρήματα και όλη η κούραση και περισσότερο η ψυχική νομίζω οτι φθείρουν με το πέρασμα του χρόνου όλο και γρηγορότερα. Η απογοήτευση από ανθρώπους από παλιότερα μέχρι και σήμερα είναι πάντα άλλος ένας λόγος να σε ρίξει γενικότερα, αλλά και μέσα σε όλα αυτά. Έβλεπα ένα ντοκυμαντερ πριν μερικά χρόνια για τον Ντικ, όπου μια από τις φίλες του έλεγε πως τα τελευταία του βιβλία δεν ήταν καλά, το είχε χάσει και κάτι τέτοια. Δεν συμφώνησα καθόλου. Με πλήγωσε αυτό, όπως και όσα έλεγε ένας άλλος «φίλος» του συγγραφέας που μετά έγραφε συνέχειες του Blade Runner, αν θυμάμαι καλά. Εκείνος που συμπάθησα πάρα πολύ και είχα διαβάσει το βιβλίο του "On Stranger Tides” για εντελώς άσχετο λόγο και δεν ήξερα οτι ήταν φίλοι κιόλας, είναι ο Τιμ Πάουερς. Είπε οτι τον πιστεύει... Με συγκίνησε αυτό...
Δεν ξέρω τώρα αν έδωσα μια καλύτερη εικόνα για το πως βλέπω όλα αυτά ή πως ίσως προκύπτουν μπροστά μου και τα ψάχνω. Ναί ίσως είναι και όλα αυτά που μου λές εσύ. Όχι μόνο θα έλεγα. Εσύ έχεις σχηματίσει τη δική σου άποψη. Εγώ απλά έριξα μερικές ιδέες. Δεν είπα οτι έχω την λύση. Μια άποψη είναι αυτή. Και δεν είμαι κατηγορηματικός. Δεν βλέπω οτι οι άνθρωποι έχουν μόνο ένα πρόσωπο, μόνο μια ιδιότητα, μόνο μια μάσκα. Είναι πολλά. Όλες τις υπόλοιπες ερωτήσεις από εκεί και μετά τις κάνω και κυρίως πρώτα στον εαυτό μου. Και δεν έχω μια πάγια άποψη για τα πράγματα. Νομίζω οτι το παράδειγμα που έφτιαξα στο προηγούμενό μου γράμμα το δείχνει. Είμαι κι εγώ μέσα σε εκίνο το διαμέρισμα...

Ανώνυμος είπε...

ΥΓ Κατανοώ απόλυτα όσα μου λες για τα αποσπάσματα και τις θέσεις και αυτό το έχω πάντα στο μυαλό μου. Γι’ αυτό επισήμανα πολλές φορές οτι σκαλώνω με τους ανθρώπους και διαβάζω και για αυτούς και δεν μένω μόνο στο βιβλίο που έχουν γράψει. Δεν συμφωνώ με την εικόνα έτσι όπως την έχεις φτιάξει για μενα, από την άλλη όμως το καταλαβαίνω για ποιούς λόγους γίνεται. Δεν γνωριζόμαστε οπότε από μερικά κακογραμμένα γράμματα προσπαθείς να βγάλεις κι εσύ μιαν άκρη. Είναι δυσκολότερο ίσως από όσο θα ήταν αν γνώριζες κάποιον κατά πρόσωπο.

Π. Γ. είπε...

Χαίρε και πάλι Συνταξιδιώτη.
Να μην νιώθεις κανένα άγχος, φίλε, ένας άνθρωπος είμαι κι εγώ σαν κι εσένα, και απλά συζητάμε διάφορες απόψεις και θέματα. Εγώ, λόγω ιδιότητας, το κάνω πολύ εύκολα, δηλαδή δεν είναι κουραστικό για μένα, έτσι κι αλλιώς συνέχεια γράφω. Επίσης, σε αυτά που γράφω έχω συνείδηση ότι μας διαβάζουν κι άλλοι άνθρωποι εδώ πέρα, οπότε σε κάποια σημεία γράφω και λίγο με πρόθεση για όλους.
(Νομίζω ότι βοηθάς κιόλας πολλούς με τις προτάσεις που δίνεις, τις πολλές αναφορές που κάνεις, κ.ά.)
Τα "γράμματα" σου δεν είναι κουραστικά, κάθε άλλο (απλώς ανέφερα το περί παραγράφων, για την πυκνότητα της στοίχισης, για να διαβάζονται πιο εύκολα, κι από μένα και από όλους).
Για τον εαυτό σου, την ιστορία σου και τις θέσεις και τους λόγους και όλα, εσύ ξέρεις. Εγώ απλά σού είπα την άποψή μου για κάποια πράγματα που μου γράφεις.
Περί "παιχνιδιού", απλά έκανα μία μεταφορά που γεννήθηκε από την στοχευμένη αναφορά μου στον μπαλαντέρ. Δεν θεωρώ ότι παιζουμε κάτι, άλλο πράγμα εννοούσα.
(Επίσης, δεν είπα ότι ασχολείσαι με την ψυχολογία κλπ, αλλά ότι την μετράς πολύ, είναι πρίσμα μέσα από το οποίο βλέπεις τα πράγματα, απ' όσα καταλαβαίνω).
Το πιο καλλιτεχνικό απ' όλα, εννοείται, είναι το "Μελαγχολικό", οπότε δεν είναι καθόλου παράξενο που σε συγκινεί. Και, επίσης, επιμένω ότι είσαι καλλιτεχνικός τύπος, (δεν ξέρω για ταλέντα και τέτοια, έτσι κι αλλιώς το Ταλέντο είναι ένα πάρα πολύ σπάνιο πράγμα, ελάχιστοι άνθρωποι το έχουν, συγκριτικά με τους υπόλοιπους, σε οτιδήποτε), και κάνε κάτι με αυτό, ό,τι θέλεις, ό,τι μπορείς. Θα σε βοηθήσει καθοριστικά, νομίζω.
Δεν έχω φτιάξει καμία εικόνα για σένα, εγώ διαβάζω και απαντώ σε κάποια κείμενα, και σε αυτό που λένε τα κείμενα και γι' αυτά πυ σκέφτομαι πάνω σε αυτά. Δηλ σε βλέπω σαν κείμενο. Αν γνωριζόμασταν προσωπικά, θα λέγαμε άλλα πράγματα.
Ξέρεις, τα κείμενα είναι πιο "εσωτερικά" από την προφορική επικοινωνία. Προέρχονται από πιο μέσα, κι επίσης τους έχει δοθεί έστω και ελάχιστη περισσότερη προσοχή.
Το να γράφεις κάτι είναι ένα είδος ενδοσκόπισης.
Επίσης, ένας συγγραφέας μπορεί να καταλάβει πάρα πολλά πράγματα για σένα, από αυτά που γράφεις, από το πώς τα γράφεις, τι επιλέγεις να πεις, κλπ. Εννοώ πάρα πολλά. Και αυτού του είδους την ανίχνευση σε ένα κείμενο που γράφεις, συνήθως εσύ ο ίδιος δεν την έχεις κάνει, ή όχι και τόσο. Αληθινά, στο τέλος μέσα από τα κείμενα σου μπορεί ένας συγγραφέας να ξέρει πράγματα για σένα που εσύ ίσως δεν τα ξέρεις συνειδητά. (Δηλαδή, γράφοντας πολλά, λες πάρα πολλά για τον εαυτό σου και για το εσωτερικό σου κλπ, για κάποιον που μπορεί να τα διαβάσει. Οπότε --όχι στην περίπτωση μας, φυσικά-- να προσέχεις γενικά με αυτό...) :-) Φυσικά, μερικές φορές είναι αμφίδρομο αυτό...

Όταν έλεγα «άκου τους παππούδες» για τον συγκεκριμένο, δεν εννοούσα να τον ακούσεις, όπως ακούς «όλους τι λένε». Εννοούσα να τον «ακούσεις», δηλαδή να κάνεις αυτό που λέει. (Στα Ελληνικά το λέμε «υπακούσεις», αλλά αυτή η λέξη δεν έχει πλέον την αυθεντική έννοια της...)

Δεν είμαστε μέσα σε κανένα διαμέρισμα, σε καμία πολυκατοικία. Είμαστε μέσα σε ένα bubble, ας πούμε μέσα σε ένα μικρό βαθυσκάφος. Η επιφάνεια της φούσκας αυτής γύρω μας, ας πούμε, είναι σαν καθρέφτης, κατοπτρίζει συνεχώς τις σκέψεις μας κλπ, οπότε τις βλέπουμε συνέχεια σε βίντεο μπροστά μας.
Εις μνήμην Ε.Τ.Α. Χόφφμαν :
«Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν συναισθάνονται πως είναι φυλακισμένοι μέσα σ’ ένα γυάλινο μπουκάλι, είναι πεπεισμένοι πως είναι ελεύθεροι. Η δυστυχία του ανθρώπου που έχει βαθύτερη αντίληψη από τους άλλους, είναι να συνειδητοποιήσει πως είναι φυλακισμένος. Η μεγαλύτερη του χαρά πηγάζει μόνο από το γεγονός της πιθανότητας ότι το γυάλινο μπουκάλι ίσως να είναι δυνατόν να σπάσει…»

(συνεχίζεται)



Π. Γ. είπε...

Σε αυτά τα πράγματα, επειδή είναι πανανθρώπινα, ο κάθε γνώστης τα λέει με τον δικό του τρόπο (είναι άλλωστε και πολυσύνθετα). Για το παραπάνω, ο Herman Hesse μιλάει για τον Abraxas (στο Demian, αν θυμάμαι καλά). Ο Castaneda μιλάει για το «φωτεινό αυγό» του ανθρώπου. Ο Jacob Boehme το λέει αλλιώς. Ο Πλάτωνας το διηγείται αλλιώς. Στην ταινία Matrix το δείξανε αλλιώς. Ο καθένας αλλιώς, αλλά, επειδή ξέρουν τι λένε, μιλάνε για το ίδιο πράγμα, και θα πρέπει να μπορεί κανείς να το δει αυτό, για να καταλαβαίνει τι λένε οι ιδιαίτεροι άνθρωποι για αυτά τα πράγματα και γιατί...
Π.χ. ο Philip K. Dick γράφει :
«Μπορεί να είναι δύσκολο για ένα αυγό να μετατραπεί σε πουλί... Θα ήταν ένα πολύ παράξενο θέαμα –και πολύ πιο δύσκολο– να προσπαθεί να μάθει να πετάει ενώ θα παραμένει αυγό. Προς το παρόν είμαστε σαν τα αυγά. Και δεν μπορείς να συνεχίζεις επ άπειρον να παραμένεις ένα απλό συνηθισμένο αξιοπρεπές αυγό. Πρέπει ή να επωαστούμε ή να μπαγιατέψουμε...»
Μπορεί κάποιος να νομίζει ότι εδώ ο άνθρωπος απλά λογοτεχνεί, ή ότι μιλάει για την «εξέλιξη», ή ό,τι κάνει κάποια διασκεδαστική μεταφορά. Πρόβλημά του. (Γι' αυτό και δεν υπάρχει πουθενά κάτι «κλειδωμένο», διότι απλά αυτός που διαβάζει είναι «κλειδωμένος»). Αυτός όμως ξέρει τι λέει, δηλαδή ξέρει για ποιο πράγμα μιλάει, όπως και κάποιοι που αληθινά τον διαβάζουν.
Δηλαδή, (στον Κύκλο της Σοβαρότητας πάντα), πρέπει πάντα κάποιος να ξέρει τι λέει, και ο άλλος να ξέρει να ακούει και τι να ακούει.
Δυστυχώς, έτσι είναι αυτά τα πράγματα, και πάντοτε έτσι ήταν, και πάντα έτσι θα είναι, αναπόφευκτα.

Όταν λες ότι «έτσι λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος», φαντάζομαι βάζεις και τον δικό σου μέσα (;).

Επίσης, περί απόψεων : υπάρχει η όψη, υπάρχει η κάτοψη, υπάρχει η άποψη, υπάρχει η περίοψη (και το περιοπτικό), υπάρχει η πρόσοψη (και το προσωπικό), κ.ά.
(Σχεδόν αντιστοίχως με το «στάση» και με το «θέση», παρά- κατά- υπό- ανά- προσ- επί- κλπ) (είναι κάπως σαν γεωγραφικές συντεταγμένες όλα αυτά, ή κινησιολογία ή καταστασιολογία ή σημειολογία).
Λες ότι δεν έχεις «μία πάγια άποψη για τα πράγματα».
Κατά την γνώμη μου, αυτό δεν έχει και τόση σημασία, αλλά σημασία έχει αν έχεις όντως άποψη, που σημαίνει να τα ξέρεις εξ όψεως, όπως λέει και το ποίημα «σε γνωρίζω από την όψη...» Ωραία, επίσης και η παλιά μεταφορά με την θέα ψηλά πάνω από τον λόφο, έπειτα από την ανάβαση. Την λεγόμενη «ανασκόπιση».

Είμαστε τυχεροί που οι αυθεντικές λέξεις στα Ελληνικά, εξηγούν από μόνες τους τις έννοιες τους --διότι αυτό δεν συμβαίνει σε καμία άλλη γλώσσα τόσο πολύ.
Και έτσι, όταν λες «ξέρω για ποιο πράγμα μιλώ», πρέπει να ξέρεις για ποιο πράγμα μιλάς. Είναι η αρχή των πάντων αυτό. Άλλωστε, «Εν αρχή είν ο Λόγος..»
Η Λογοτεχνία από την άλλη (για την οποία συζητούμε μεταξύ άλλων) είναι η Τέχνη του Λόγου. Δηλαδή το να ξέρεις τι λες και γιατί το λες και πώς να το πεις καλύτερα, και το αποτέλεσμα να είναι η κατα-νόηση Ή η εν-πνευση (ωραία λέξη αυτή, λέει πολλά). (Ή = Ανάλογα, δηλαδή, με τον παραλήπτη).

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Η Μουσική, originally, είναι αυτό που προέρχεται από τις Μούσες. (Εξ ου πχ και το Μουσείο, ή ο Μουσουργός). Δεν είναι μόνο οι μουσικές δηλαδή, αλλά πολύ περισσότερα πράγματα είναι η «Μουσική».

Η ευγενέστερη, η καλύτερη και η μεγαλύτερη και πιο σημαντική από τις 9 Μούσες (που αρχικά ήταν 3), όπως πχ εξηγεί και ο Ησίοδος, ήταν η Καλλιόπη.
Το όνομα (Κάλος - Όψη) σημαίνει «Αυτή που έχει Καλή Όψη».
(που είναι όμορφη δηλαδή, δηλαδή εύμορφη, δηλαδή με μορφή συγκεκριμένη και αρμονική, δηλαδή όχι άμορφη, άσχημη -χωρίς σχήμα, και γι' αυτό άλλωστε κατά βάθος αναφερόμαστε σε αυτήν όταν μιλάμε για την «μόρφωση», και λέμε ότι κάποιος είναι «μορφωμένος», δηλαδή έχει αποκτήσει μορφή, δεν είναι πια άμορφος --άσχημος, είναι δηλαδή όμορφος, δηλαδή έχει καλή όψη ---ή, αν προτιμάς, έχει πλέον «άποψη»...) (Το λέμε και «καλλιεργημένος», από την καλλιέργεια, το καλό έργο που έχει κάνει --ή που έχει γίνει επάνω του, από κάποιον δάσκαλο που τον «μορφώνει»). (Επίσης, το «καλλιτεχνικό», δεν εννοεί την Τέχνη, δηλαδή το «τεχνικό», αλλά την Καλή Τέχνη...)
Η Μούσα Καλλιόπη (και Καλλιέπουσα), η ευγενής ηγέτιδα των Μουσών, ήταν ο εμπνευστής των εμπνεύσεων, η προστάτιδα της Ποίησης (κυρίως της Επικής Ποίησης) και της Ρητορικής, της Συγγραφικής και της έκφρασης, αλλά και όλων των «Καλών Τεχνών».
(Στο όνομα Καλλιέπουσα, υπάρχει και το έπος μέσα).
Είναι η Μούσα που επικαλούταν οι Βάρδοι για να τους ευνοήσει με την έμπνευση. Γι' αυτό και δεν μιλούν αυτοί, όταν μιλούν, αλλά...«η Μούσα». Αυτή επικαλείται και ο Όμηρος στις πρώτες γραμμές της Οδύσσειας : «Ω Μούσα, διηγήσου μου για τον άνδρα τον πολύτροπο...» Δηλαδή, δεν τα διηγείται ο ίδιος ο Όμηρος, αλλά η Μούσα στον Όμηρο, η Καλλιόπη.
«Άνδρα μοι ἔννεπε, μοῦσα, πολύτροπον,
ὃς μάλα πολλὰ πλάγχθη,
ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσεν·
πολλῶν δ᾽ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω,
πολλὰ δ᾽ ὅ γ᾽ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν,
ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων.
Άλλ᾽ οὐδ᾽ ὣς ἑτάρους ἐρρύσατο,
ἱέμενός περ· αὐτῶν γὰρ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο, νήπιοι...»

(Για τὸν ἄντρα τὸν πολύτρόπο διηγήσου μου, ὦ Μοῦσα,
ποὺ τόσο πολύ περιπλανήθηκε, όταν κυρίευσε τῆς Τροίας
τὸ ἱερὸ κάστρο, καὶ πολλῶν ἀνθρώπων εἶδε χῶρες και πόλεις
κι ἔμαθε γνῶμες του νου, καὶ πολλά στις θάλασσες βρήκε πάθη,
γιὰ μιὰ ζωὴ παλεύοντας, καὶ για τον γυρισμὸ των συντρόφων.
Μὰ πάλι δὲν τοὺς γλύτωσε, όσο κι ἂν τὸ ποθοῦσε, ἐκείνους,
που μοιραία ἀπὸ την δική τους χάθηκαν την αστοχία και την μωρία...»

Η Καλλιόπη είναι παρθένος (αλλά έχει γιούς). Στις απεικονίσεις της παρουσιάζεται με χρυσό δάφνινο στεφάνι, κρατώντας ένα βιβλίο (πινάκιο ή κύλινδρο ή πάπυρο) και μία γραφίδα (φτερό ή πένα).
Ο άνθρωπος που έγραψε το «σε γνωρίζω από την όψη...» ήξερε για ποιο πράγμα μιλούσε. Το ίδιο και ο ζωγράφος που ζωγράφισε τον φημισμένο πίνακα της «Δόξας των Ψαρρών» («Στων Ψαρρών την ολόμαυρη ράχη περπατά η Δόξα μονάχη...» ---Δόξα σημαίνει Διδασκαλία...), κατά την επανάσταση του 1821, ήξερε πολύ καλά τι ζωγραφίζει, όταν παρουσιάζει την πανέμορφη γυναίκα στον πίνακα να κρατά πινάκιο και γραφίδα, αφού την εμπνεύστηκε από τις παραστάσεις της Καλλιόπης.

Αυτά είναι λίγα από τα πρώτα πράγματα που πρέπει κάποιος να διδαχθεί, για να ακούει (ή να υπακούει) την «Μουσική».
Και τελικά να είναι μορφωμένος, καλλιεργημένος, εμπνευσμένος, και να έχει καλή άποψη.

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Τέλος πάντων...
Ας σταθούμε λίγο στον Philip K. Dick.

Ναι, το EXEGESIS έχει έκδοθεί επιτέλους, πριν από λίγα χρόνια, (αληθινά κοσμεί την βιβλιοθήκη μου), και είναι ένας σεβαστός τόμος, ένα μικρό σύμπαν.
The Exegesis of Philip K. Dick (edited by P. Jackson & J. Lethem) (Orion Books publ.)
(αυτό το "edited by" με ανησυχεί αρκετά, αλλά...ας μην τα θέλουμε όλα δικά μας...)

Φαντάζομαι έχεις δει τα διαθέσιμα ντοκιμαντέρ για τον Ντικ σε βίντεο, κλπ βίντεος, και νομίζω πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσει κανείς τις βιογραφίες του Lawrence Sutin (τον οποίο δεν εγκρίνω τόσο πολύ, αλλά...εν πάσει περιπτώσει, άστο) και Emmanuel Carrere, τα αρκετά αυτοβιογραφικά του κείμενα (και συνεντεύξεις, βίντεο και ηχογραφήσεις), καθώς και τα δυο-τρία βιβλία που έχουν γράψει οι γυναίκες του για αυτόν...
Φυσικά, συμπαθώ και εκτιμώ κι εγώ πάρα πολύ τον Tim Powers (τον έχω συναντήσει στο Orange County στην California, και η συνάντησή μας μού είναι αξιομνημόνευτη).
Θα ήθελα να σου βάλω εδώ ένα link από ένα βίντεο που μάλλον δεν έχεις δει, ένα ντοκιμαντέρ των τελευταίων ετών που είναι καταπληκτικό, και κατά την άποψή μου είναι το καλύτερο από όλα, πολύ σημαντικό (βλ προέλευσης Radio Nowhere), αλλά...
Δεν θέλω να πω πολλά αυτήν την στιγμή, αλλά έχω διαπιστώσει ότι κάτι πολύ παράξενο συμβαίνει με την υπόθεση Ντικ τον τελευταίο καιρό. Το ξαναλέω, κάτι συμβαίνει. Κάτι κακό. Κάποιοι κάνουν κάτι πολύ κακό, πολύ ύποπτο, δεν ξέρω ακόμη ακριβώς γιατί...
Εν καιρώ, ελπίζω, κάτι θα γράψω για αυτό. (Το ίδιο περίπου συμβαίνει και με τον Castaneda, και με άλλους σημαντικούς...)
Το συγκεκριμένο καταπληκτικό και «ιδιαίτερο» (από κάθε άποψη) ντοκιμαντέρ, έχει τον τίτλο :
The Owl in Daylight - Philip K Dick is Here!
(Προσοχή, δεν αναφέρομαι εδώ στην ομώνυμη κινηματογραφική ταινία Owl in Daylight)
Υπήρχε στο Youtube και στο Vimeo (αν και δεν έβγαινε στις αναζητήσεις με το keyword Philip K Dick, όπως όλα τα άλλα docs, και έπρεπε να το ψάξεις μόνος σου), αλλά ξαφνικά εξαφανίστηκε από εκεί.
Το παράξενο δεν είναι αυτό. Το παράξενο είναι ότι δεν υπάρχει πουθενά πλέον. Μάλιστα, εξαφανίστηκε και από το Google (όπου είχε κάποια πράγματα γι' αυτό) εκτός από μία (1) καταχώρηση. Ήταν πολύ (πάρα πολύ) ιδιαίτερο και σημαντικό, κατά την γνώμη μου και όχι μόνο, (και με τον Tim Powers πολύ αποκαλυπτικό μέσα, και άλλους, αλλά και, κυρίως, στους τόπους του Ντικ, επιτόπια).
Είναι ύποπτο αυτό. Και είναι ύποπτο, επειδή δεν είναι μόνο αυτό...
(Εγώ το έχω, ευτυχώς, το ντοκιμαντέρ αυτό σε DVD, οπότε θέλω να συνεννοηθώ αυτήν την εποχή, να το κάνουμε rip και να το ανεβάσουμε [με κάποιον λίγο παραλλαγμένο τίτλο για να μην καρφωθεί πολύ] στο κανάλι του Doctor Shambala στο YouTube, όπου μου υποσχέθηκε ότι θα ανεβεί και εκείνη η ομιλία μου για τον «Μυστικό Κόσμο των Βιβλίων» [που εξαφανίστηκε από άλλη πηγή], οπότε και θα παραπέμψω εκεί κι εσένα και κάθε άλλο ενδιαφερόμενο).
Το ντοκιμαντέρ έχει γυριστεί (καταπληκτικά) επί τόπου από έναν Ολλανδό, (και εκδόθηκε από Ολλανδική εταιρία). Τον οποίον δεν ήξερε κανείς, και ο οποίος...ξαφνικά πέθανε!

Να πούμε, για όσους δεν το ξέρουν, ότι The Owl in Daylight (Η κουκουβάγια στο φως της ημέρας) (και...the owls are not what they seem...)είναι ο τίτλος του τελευταίου βιβλίου του Φίλιπ Κ. Ντικ, το οποίο είχε αρχίσει να δημιουργεί όταν τελικά πέθανε το 1982, χωρίς να προλάβει να το προχωρήσει.
Η καταπληκτική (και καταπληκτικά σημαντική) υπόθεση του βιβλίου, εξιστορείται λεπτομερέστατα από τον ίδιο τον Ντικ στην τελευταία μεγάλη συνέντευξή του, που δεν την ξέρει και δεν την έχει διαβάσει πολύς κόσμος, πέρα από αυτούς που ασχολούνται ειδικά.
Την τελευταία αυτήν συνέντευξή του (που το κύριο περιεχόμενό της είναι η συζήτηση για το Owl in Daylight), η δημοσιογράφος που την πήρε, την κυκλοφόρησε σε ένα βιβλίο, με τον τίτλο (επίσης του Ντικ) : What If Our World Is Their Heaven? (The Final Conversations of Philip K. Dick).

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Τέλος πάντων, εκεί μέσα ο Ντικ λέει τα πάντα για την υπόθεση, ενώ το βιβλίο του αυτό ήταν «στα σκαριά», δηλαδή σε στάδιο σημειώσεων και δοκιμαστικών προγραφών. (Το είχε ξεκινήσει κανονικά, είχε πάρει και προκαταβολή από τον εκδοτικό οίκο και είχε και Dead Line... Αλλά, είχε φτάσει το δικό του προσωπικό Dead Line...)
Όταν απέκτησα και διάβασα ενθουσιωδώς το βιβλίο αυτό, κυριολεκτικά μού έπεσε το σαγόνι από αυτά που έλεγε ο άνθρωπος. Προφανώς, εδώ μιλάμε για το πιο σημαντικό έργο του, που όμως δεν έγινε.

Ώσπου, μετά από μερικά χρόνια, ανακοινώνεται ότι κάποιος ετοιμάζει μία ταινία με τον τίτλο The Owl in Daylight. Έγινε μεγάλο θέμα στους κύκλους των θαυμαστών του Ντικ.
Γίνεται γνωστό μάλιστα ότι η ταινία είναι σε παραγωγή, ότι πρωταγωνιστεί ο Paul Giamatti που παίζει τον Ντικ, και ότι το σενάριο είναι βασισμένο στην υπόθεση αυτού του «χαμένου» βιβλίου αλλά το χειρίζεται με τρόπο βιογραφικό, μπλέκοντας την πραγματικότητα με την λογοτεχνία, δηλαδή συνδυάζεται με biopic του Dick. Αυτά γίνονται το 2007. Την ταινία την περιμέναμε από στιγμή σε στιγμή. Μάλιστα, κάπου είχα δει και κάποιες σκηνές. Ώσπου ξαφνικά, εξαφανίστηκε η ταινία. Σταμάτησε η παραγωγή της. Κανένα νέο δεν ακουγόταν πλέον για αυτήν. Και όλα τα νέα εξαφανίστηκαν ξαφνικά από παντού, τα περισσότερα δεν υπάρχουν πλέον, έστω ως αναφορές. (Το έχεις συναντήσει ξανά αυτό;) Μάλιστα, ενώ μπορούσες να παρακολουθείς εξελίξεις πχ στο IMDB, ξαφνικά η ταινία εξαφανίστηκε και από το IMDB!!
Κάποια στιγμή αργότερα, μάλιστα, πρόσφατα, σε μια συνέντευξη που του πήραν σχετικώς, ο Paul Giamatti είπε ότι η ταινία δεν πρόκειται να προχωρήσει. Είπε μάλιστα για τον Ντικ (άκουσον άκουσον!) ότι ήταν «ψυχικά άρρωστος» και «εντελώς παρανοϊκός», κλπ. (!!!) Προσοχή, αυτό το είπε ο τύπος που θα έπαιζε τον ρόλο του Ντικ, ξαφνικά.
(Σαν να σου λέει, εντάξει, μην δίνετε και υπερβολική σημασία σε όλα αυτά, είναι απλά μία ταινία για έναν τύπο που ήταν εντελώς τρελός και παρανοϊκός...)
(Και η γυναίκα που αναφέρεις, φίλε, δεν είναι τυχαία, θα σου μιλήσω άλλη φορά για αυτήν. Συμβαίνει δηλαδή και με αυτήν κάτι αντίστοιχο...)
Ξαφνικά, επίσης, πρόσφατα, άρχισαν να ακούγονται φήμες ότι δεν θα κάνει την παραγωγή αυτός που την έκανε, ούτε θα την σκηνοθετήσει αυτός που θα την σκηνοθετούσε, όλα διακόπηκαν, αλλά...τελικά επενέβη ο Terry Gilliam (ναι) και το The Owl in Daylight θα είναι η επόμενη ταινία του Terry Gilliam! (Υπενθυμίζω ότι ο Gilliam, εμφανίζεται και σε ντοκιμαντέρς για τον Dick). (Επίσης, υπενθυμίζω ότι ο Gilliam έχει ιστορικό αρνητικών παρεμβάσεων που τον εμποδίζουν να κάνει ταινίες που θέλει, και πήγαν να τον καταστρέψουν, βλέπε Δον Κιχώτης, κ.ά. Μάλιστα, εδώ και καιρό έχει περάσει σχεδόν στο Underground). Δεν ξέρουμε αν αληθεύει αυτό, ή αν είναι απλά φήμες, ή απλά αν έχει την πρόθεση ο Gilliam και το παλεύει.

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η αξιαγάπητη Tessa Dick, η τελευταία γυναίκα του Dick (είχε παντρευτεί πέντε φορές), που είναι η μόνη που ασχολείται αληθινά ένθερμα και σωστά/δίκαια με την μνήμη του Dick, αποφασίζει να γράψει ένα μυθιστόρημα, με τον τίτλο : The Owl in Daylight.
Δηλώνει ότι είναι το μυθιστόρημα που ήθελε να γράψει ο άντρας της, τις σημειώσεις του οποίου έχει στα χέρια της, και πάνω σε αυτές γράφει το βιβλίο όπως θα το έγραφε αυτός, επειδή τον ξέρει τόσο καλά. (Είμαι μαζί της σε αυτό).
Ταυτόχρονα, ενώ η υπόθεση είναι γνωστή (από το βιβλίο What if Our World is Their Heaven? όπου την αφηγείται λεπτομερώς ο ίδιος ο Dick), ξαφνικά βγαίνει ένας τύπος (που το παίζει ειδικός και με πολύ δικτύωση ξαφνικά) που υποστηρίζει ότι η υπόθεση δεν είναι αυτή, αλλά μία άλλη. Και παρουσιάζει μία άλλη υπόθεση του έργου, που είναι σαφέστατα κατώτερη, και σχεδόν εντελώς διαφορετική, ή, τέλος πάντων, ίσως αφορά ένα άλλο σχεδιαζόμενο έργο του Dick και όχι το The Owl in Daylight. Ισχυρίζεται ότι η υπόθεση αυτή προέρχεται από σημειώσεις του που αυτός έχει μελετήσει, κλπ. Και, στην ουσία, προσπαθεί να ακυρώσει την καταπληκτική υπόθεση του Owl. Να την ξεχάσουμε, δηλαδή, δεν είναι η σωστή, και καλά... (Και αρχίζει να προβάλλεται αυτός ο τύπος, προσφάτως μέχρι και στο wikipedia).
Η Tessa Dick το γράφει το The Owl in Daylight, η γυναίκα. Και αρχίζει να το γυρνάει στους εκδότες για να εκδοθεί. Και, πάρα πολύ παραδόξως, κανένας δεν θέλει να το εκδόσει!! Αν είναι δυνατόν, κι όμως είναι αλήθεια!! Κανείς απολύτως!! Δεν μπορεί να το εκδόσει πουθενά!! (Αναλογιστείτε, εδώ μιλάμε για σίγουρη εμπορική επιτυχία, έστω ενός καλού βαθμού. Το άγραφο βιβλίο του Ντικ, για το οποίο έχει γίνει θέμα, το οποίο γράφει η ίδια η γυναίκα του, πάνω στις σημειώσεις του!! Και δεν το εκδίδει κανείς απολύτως!!) Σαν ξαφνικά να έπεσε κάποια «γραμμή» από κάπου για αυτό...
Καταλαβαίνετε ότι όλα αυτά που λέω εδώ (και πολλά άλλα που δεν λέω) συνδυάζονται απόλυτα, και όλα έχουν επίκεντρό τους το The Owl in Daylight.
Μέχρι και το αποκαλυπτικό και «ιδιαίτερο» Ολλανδικό ντοκιμαντέρ (το καλύτερο! του οποίου ο δημιουργός ξαφνικά πεθαίνει) εξαφανίζεται από το δίκτυο, ακόμη και σχεδόν όλες οι αγγλόφωνες πληροφορίες για αυτό!! Επειδή είχε αυτόν τον τίτλο και ήταν αυτό που ήταν!

Καταλαβαίνετε ότι συνδυάζονται όλα αυτά, (και πολλά άλλα), και είναι πολύ παράξενα.
Εντοπίζω, επίσης, κάπου σε όλα αυτά, μία παρέμβαση του Philip K. Dick Estate (που είναι κυρίως οι δύο κόρες του, από τις δύο γυναίκες του που είναι αρνητικές προς αυτόν, τουλάχιστον στην ανακοπή του βιβλίου της Tessa Dick.
H Tessa, τελικά, αναγκάστηκε να το εκδόσει μόνη της! Και το έκανε σε κάποιο publishing platform, από αυτά που πληρώνεις και βγάζεις μόνος σου το βιβλίο σου και υποτίθεται σε βοηθάνε λίγο στην προώθηση, κλπ (απλά εκμεταλλεύονται δηλαδή το γεγονός ότι είσαι επίδοξος συγγραφέας που μπορεί να πληρώσει --μιλάμε για μεγάλη πελατεία).
Και άρχισε τελικά να προσπαθεί να το διαθέσει στην αγορά. Και βρήκε μεγάλο εμπόδιο, λίγοι ήταν αυτοί που έπαιρναν το βιβλίο της για να το διαθέσουν!! Το έκανε όμως.
Και ξαφνικά, μετά από λίγο καιρό, βγαίνει η ίδια η Tessa Dick, και το αποσύρει από την κυκλοφορία!! Σαν να την απείλησε κάποιος.
(Εδώ υπάρχει η φήμη για το Philip K Dick Estate, τις κόρες, δηλ τις μαμάδες τους).
Και το βιβλίο πλέον είναι δυσεύρετο.
Επίσης, επειδή πχ ο Tim Powers έχει θυμώσει με όλα αυτά, άρχισαν να μην τον βγάζουν να μιλάει. Η τελευταία του σχετική συνέντευξη, είναι ένα βίντεο που το γύρισαν κάτι μαθητές σε ένα σχολείο του Orange County όπου τον κάλεσαν, underground. Τον βγάζουν πλέον τα παιδάκια!

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Αυτά και πολλά άλλα κακά συμβαίνουν. Και είναι κατανοητό γιατί, γι' αυτούς που κατανοούν για ποιο πράγμα μιλάμε.
Και είναι ευχής έργον που έχει επιβιώσει ακόμη εκείνο το βίντεο στην έκθεση του Παρισιού, όπου ο Ντικ βγήκε να μιλήσει ανοιχτά για κάποια πράγματα και τον έθαψαν κυριολεκτικά (και τον χλεύαζαν). Κάποιοι του έχουν δώσει τον τίτλο Dick Revealed Everything about the Matrix, αλλά δυστυχώς κι αυτό είναι μόνο ένα απόσπασμα εκείνων που είπε τότε. Και, κάποιο καιρό μετά, πέθανε κι αυτός.

Θα επιστρέψω σε όλα αυτά, λεπτομερώς και με περισσότερα, με κάποιο άρθρο ίσως, ελπίζω σχετικά σύντομα. Το παρακολουθώ ακόμη και θέλω να δω πρώτα τις εξελίξεις....


(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Επίσης, μεταξύ άλλων γεγονότων, υπήρξε και μία δημοσίευση στο δίκτυο από την Tessa Dick που έλεγε ότι «η Tessa Dick ζητά την βοήθειά σας...», η οποία επίσης εξαφανίστηκε, αυτή ήταν η διεύθυνση :
www.republibot.com/content/tessa-dick-could-use-your-help

Στο blog της, η τελευταία δημοσίευση που έχει αφήσει είναι για ένα κίνημα ενάντια στην λογοκρισία.
Ο Tony Grisoni (σεναριογράφος του Terry Gilliam σε κάποιες ταινίες του) κάποια στιγμή γύρω στο 2008 είχε δηλώσει παραδόξως ότι γράφει σενάριο για το The Owl in Daylight, για το οποίο υποτίθεται ότι θα κάνουν την παραγωγή οι κόρες του όπως ισχυριζόταν, αλλά δεν επιβεβαίωνε την ανάμιξη του Terry Gilliam. (Συμπερασματικά, από αυτά που έλεγε, διαφαίνεται ότι τον κατεύθυνε η τυραννική πρώην γυναίκα του Dick, Anne).
Τέλος πάντων, είναι πολλά αυτά που περιέργως συμβαίνουν, πολύ περισσότερα από αυτά, που αφορούν το έργο του Dick, ας μην γίνω κουραστικός εδώ. Δεν ξέρω και πόσοι ενδιαφέρονται στ' αλήθεια γι' αυτά τα ζητήματα...

Ο κόσμος μας πάντως, γίνεται όντως όλο και περισσότερο σαν ένας κόσμος βγαλμένος από τα έργα του Phil Dick, γεγονός που από μόνο του δείχνει πόσο καλά παρακολουθούσε ο μεγάλος συγγραφέας το ανώγειο και το υπόγειο της πραγματικότητας.

Πρέπει να θυμόμαστε τους ιδιαίτερους ανθρώπους που έφυγαν, να μην χαθεί η μνήμη τους.
Τ' αδέρφια μας. Δεν είναι πάντα επώνυμοι και γνωστοί, γι' αυτό και πολλές φορές θυμάμαι το παλιό καταπληκτικό κομμάτι του τόσο ιδιαίτερου Jim Carroll :
Εις μνήμην όλων τους λοιπόν :

People Who Died (Jim Carroll) >>>

https://www.youtube.com/watch?v=QPNqojbyIDk

Χαίρε Συνταξιδιώτη. Ευχαριστώ για τον χρόνο σου και τις καλές σκέψεις σου.
Π. Γ.



Ανώνυμος είπε...

Χαιρετώ και πάλι Παντελή.
Το γεγονός οτι είσαι ένας άνθρωπος με κάνει να τρέμω, να έχω άγχος, να μουδιάζω, να με πιάνει ένας κόμπος στον λαιμό μου. Για όσους ξέρουν, είπες, νιώθουν εκείνο το δέος όταν μπαίνουν σε μια βιβλιοθήκη. Το ίδιο ίσως και με εκείνο που νιώθει κανείς στην σκέψη του διαστήματως ή στη θέα των άστρων... (Θυμάσαι και τον Όλαφ Στάπλεντον στον Κατασκευαστή των Άστρων;) Δεν είμαι συγγραφέας και δυστυχώς δεν έχω τη δυνατότητα να μεταφέρω με λόγια όλα όσα σκέφτομαι. Οι δυνατότητές μου είναι περιορισμένες και η γλώσσα είναι έτσι κι αλλιώς περιορισμένη. Καταφεύγω στην χρήση αποσπασμάτων και μουσικών. Και αυτό μετατρέπει την όλη εικόνα αποσπασματική. Εκτός από όλα αυτά όμως, όλη αυτή η συζήτηση για μενα δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση... Από τότε που ξεκίνησε δεν μπορώ να ηρεμήσω εύκολα, δεν μπορώ να διαβάσω και δεν μπορώ να ακούσω μουσική. Το βράδυ συνεχίζει να υπερλειτουργεί το μυαλό μου και επειδή όλα αυτά τα έχω μέσα μου, είναι λιγάκι δύσκολο να τα ηρεμίσω. Όπως κι εσύ είπες αυτό είναι αμφίδρομο, γι’ αυτό ελπίζω να μην είμαι βάρος για σενα.
Παντελή είσαι ένας φάρος, από εκείνους τους ανθρώπους που θεωρώ σημαντικούς στη ζωή μου και επειδή είναι φάροι ανατρέχω σε εκείνους σε πολλές στιγμές. Για να εξηγηθώ κι εγώ, ήθελα να πώ οτι ακούω τους παπούδες που μου λές. Κι εδώ το ακούω σημαίνει ακούω αυτό που μου λένε, το σκέφτομαι, το κατανοώ και προσπαθώ να το κάνω όσο μπορώ. Το θέμα μου είναι οτι ακούω και τους άλλους. Τους κατανοώ. Δεν σημαίνει οτι κάνω αυτό που λένε. Απλά τους κατανοώ. Καταλαβαίνω τη θέση τους. Όλοι πρέπει να κάνουμε λάθη. Αλλιώς δεν μαθαίνεις. Και οι πληγές... Σε αυτό τον κόσμο βλέπω οτι μόνο έτσι μαθαίνεις. Και ψυχικές πληγές...
Κάποια στιγμή χθες το βράδυ κοίταξα τις δύο πρώτες σου αναρτήσεις. Βρισκόμουν σε τέτοια υπερένταση που δεν ήμουν σε θέση ούτε να κοιμηθώ. Έκλεισα το pc και απλά ξάπλωσα. Υπήρχε και πάλι ένας καταιγισμός από σκέψεις. Είναι δύσκολο από τη μια να γράψω για όλα αυτά και από την άλλη επιλέγω κι εγώ συνειδητά τί να γράψω. Όλες αυτές τις σκέψεις δεν τις έκανα πρώτη φορά χθες. (Θα μπορούσε κανείς να πεί «μου ήρθε μια σκέψη, μια ιδέα»... Από πού όμως...;) Σκέφτηκα τον καρκίνο. Τον Φιλιπ Ντικ που θλιβόταν και θύμωνε τόσο που έχανε τόσους φίλους από καρκίνο. (Σκέφτηκα τον Λεμμυ που έφυγε κοντά στα γεννέθλιά του. Ο τελευαίος τους δίσκος λεγόταν Bad Magic. Ήταν 23 αν μετρήσεις και τον On Parole που ουσιαστικά είναι ο πρώτος τους ηχογραφημένος με άλλα μέλη. Σκέφτηκα και τον David Bowie. Λίγες μέρες αργότερα. Ο τελευταίος του ήταν ο 23ος με όλα όσα έγιναν φυσικά γνωστά και με μηνύματα που άφησε πάνω στη βυνιλιακή του έκδοση. Άφησε και άλλες ηχογραφήσεις για να κυκλοφορήσουν αφού φύγει... Ασχολήθηκε πολύ και με την τεχνολογία επίσης και νομίζω οτι είπε ορισμένα προφητικά πράγματα για την κατάσταση στη μουσική και την εξέληξή της σε σχέση με την τεχνολογία. Και το BowieNet… http://www.soundandvision.com/content/cta-honors-david-bowie-technology-pioneer#CriegYyP2xiYTtVV.97. Τώρα σκέφτηκα οτι και οι Neurosis κυκλοφορούν στις 23 Σεπτεμβρίου καινύργιο δίσκο, το Fires Within Fires, με αυτό το εξώφυλλο https://i.ytimg.com/vi/FqQt8oWBN2k/maxresdefault.jpg ) Σκέφτηκα την κατάθλιψη σαν μια μορφή καρκίνου. Ή ένα πέπλο που σκεπάζει τα πάντα (Όπως ίσως το πέπλο της Maya…). Και μετά θυμήθηκα εκείνο το διήγημα του Ντικ όπου ο ήρωας φτιάχνει μια μακέτα τις πόλης του και χάνεται μέσα της. Και η μακέτα γίνεται η πόλη των υπολοίπων.

Ανώνυμος είπε...

Το πρωί άνοιξα το pc για να διαβάσω τη συνέχεια του γράμματός σου. Τρόμαξα. Φοβήθηκα αλήθεια! (Εδώ θέλω να σου πώ οτι μια φορά πριν καιρό σε κάποιο άλλο post στο blog σου, είχα γράψει για τον Ντικ και είχα αναφέρει και την Kate Bush και τον δίσκο Aerial. Δεν θυμάμαι σε ποιό ήταν, αλλά σου είχα πεί οτι «ζούμε στον κόσμο του Φιλιπ Ντικ και αν δεν ήταν έτσι «τρελός» δεν θα έφτανε τόσο μακριά...) Για να θυμηθώ πως ονομάζεται η ιστορία. Στα περιεχόμενα τις συλλογής, το βλέμμα μου έπεσε στο «Ο Κόσμος του Γιον». Άνοιξα περίπου σε αυτό το διήγημα και έπεσα στη σελίδα που έλεγε, «Σκιές του κόσμου που βρίσκεται πίσω από όλα αυτά... Τίποτε από όλα αυτά δεν είναι πραγματικό. Είναι... είναι τόσο αχνό, τόσο θολό! ...»
Σε κάποια φάση είχα σταματήσει να διαβάζω σχετικά με τον Ντικ. Χρειαζόμουν ένα διάλειμμα και στο παρελθόν είχα μάθει με τον πολύ δύσκολο τρόπο οτι πρέπει να ξέρω πότε να σταματάω και να ξεκουράζομαι, να χαλαρώνω. Εκεί περίπου είχα διαβάσει οτι θα έγραφε ή είχε γράψει κάποιο βιβλίο η Τέσσα, απλά δεν μπορούσα να ασχοληθώ για την ώρα. Είχα δεί οτι το τελευταίο του Ντικ ήταν το “The Owl In Daylight” και ότι δεν το τελείωσε. Είχε πέσει στην αντίληψή μου και η ταινία που θα γυριζόταν αλλά μετά είδα οτι πάγωσε η παραγωγή. Δεν ασχολήθηκα περισσότερο. Χρειαζόμουν ένα διάλειμμα. Το είχα ανάγκη. Είχα μέχρι και τώρα κατά νού να συνεχίσω γιατί υπάρχουν ορισμένα βιβλία του που δεν έχω διαβάσει.( Όταν μου είπες για το EXEGESES νόμιζα οτι εννοούσες πως κυκλοφόρησε στα ελληνικά. Πρέπει να το πάρω, το έχω στο κατα νού.) Δεν γνωρίζω όλα αυτά που αναφέρεις. Δεν μπορώ να περιγράψω το πώς ένιωθα όταν τα διάβαζα. Αφού έσπευσα να επικοινωνήσω με το τηλέφωνο που έχει στο περιοδικό, μήπως σε βρώ! Όλη την ημέρα δέχτηκα μια απίστευτη σειρά συγχρονικοτήτων που μου είναι αδύνατο να παραθέσω... Και πολλές είναι τρομακτικές αν τις εξηγείς υπό το ανάλογο πρίσμα.
Κοίτα, μέχρι τώρα έβλεπα οτι όντως όλα όσα γράφει, αφορούν τα πάντα. Έτσι και αλλιώς τα βιβλία του περιέχουν τα πάντα. Και σκεφτόμουν οτι έχει επιρρεάσει τους πάντες και σίγουρα με πολλούς τρόπους που θα άρχιζαν να διαφαίνονται σιγά σιγά. Εφόσον μίλησε για θέματα όπως τεχνητή νοημοσύνη, cyberspace και άλλα πολλά (Ναί... είχα δεί εκείνο το μικρό βιντεάκι που έλεγε για το Matrix… Ο ίδιος είχε πεί οτι στη Γαλλία τότε άρχισαν να τον εκτιμούν περισσότερο και τον είχαν καλέσει για να κάνει μια ομιλία. Θυμήθηκα οτι ο Μπωντλέρ από την άλλη είχε κάνει γνωστό τον Πόου...), σίγουρα σκέφτηκα οτι θα επιρρέαζε ανάλογα όλους αυτούς τους τομείς. Από την άλλη βέβαια σκέφτεσαι και το κατά πόσο «προφήτεψε» ή οδήγησε τα πράγματα σε αυτό το σημείο. (Κάτι που το σκέφτομαι πολύ σχετικά με τον χαρακτήρα της Βανέσσα Άιβς στο Penny Dreadful. Κι εδώ μιλάει για τον Abraxas. Και στο επεισόδιο A Blade Of Grass του 3ου κύκλου, μέσσα στο μυαλό της ή την ψυχή της συναντά δύο όψεις του κακού. Η ίδια, μετά από ένα πάρα πολύ ενδιαφέροντα διάλογο και δυνατή σκηνή, λέει «You think you know evil? Here it stands.» Έπειτα τους αντιμετωπίζει με την “verbis diablo”. Και μετά συνεχίζει και με προβληματίζει που συναντά στην πραγματικότητα τον δράκουλα και δεν τον «αναγνωρίζει», δεν τον «καταλαβαίνει», δεν τον «πιάνει». Αργότερα κι ενώ θα μπορούσε να τον έχει «του χεριού της» δεν το κάνει... Επιλέγει αυτό που επιλέγει τελικά... Και η χώρα μετατρέπεται σε Shadowland…)
Έτσι όπως το θέτεις είναι πολύ ανυσηχητικό. Προσωπικά με τρομάζει. Αν είναι δυνατόν, κάντε ό,τι μπορείτε για να το ανεβάσετε. Ενημέρωσε όταν μπορέσει έγκαιρα για να μπορέσουμε κι εμείς να το κρατήσουμε.

Ανώνυμος είπε...

Δεν γνώριζα τίποτα για όλο αυτό. Σκέφτομαι από την άλλη οτι το διαδίκτυο έχει ξεφύγει πλέον και είναι αχανές. Εμείς γνωρίζουμε ένα απειροελάχιστο κομμάτι του. Ακόμι και αν σβήσει κάποιος κάτι από κάπου, ίσως κάπου κάποιος μπορέσει να το εντοπήσει, ή ακόμη κάποιοι όπως εσύ να έχουν προλάβει και να το κράτησαν οπότε μετά να διαδοθεί και να είναι λιγάκι ευκολότερο για κάποιον να το εντοπήσει.
Υπάρχει ολόκληρο φιλοσοφικό θέμα για το αν πρέπει να υπάρχει δικαίωμα στη λήθη και διαγραφεί αναφορικά με τα ψηφιακά δεδομένα κλπ. Είναι πολύ μεγάλο θέμα, που προσωπικά είχα σκεφτεί παλαιότερα με αφορμή μια προσωπική μου ιστορία. Σκέφτηκα το ενδεχόμενο να μπορούσα να τη διαγράψω. Κάποια χρόνια αργότερα, όταν το ξανασκέφτηκα κατάλαβα πόσο ανόητος ήμουν. Εκείνη η ιστορία, όσο και αν με πόνεσε (κάτι πολύ σχετικό) ήταν ένα μάθημα για μενα. Έπειτα είδα οτι σε πολύ δύσκολες στιγμές, η ανάμνησή της ήταν σωτήρια και αφορμή για να προχωρήσω. Όπως και να έχει, είμαι της άποψης οτι πρέπει να διατηρούνται τα πάντα. Αλλιώς είναι σαν να επιλέγεις να τυφλωθείς μόνος σου.
Έχει επίσης πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για όλα αυτά το λήμμα της Κουκουβάγιας στο Bestiario:
«Είναι το πουλί της Αθηνάς και της Minerva, δηλαδή, όπως λέει και ο Ρενέ Γκενόν, της λογικής γνώσης σε αντίθεση προς την ενορατική γνώση που αναπαριστά ο αετός. Ενώ τούτος ο τελευταίος δέχεται το ηλιακό φώς απευθείας και δίχως εμπόδια, η κουκουβάγια, ζώο νυκτόβιο, δέχεται φως, μέσα από τη σεληνιακή αντανάκλαση. Από αυτό το γεγονός προέρχεται η δύναμη του στοχασμού της στο διανοητικό επίπεδο. Μα και πέρα από αυτό, το βλέμμα της που διαπερνά τα σκότη ενσαρκώνει την επιστήμη εκείνου που είναι κρυμμένο και αόρατο.
Για τους Αλχημιστές είναι η ίδια η εικόνα της ερμητικής φιλοσοφίας, της οποίας η γνώση, όπως λέει ο Σ. Ιτέν, επιτρέπει στον ικανό να βλέπει πέρα από τον καθρέφτη των όψεων...
Ο Αλντροβάντι, ένας φυσιοδίφης που πέθανε το 1605, ήδη παρατήρησε πως το μεγαλύτερο μέρος των σφαλμάτων τηςφυσικής ιστορίας προέρχεται από μπλέξιμο στα ονόματα, που κυριαρχεί περισσότερο από οπουδήποτε αλλού στην ονοματολογία των πτηνών της νύχτας. (Εδώ πάλι θα αναφέρω το Penny Dreadful και τις σχετικές σκηνές στο μουσείο και την ξενάγηση στον συγκεκριμμένο τομέα. Επίσης γίνεται συνεχής αναφορά στο να δίνει κάποιος όνομα σε κάτι και το τί σημαίνει αυτό, τί αξία του δίνει, τί πρόσωπο, ποιά μορφή, ποιά έννοια κλπ)...
Η ανθρώπινη βλακεία έχει συμβάλει στην εξαφάνηση αυτού του είδους...»
«What If Our World Is Their Heaven?» Αυτό επίσης το βρίσκω ανυσηχητικό. Δεν έχω διαβάσει την τελευταία συνέντευξή του, ούτε τα σχετικά με το βιβλίο. Το θέλω. Δεν σου κρύβω όμως οτι με τρομάζει όλο αυτό παράλληλα. Όλο αυτό υπό αυτές τις συνθήκες μου είναι too much. Ξεφυσάω συνέχεια. Είναι αγχοτικό... Δεν μπορώ να το περιγράψω, είναι πολλά και σχετίζεται με πολλά...
Είχα δεί οτι υπήρχε στη λίστα με τη φιλμογραφία του Τζιαμάτι, αλλά σήμερα που επισκέφτηκα το IMDB δεν υπήρχε μέσα. Πράγματι την έβγαλαν. Δεν τα ήξερα όλα αυτά. Κα

Ανώνυμος είπε...

είπε τέτοια πράγματα; Θυμάμαι που έβλεπα τα extras στο DVD του A Scanner Darkly, του Λινκλέητερ (Την μοναδική νομίζω ταινία που είναι όσο γίνεται πιστή στο βιβλίο αν και πάλι δεν μπορεί να πεί τόσα...) όπου ηθοποιοί και σκηνοθέτης μιλούσαν με θαυμασμό και σε πληροφορούσαν για κάποια πράγματα. (Πολύ σημαντική έλλειψη της ταινίας νομίζω οτι είναι στο τέλος, όπου βέβαια δεν μπορεί να πεί αυτό που λέει στην τελευταία φράση του βιβλίου και θα το βάλω σε αγκίλες: «Ένα δώρο για τους φίλους μου, σκέφτηκε, {και κοίταξε βαθιά μέσα στο μυαλό του. Εκεί που κανένας δεν μπορούσε να δεί}. Στις Ευχαριστίες.)
Και ο Γκίλλιαμ! Μου αρέσει πολύ ο Γκίλλιαμ! Πέρισυ ένα διάστημα είδα όσες δικές του δεν είχα δεί από παλιά. Δεν είδα το Fear and Loathing In Las Vegas και κάποια στιγμή πρέπει να το κάνω...
Ναί, όταν διάβαζα τα σχετικά για τη ζωή του, είχα διαβάσει πως αγαπούσε την Τέσσα. Κι εκείνη τον αγαπούσε. Πάντα έλεγε οτι οι γυναίκες του δεν τον καταλάβαιναν γιατί είναι και δύσκολο να ζήσει κανείς με έναν συγγραφέα και με τους ρυθμούς του. Αν θυμάμαι καλά η Τέσσα ήταν δυνατή αγάπη και τον κατανοούσε καλύτερα. Αυτή θα έπρεπε να κάνει αυτό το έργο, να το τελειώσει αντί για εκείνον. Εδώ φυσικά σκέφτομαι και το θέμα τουαυθεντικού του πράγματος γιατί με τη μεταφορά ένός μυνήματος μέσω ενός δεύτερου πομπού, το μύνημα έχει ορισμένες μικρές παρεκλήσεις. Παρ’ όλα αυτά είναι πολύ καλύτερο να το συνεχίσει η γυναίκα του που τον ήξερε, που τον ζούσε, από το τίποτα, από το να μείνει ημιτελές.
Εκτός από όσα αναφέρεις σχετικά με τις κόρες και τις άλλες γυναίκες του, ήθελες να πείς και κάτι άλλο σε σχέση με την γυναίκα γενικότερα; Είναι πολύ σημαντική η θέση της στη ζωή του και στην εξέλιξη των βιβλίων του. Έχει πολλές θέσεις. Και στη δική μας ζωή είναι πολύ σημαντική.
Ούτε για τον Τιμ Πάουερς γνώριζα... Από ό,τι φαίνεται είναι από τους λίγους αληθινούς φίλους... Σε αυτό τον κόσμο είναι δύσκολο να ευδοκιμήσουν κάποιες πραγματικά καλές προσπάθειες. Χρειάζεται πολύ μεγάλη προσπάθεια και πολλές φορές ομαδική. Δεν εκπλήσομαι καθόλου που τον βγάζουν τα παιδιά! Είναι κάτι που με χαροποιεί πολύ. (Χαίρομαι πολύ που τον συνάντησες και είχατε αυτή την επαφή! Είναι πολύ όμορφες αυτές οι συναντήσεις με αυτούς τους ανθρώπους. Και φαίνεται τόσο καλός και από τις συνεντεύξεις του. Μου άρεσε και το Anubis Gates που πήρε και βραβείο Philip Dick…)
Μια διαφωνία μου με όσους ασχολούνται με τα ψηφιακά δεδομένα, το κυβερνοδιάστημα και όλα αυτά τέλος πάντων, είναι οτι θεωρρούν οτι όλα μπορούν να υπάρχουν εκεί μέσα και όλοι να τα χρησιμοποιούν, θεωρώντας οτι θα είναι ένας τεχνολογικός παράδεισος. Εντάξει αλλά βλέπει κανείς οτι έτσι και αλλιώς το internet ξεκίνησε για στρατειωτικούς – αμυντικούς σκοπούς και οι επιστήμονες το χρησιμοποιούσαν για να ανταλάσσουν μυστικά πηροφορίες. Για συγκεκριμμένους σκοπούς. Και σήμερα βλέπω οτι τα πράγματα κινούνται με συγκεκριμμένους τρόπους. Ο στρατός, οι ιδιωτικές εταιρίες, τα πανεπιστήμια που επίσης και αυτά είναι εξαγοράσιμα και αμφιβόλου προθέσεως, ορισμένοι «πλούσιοι» που και αυτοί μπαίνουν στο «παιχνίδι», ο καθένας χρηματοδοτεί για κάτι σχετικό με την τεχολογία. Όλα αυτά βλέπω οτι είναι πολύ ελεγχόμενα από συγκεκριμμένους φορείς. Δεν βλέπω και τόση ελευθερία όσο παρουσίαζαν κάποτε ορισμένοι θεωρητικοί αλλά και

Ανώνυμος είπε...

οπαδοί της οπτικής αυτής. Είμαι πολύ επιφυλακτικός με όλο αυτό το θέμα και φυσικά ακόμη και σήμερα παντού βλέπω οτι υπάρχει το πρόβλημα της λογοκρισίας. Παντού.
Φυσικά ανά χώρα ξεχωριστά βλέπω οτι ισχύουν και διαφορετικές καταστάσεις και υπάρχει διαφορετικό μορφωτικό επίπεδο. Στην Τουρκία τους έκοψε το internet και άλλα ευφάνταστα. Υπάρχει μεγάλη ανισορροπία αν συγκρίνουμε ορισμένες χώρες μεταξύ τους. Από την άλλη, σε μια δυτική υποτίθεται πολιτισμένη χώρα, γίνονται ανάλογα ευφάνταστα με διαφορετικούς τρόπους. Όταν φυσικά πρόκειται για ένα τέτοιο θέμα όπως αυτό που συζητάμε, φυσικά είναι “long shot” που λένε... Μέσα σε όλο αυτό το χάος και σε όλη αυτή την κατάσταση που επικρατεί σε όλο τον κόσμο, βλέπω οτι ζαλιζόμαστε όλο και περισσότερο... Δουλεύουμε όλο και περισσότερο χωρίς να αμοιβόμαστε ούτε υλικά ούτε ψυχικά... Η κούραση είναι μόνιμη, ψυχική και σωματική. Δεν έχει κανείς χρόνο για τίποτα. Ούτε τα μέσα πλέον. Αλλά και να τα έχει, δεν έχει την ανάλογη παιδεία για να τα διαχειριστεί. Σκεφτόμουν οτι θα ήθελα να είναι εδώ ο Μάρσαλ Μακλούαν να πεί πως βλέπει τα πράγματα... (Αν και δεν συμφωνώ και πολύ με την οπτική που έχει για την λογοτεχνία, τον εγγράμματο άνθρωπο που λέει κλπ. Μου αρέσει πολύ πάντως. Είναι μεγάλη μορφή, επιδραστικότατος. Όπως ακριβώς τον αποκαλούν «γκουρού των media”.) Θυμάμαι και τον Leary, που στο «Σχεδιασμός Θανάτου» είχε χάσει την όρεξή του και δεν έκανε τελικά όλο αυτό όπως το σχεδίαζε... Σκέφτομαι και τον Μπωντρυγιαρ με την πιό πεσσιμιστική του διάθεση. Στο «Διαφάνεια του κακού» αν θυμάμαι καλά έλεγε για την εποχή zerox και το οτι η παραγωγή αντιγράφων προκαλεί καρκίνο.
Κάτι που με φοβίζει πάρα πολύ επίσης, είναι όσα αναφέρεις με το dead line… Σκεφτόμουν και τον Πόου που μετά τη συγγραφή «Εύρηκα» είπε οτι μπορεί να πεθάνει και έφυγε... Σκεφτόμουν και άλλα πολλά...



Ανώνυμος είπε...

ΥΓ Πριν τρείς εβδομάδες είχα πάει την ανιψούλα μου στην παιδική χαρά. Όταν ήρθε η ώρα να γυρίσουμε πίσω, δεν ήθελε. Της είπα οτι μπορούμε να εξερευνήσουμε το πάρκο για λίγο. Μετά από λίγη ώρα και αφού εξερευνήσαμε όλη του την έκταση που δεν ήταν και πολύ μεγάλη, άρχισε να βραδιάζει. Γύρισα λοιπόν και της είπα πως βραδιάζει και οι εξερευνητές πρέπει να είναι εξοπλησμένοι με φακούς για να βλέπουν τώρα που σκοτεινιάζει. Εμείς δεν έχουμε μαζί μας οπότε θα μπούμε στο αυτοκίνητο για να πάμε πίσω. Μέσα στο αυτοκίνητο της είπα πως είμαστε στο σκάφος και συνεχίζουμε την εξερεύνηση αλλού...

Ανώνυμος είπε...

ΥΓ2 Δύο samples (άλλο ενδιαφέρον θέμα) που χρησιμοποιούνται σε δύο τραγούδια των Neurosis.
Στο Takeahnase: «We are facing a dangerous spirit ahead. If we do not stop, correct and change some of these wrong doings now, we all gonna suffer.»
Στο Rehumanize: «a Distorted laughter
a What’s it like out there
b It’s impersonal
c It is ‘the machine’ if you like to put it that way that has created you
d In the beginning there was only darkness everywhere, darkness and water
e There's no light without darkness
d In the beginning there was only the great self, reflected in the form of
a person
e Matter and spirit
d Reflecting it found nothing but itself
e Body and mind and soul is what unifies
d This am i
e Soul knows that i'm capable of evil»




Ανώνυμος είπε...

ΥΓ3 Δεν έχω λόγια για να σε ευχαριστήσω Παντελή...

Π. Γ. είπε...

Χαίρε και πάλι, Συνταξιδώτη.
ΟΚ, είμαι ένας άνθρωπος, ηρέμησε.
Λες ότι «δεν είσαι συγγραφέας και δυστυχώς δεν έχω την δυνατότητα να μεταφέρω με λόγια όλα όσα σκέφτομαι». Και πολλοί «συγγραφείς» δεν έχουν αυτήν την δυνατότητα (να σκέφτονται), γι' αυτό μεταφέρουν με λόγια όλα όσα σκέφτονται οι συγγραφείς από τους οποίους δανείζονται... Εσύ, απ' ό,τι βλέπω, μεταφέρεις μια χαρά με λόγια αυτά που σκέφτεσαι (και αν ήταν όλα, νομίζω θα γινόσουν φλύαρος). Οπότε, όλα καλά.
«...είπες, νιώθουν εκείνο το δέος όταν μπαίνουν σε μια βιβλιοθήκη. Το ίδιο ίσως και με εκείνο που νιώθει κανείς στην σκέψη του διαστήματως ή στη θέα των άστρων...»
Μου θυμίζεις τον Herman Hesse που έλεγε κάτι αντίστοιχο, στο Der Steppenwolf, ότι υπάρχουν ιδιαίτεροι άνθρωποι που οι άλλοι νιώθουν δίπλα τους την παγωνιά του διαστήματος και των άστρων.
Ναι, συνταρακτικό το StarMaker, αλλά και το First and Last Men, του Stapledon. Νομίζω κάποιος θα πρέπει να διαβάσει το The House of the Borderland του W. H. Hodgson, ως την καλύτερη σημείωση για το StarMaker (και όχι μόνο).

Λες ότι υπερλειτουργεί την νύχτα το μυαλό σου και τα έχεις μέσα σου, δεν μπορείς να ηρεμήσεις, κλπ. Αργά την νύχτα, ας το πούμε έτσι, μειώνονται τα παράσιτα στην συχνότητα, (κάποιοι γνώστες λένε ότι κάτι συμβαίνει συνήθως γύρω στις Δύο με Τρεις μετά τα μεσάνυχτα, υπάρχει ένα «άνοιγμα»), οπότε το μυαλό κάποιων ανθρώπων μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα, ή να υπερλειτουργεί.
Το νευρικό μας σύστημα, από την άλλη, είναι πολύ μυστηριώδες, και μπορεί να συγκεντρώνει ένταση, την οποία την αποδίδει μετά με νευρικού τύπου ενοχλήσεις, με αρχική αιτία το άγχος, και είναι πολύ φυσιολογικό.
Υπάρχει και η αδυναμία διαχείρισης της πολυπλοκότητας, η οποία χρειάζεται ενέργεια, και όταν την ξοδεύουμε πολύ, αυτό δημιουργεί πρόβλημα σε αυτό, με αποτέλεσμα πάλι την υπερένταση. Απλά τρως μια ωραία σοκολάτα, απλώνεις τα πόδια σου, παίρνεις βαθιές ανάσες, ρίχνεις τους ώμους, απολαμβάνεις την όποια περίσταση. Γιατί όχι; Μπορείς και να κοιμηθείς λίγο, πχ για είκοσι λεπτά, εκεί που κάθεσαι. Πίνεις ένα τσάι, τρως κάτι ελαφρύ. Μετά είσαι ΟΚ. Απλά πράγματα, δεν πρέπει να σε πανικοβάλλουν, είναι φυσιολογικά.
Δεν υπάρχει ζήτημα κούρασης, ο άνθρωπος ξεκουράζεται εύκολα και κουράζεται δύσκολα, απλά είμαστε «κακομαθημένοι», «μαλθακοί».
Και να μην το ξανακούσω αυτό, δεν υπάρχει «ψυχική κούραση», είναι ανοησίες αυτά.
Έχει να κάνει με το νευρικό σύστημα, που «τεντώνεται» και συσσωρεύει ένταση, και σε κάνει να αναζητάς μία ανακούφιση από αυτό, δυσανασχετείς. Σε αυτό, έχεις το απόλυτο control, το συνειδητοποιείς, και το ανακουφίζεις όπως θέλεις, μετά τελείωσε, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, είναι κι αυτό φυσιολογικό.

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Δίνοντας νοητική αξία σε αυτά τα κακά πράγματα, είναι σαν να κάνεις μία αυθυποβολή στον εαυτό σου, ο εαυτός μας δεν καταλαβαίνει καλά, καταλαβαίνει αφαιρετικά
(αν σου μιλήσω για τον θείο μου, που δεν τον ξέρεις, σκέφτεσαι τον θείο σου, μπορώ να σε κάνω να σκέφτεσαι τον θείο σου, μιλώντας σου για τον θείο μου. Όταν λες στον εαυτό σου, ω πόσο άσχημο είναι αυτό το πράγμα, αυτός καταλαβαίνει «είμαι άσχημος» και αισθάνεται άσχημα. Θέλει προσοχή. Απλά το μαθαίνεις και αυτό, τόσα έχεις μάθει, εκπαιδεύσου και σε αυτό).
Είμαστε πολύ ευαίσθητοι, και υπακούμε ασυνείδητα συνεχώς σε εντολές, είτε δικές μας είτε των άλλων.
Οπότε, το συνειδητοποιείς αυτό, αμύνεσαι από την μία (δεν αφήνεις το κάθε τι εκεί έξω να σε επηρεάζει τόσο πολύ, δεν υπακούς, εσύ υπακούς το Laughing Heart του Μπουκόφκσυ που σου είπε ο Τομ Γουέητς κι ο Παντελής), και από την άλλη εσύ ο ίδιος λειτουργείς ανάλογα με τον εαυτό σου. Αν είναι ικανός για αυτό, τότε είναι ικανός και για το αντίστροφο. Πες του : «Αυθυποβολή θέλεις; Οκ, θα σου κάνω εγώ τώρα μία αυθυποβολή που θα είναι όλη δική σου...» Μπορείς να το κάνεις, δουλεύει αμέσως. Είναι πανεύκολο! Πειραματίσου να το δεις.
Δουλεύει πάντα πιο καλά, αν το κάνεις και φωναχτά. Να σε ακούει!
Πες, είναι όλα όμορφα και χαρούμενα, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, είμαι εδώ, κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ, όλα είναι καλά, εγώ έχω τον έλεγχο. Θα τα καταφέρουμε.
Στα προβλήματα : «ΟΚ, ό,τι είναι να γίνει ας γίνει, θα το αντιμετωπίσουμε, όπως το έχω κάνει τόσες πολλές φορές, και δεν έχουν πια σημασία, έτσι κι αυτό...»


Θυμάμαι την πρώτη φορά που καβάλησα άλογο. Ο έμπειρος άνθρωπος που είχα μαζί μου, μου εξήγησε ότι «πρέπει να του πάρω τον αέρα», να του δείξω ότι εγώ είμαι in charge, ότι εγώ έχω τον έλεγχο. Αλλά όχι εχθρικά ή απειλητικά ή βίαια, μα με την απλότητα και την σιγουριά μου, και την αποφασιστικότητά μου.
Πόσο δίκιο είχε! Ήξερε για ποιο πράγμα μιλούσε! Εγώ δεν θα το σκεφτόμουν από μόνος μου! Κι όμως, ήταν τόσο απλό!
Μού είπε, επίσης, ότι το άλογο το καταλαβαίνει αν φοβάσαι, ή αν διστάζεις, ή αν είσαι νευρικός ή άτσαλος. Τότε, το βλέπει, και λέει: «α, αυτός είναι βλάκας, δεν έχει τον έλεγχο, γιατί να του τον δώσω, θα τον κάνω ό,τι θέλω εγώ, δεν υπακούω, πάω όπου θέλω, κάνω ό,τι θέλω...» Και δεν μπορείς να το κουμαντάρεις, κάνει ό,τι θέλει, μπορεί μάλιστα και να το εκνευρίσεις ή να το ανησυχήσεις, και μπορεί μέχρι και να σε ρίξει κάτω.
Οπότε, δεν φοβάσαι, είναι απλά ένα άλογο! Το χαιδεύεις με σταθερό χέρι, του μιλάς με απλή σταθερή φωνή, καθησυχαστική, και του δείχνεις την σιγουριά σου, ό,τι έχεις τον έλεγχο τώρα εσύ, και ότι αυτό είναι κάτι απλό και φυσιολογικό.
Ανεβαίνεις χωρίς πολλά-πολλά, πιάνεις τα χαλινάρια με αποφασιστικότητα, και του δείχνεις πού θέλεις να πάει, με μία αποφασιστική εντολή, με μία δυναμική σταθερότητα. Του μιλάς κοφτά και με σίγουρο τόνο, αυτό υπακούει, του χαϊδεύεις λίγο την χαίτη για να δείξεις ότι το εγκρίνεις, εσύ μετά όλο αυτό το κάνεις αυτόματα, δεν το πολυσκέφτεσαι, είναι δικό σου, είστε ένα, εσύ απολαμβάνεις το τοπίο, πάτε βόλτα...
Μετά από μια-δυο φορές, μου είπε, το άλογο αρχίζει και σε εκτιμάει (αλήθεια!), σε έχει αξιολογήσει, αναγνωρίζει τον τρόπο σου, σε βλέπει φιλικά και με σεβασμό, σε «μετράει» πλέον, και στο τέλος γίνεστε και φίλοι, νοιάζεστε ο ένας για τον άλλον. Του μιλάς και τα καταλαβαίνει όλα. Σου δίνει σημασία. Πλέον, σου δίνει σημασία.
Έτσι που λες, με τα άλογα... (Ναι, έχω κάνει και cowboy :-) )
Το ίδιο ακριβώς, εννοώ ακριβώς, ισχύει και με τον εαυτό σου. Είναι σαν ένα άλογο. Εσύ έχεις τον έλεγχο, είστε ένα. Του το δείχνεις αυτό, με τον ίδιο τρόπο. Με απλότητα, με σιγουριά, με αποφασιστικότητα. Με δυναμική πρόθεση, την οποία του την εκδηλώνεις.
Εσύ είσαι ο Λόγος, το Πνεύμα, εκείνος είναι το Ά-λογο, το Πράγμα.
Επίσης, είμαστε Πολεμιστές.
«Φοβάται ο Lee Marvin?» (κάτι που έλεγε ο Castaneda).


(Συνεχίζεται)




Π. Γ. είπε...

Δεν σκέφτεσαι για αρρώστιες. Ούτε για σένα ούτε για κανέναν, no matter what. Σκέφτεσαι όμορφα πράγματα. Σκέφτεσαι το καλό, το όμορφο. Όταν πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται άσχημα πράγματα, τον αναρυθμίζεις να σκεφτεί κάτι όμορφο.
Η μία όμορφη σκέψη φέρνει την άλλη, (αλλά το ίδιο ισχύει και για το ανάποδο).
Όταν πάρει κάτι φωτιά μπροστά σου, δεν λες «αμάν, δεν μπορώ να την σβήσω!». Απλά την σβήνεις. Γι' αυτό το πράγμα μιλάμε.
Εκεί που κάθεσαι, δεν λες, «τι θα γίνει αν πάρουμε φωτιά εδώ;». Αν το συνεχίσεις, σε λίγο αρχίζεις να ζεσταίνεσαι, δεν μπορείς να αναπνεύσεις, κλπ. Ο ευαίσθητος και αφαιρετικός και ευεπηρέαστος εαυτός, έχει καταλάβει ότι το σκέφτεσαι επειδή κάτι πήρε φωτιά. Και αντιδρά ανάλογα. Καταλαβαίνεις; Δεν υπάρχει καμία φωτιά. Γιατί να σκέφτεσαι τέτοια πράγματα; Σκέψου κάτι όμορφο, βάλε την ομορφιά στην στιγμή σου.
Ή θυμάσαι κάτι από κάποιον που κάτι έπαθε. Θυμήσου κάτι όμορφο από αυτόν.
Μια, δυο, τρεις, το κάνουμε επιτηδευμένα, με το ζόρι. Μετά, ο εαυτός μας συνηθίζει στην ομορφιά, την έχουμε βάλει στην εξίσωση, μετά το κάνει από μόνος του.
Βγάλε από τις στιγμές σου όλη αυτήν την αρνητικότητα που μας επηρρεάζει από παντού. Εσύ έχεις τον έλεγχο.

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Αυτό για την κατάθλιψη που λες, επίσης, να το ξεκαθαρίσουμε. Πολλοί άνθρωποι την βλέπουν πολύ θολά ως έννοια.
Η κατάθλιψη δεν είναι η μελαγχολία, είναι άλλο πράγμα. Είναι το να χάσεις το νόημα. Να χάσεις το νόημα από την ζωή σου, το νόημα της κάθε ημέρας σου, της κάθε στιγμής σου, των ελπίδων σου, των πράξεών σου --και να νομίζεις ότι όλα είναι μάταια, ότι τίποτε δεν έχει νόημα, και να μην θέλεις να κάνεις τίποτε, να μη σε χαροποιεί τίποτε, και να σκληρύνεις μέσα σου, να γίνεις αναίσθητος, να μην νιώθεις τίποτε, να εκπέσεις σε μουδιασμένους αυτοματισμούς, και άλλα τέτοια. Αυτό είναι η κατάθλιψη.
Είναι μια έμμονη παραίσθηση, ένα delusion, που οδηγεί στην αυτοκαταστροφή ή στην πλήρη αποχαύνωση. Είναι, επίσης, αυτό που συμβαίνει σε όλον τον κόσμο στην εποχή μας.

Είναι απλό. Αντιστέκεσαι με το να μην χάσεις το νόημα. Υπάρχει νόημα, το ξέρεις, και προσπαθείς να μην το χάσεις, να μην το ξεχάσεις, να μην το υποτιμήσεις : Να Μην Το Προδώσεις!

Αυτήν την εποχή, έχω γράψει ένα νέο βιβλίο (γράφω πολλά) με τον τίτλο "Εγχειρίδιο Απόδρασης από την Καθημερινή Πραγματικότητα".
Και είναι ακριβώς αυτό, λέει πολλά για όλα αυτά τα πράγματα, και προτείνει πολλά. Προσπαθώ να εκδοθεί, συναντώ κάποια εμπόδια, αλλά ελπίζω να τα καταφέρω σύντομα. Νομίζω ότι ίσως είναι κάτι ωφέλιμο.

(συνεχίζεται)




Π. Γ. είπε...

Αναφέρεσαι στον David Bowie. Του οφείλουμε ευγνωμοσύνη για το όμορφο έργο του, τόσα πολλά χρόνια, αυτός μας μεγάλωσε, μαζί με άλλους.
Λες ότι ασχολούταν με την τεχνολογία, κλπ. Ασχολούταν και με...άλλα πράγματα.
Να ένα παράδειγμα, αυτά είναι πράγματα που διηγείται ο ίδιος :

"During the old years, my overriding interest was in cabbala and Crowleyism. That whole dark and rather fearsome never–world of the wrong side of the brain. ... And more recently, I've been interested in the Gnostics..."

“My other fascination was with the Nazis and their search for the Holy Grail. Otto Rahn, and that stuff..."

“I had this more–than–passing interest in Egyptology, mysticism and the Kabbalah. At the time it seemed transparently obvious what the answer to life was. My whole life would be transformed into this bizarre nihilistic fantasy world of impending doom, mythological characters and imminent totalitarianism...”

Q: “So were you involved in actual devil worship?”
A: “Not devil worship, no, it was pure straightforward, old-fashioned magic.”
Q: “The Aleister Crowley variety?”
A: “No, I always thought Crowley was actually a charlatan. But there was a guy called [Arthur] Edward Waite who was terribly important to me at the time. And another called Dion Fortune who wrote a book called ‘Psychic Self-Defense‘. You had to run around the room getting bits of string and old crayons and draw funny things on the wall, and I took it all most seriously, ha ha ha ! I followed the teachings of the Golden Dawn, I drew gateways into different dimensions, and I’m quite sure that, for myself, I really walked into other worlds. I drew things on walls and just walked through them, and saw what was on the other side! I really did...”
(David Bowie, interviewed in NME)

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Όχι, το Exegesis, ευτυχώς, δεν έχει εκδοθεί στα Ελληνικά. Είναι βέβαιο ότι θα δολοφονηθεί στην μετάφραση (οι περισσότερες μεταφράσεις βιβλίων είναι κάκιστες, ή απλά μέτριες. Θα πρέπει να διαβάζουμε βιβλία στο πρωτότυπο). Ούτε πρόκειται να εκδοθεί. Δεν νομίζω ότι υπάρχει εκδότης πλέον που θα θέλει να εκδόσει ένα βιβλίο χιλίων-και σελίδων. Και μάλιστα με μυστικιστικές φιλοσοφικές "ασυναρτησίες". Ζούμε στην χώρα που οι άνθρωποι διαβάζουν ακόμη για τον Βελουχιώτη, και για γραφικά ψυχολογικά δράματα και πονεμένα love stories, (fiction για τα κωμμωτήρια), και λίγα αστυνομικά μυθιστορήματα.
Άλλωστε, όπως το έχω πει ξανά και ξανά, (πηγή η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία), διαβάζει μόνο το 0,5% των Ελλήνων! (Το αντίστοιχο ποσοστό στην Γαλλία είναι 27%, στην Αγγλία 23%).

To βιβλίο The Owl in Daylight της Tessa Dick, έχει τον υπότιτλο: Things Are Not As They Appear. (Τα πράγματα δεν είναι αυτό που φαίνονται).
Είπαμε : The Owls are not why they seem (βλέπε Twin Peaks), και η Tessa Dick φαίνεται ότι το γνωρίζει αυτό, αν κρίνουμε από τον τίτλο. Από πού θα μπορούσε να το γνωρίζει ένα αθώο κοριτσάκι αυτό το πράγμα; (Διότι αυτό ήταν, όταν γνώρισε τον Dick). Μα, από τον Dick...

Μου γράφεις για τους συμβολισμούς της κουκουβάγιας, κλπ. Διαφωνώ, διαφωνώ προκλητικότατα, με οποιονδήποτε "συμβολισμό".
Οι "Συμβολισμοί", είναι μία επινόηση των ανθρωπολόγων κλπ του 19ου αιώνα, και των επιστημόνων του Royal Society λίγο νωρίτερα, (που αναπτύχθηκε περαιτέρω αργότερα από τους ψυχολόγους --και έτσι πήραν παραδόξως και την σκυτάλη οι αρχαιολόγοι! και μετά ακόμη και οι Θεολόγοι!) ως μέθοδος για να "εξηγείται" οτιδήποτε παράξενο και μη αποδεκτό από το επιστημονικό κατεστημένο, κυρίως οτιδήποτε τέτοιο του παρελθόντος. Βρήκαν έτσι την λύση : Είναι Συμβολικό. Συμβολίζει την Άνοιξη. Συμβολίζει τη γονιμότητα στα χωράφια. Συμβολίζει τον τάδε αστερισμό. Συμβολίζει την γιαγιά μου που φτιάχνει τραχανά. Συμβολίζει τις ανοησίες μας!....
Όταν διαβάζετε ή βλέπετε οτιδήποτε παράξενο του παρελθόντος, δεν είναι συμβολικό. Είναι κυριολεκτικό! Δεν υπήρχαν "κουλτουριάρηδες" πριν από το 1880.
Το Άστρο της Βηθλεέμ δεν είναι συμβολικό, είναι ένα παράξενο φαινόμενο. O Μάγια "Αστροναύτης του Παλένκε", δεν είναι συμβολική απεικόνιση, είναι ένας τύπος μέσα σε ένα παράξενο μηχάνημα που κάνει κάτι παράξενο, το οποίο δεν ξέρουμε τι είναι. (Αυτοί ήξεραν). Η Αλχημεία δεν είναι συμβολική, είναι κρυπτογραφημένη. Αν είσαι Αλχημιστής, ξέρεις τι λένε οι κώδικες, γι' αυτό είσαι. Ο τάδε "μύστης", δεν μιλάει συμβολικά, μιλάει κυριολεκτικά, απλά δεν καταλαβαίνετε τι λέει! Επειδή δεν ενδιαφέρεστε!
Δεν υπάρχει τίποτε συμβολικό. Μελετώ σχεδόν σαράντα χρόνια. Δεν έχω δει ποτέ τίποτε συμβολικό, δεν έχω βρει ποτέ μου ούτε ένα συμβολικό πράγμα, ποτέ, ούτε ένα, εκτός από εξυπνάκηδες που επινοούν συμβολισμούς ως τρικ εξηγήσεων, για να μην παραδεχθούν ότι δεν ξέρουν περί τίνος πρόκειται. Είναι όλα φαντασίες, αυτή είναι η πραγματική επιστημονική φαντασία!
Από ένα σημείο και μετά, έγινε και συνήθεια, κι έτσι ακόμη και άνθρωποι αγνών προθέσεων άρχισαν να πιστεύουν στους "Συμβολισμούς" και να τους χρησιμοποιούν.
(Σήμερα, πλέον, φυσικά, μπορείς να φτιάξεις συμβολικά πράγματα, συμβολικές έννοιες, κλπ. Επειδή πλέον σου το μάθανε...)

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Επίσης, να μην μπερδεύουμε τις Μεταφορές με τους Συμβολισμούς, ούτε την Αλληγορία με το Συμβολικό. Είναι τελείως διαφορετικά πράγματα.
Αν σου πω ότι λάμπεις σαν τον ήλιο, είναι μια μεταφορά. Το εννοώ μεταφορικά.
Αν σου πω, πρόσεχε μην πλησιάζεις πολύ το φως γιατί θα καείς, είναι μία αλληγορία. Είναι αλληγορικό.
Αν ξέρω τι λέω : Αν σου πω έχεις ένα φως μέσα σου, δεν είναι συμβολικό, δεν μιλώ συμβολικά για το Πνεύμα ή για την Καλοσύνη σου. Δεν είναι συμβολισμός. Εννοώ κυριολεκτικά ότι έχεις ένα φως μέσα σου. Απλά είναι παράξενο, και δεν ξέρεις για ποιο πράγμα μιλάω.
Αν σου έλεγα ότι έχεις αίμα μέσα σου, το ξέρεις, και δεν θεωρείς ότι είναι συμβολικό και ότι μιλάω πχ για τους προγόνους σου, ότι είναι συμβολικό για την γενεαλογία. Το παίρνεις κυριολεκτικά. (Εκτός αν το πω με άλλο τρόπο, και κάνω μία αλληγορία...)
Δεν υπάρχουν συμβολισμοί στ' αλήθεια. Αγνοήστε τους! Μην εφησυχάζεστε ότι εξηγείται έτσι!...
(Επίσης, περί συμβολισμών, λένε τόσα πολλά, μα τόσα πολλά, που σε μερικές περιπτώσεις πέφτουν και μέσα, το εξηγούν κάπως σωστά. Αυτό είναι όλο!)

Το ίδιο ισχύει για τις ανόητες εξηγήσεις που δίνουν σε μυστηριώδη πράγματα, για να τα εξηγήσουν και να μην υπάρχει τίποτε ανατρεπτικό της εξουσίας τους, έξω από τα δεδομένα πλαίσια. Στα Ελευσίνεια Μυστήρια απλά έπαιρναν ναρκωτικά (Μα, τι ναρκωτικά; Ω, το τάδε ένζυμο από τις κοπριές, το τάδε μανιτάρι, η τάδε ζύμωση του σιταριού, κλπ ανοησίες. Κάν'το τότε ρε φίλε, και φτιάξε Ελευσίνεια Μυστήρια! Μπορείς;...)
Το Τέρας του Λοχ Νες ήταν ένα ελέφαντας τσίρκου που έκανε μπάνιο. Ο πιλότος του Μπόινγκ που είδε ένα UFO, είδε απλά το φεγγάρι ή την Αφροδίτη (κάτι χαζοί πιλοτάρουν πενηντάμετρα αεροσκάφη με εκατοντάδες επιβάτες!). Η μαγεία είναι αυθυποβολές και τρικ (όχι, είναι μετυποβολές και μπικ). Οι πεποιθήσεις των Αλχημιστών είναι ευφάνταστα αντιεπιστημονικά πράγματα (ναι, αυτό ήταν το έργο ζωής του Νεύτωνα, διότι με αυτό ασχολούταν σε όλη του τη ζωή, εκτός από την μυστικιστική αποκωδικοποίηση της Βίβλου. Ο ημίθεός σας, έγινε ευφάνταστος αντιεπιστημονικός μετά τα 24 του;) Τις Πυραμίδες τις έφτιαξαν οι σκλάβοι τραβώντας με σχοινιά, «εϊ χοπ, εϊ χοπ!». (Ναι, ε; Γιατί δεν φτιάχνετε τότε μερικές;) Κλπ, κλπ, κλπ.
Απίστευτες σαχλαμάρες, που σοβαροί άνθρωποι κάθονται και τις πιστεύουν! Επειδή δεν θέλουν να πιστεύουν σε...σαχλαμάρες!

Αντί απλά να πούνε: δεν ξέρουμε τι είναι αυτό! Να το ψάξουμε! Υπομονή! Να δούμε...
Είναι αληθινά απογοητευτικό όλο αυτό, για την ανθρώπινη νοημοσύνη.


(συνεχίζεται)



Π. Γ. είπε...

Υπάρχουν αμέτρητες ιστορίες, αμέτρητα παραδείγματα, αμέτρητες περιπτώσεις, που καταδεικνύουν την βλακεία σε όλο της το μεγαλείο, για όλα αυτά τα πράγματα.

Μπορώ να πάρω από το χέρι οποινδήποτε και να πάμε να του δείξω αρχαίες ελληνικές παραστάσεις που δείχνουν Έλληνες πολεμιστές να μάχονται με εξωτικά θηρία, πχ έναν πολεμιστή να μάχεται με το δόρυ με μία λεοπάρδαλη. Μα, υπάρχουν λεοπαρδάλεις στην Ελλάδα; Όχι σήμερα, αλλά τότε υπήρχαν. Α, υπήρχαν ε; Παρακαλώ οποιονδήποτε να με πάρει από το χεράκι και να με πάει σε ένα μουσείο ή οπουδήποτε, να μου δείξει έναν σκελετό αρχαίας ελληνικής λεοπάρδαλης που έχουν βρει. Δεν υπάρχει. Οπότε, πού το ξέρουν; Απλό : το δείχνει η παραπάνω παράσταση, από εκεί το ξέρουν.
Αν όμως μία εντελώς αντίστοιχη αρχαία παράσταση έδειχνε έναν πολεμιστή να μάχεται με το δόρυ του με ένα δράκο, ξαφνικά τότε αυτό δεν σημαίνει ότι υπήρχαν δράκοι στην Ελλάδα! Είναι συμβολικό!
Να, παραδειγματικά, αυτή είναι η παράδοξη αντιφατική λογική που ισχύει σε αυτά τα πράγματα. Σαχλαμάρες δηλαδή!
Ο Ηρόδοτος είναι κοινώς ομολογουμένως ο Πατέρας της Ιστορίας. Ξέρουμε ότι το τάδε πράγμα συνέβη, απλά επειδή το διηγείται ο Ηρόδοτος. Είναι «Ιστορικό». Πού το διηγείται; Σελίδες 10 ως 18. Ωραία! Στις σελίδες 50 ως 59 του ιδίου έργου, διηγείται για τέρατα και για παράξενες φυλές με παράξενες ικανότητες. «Α, αυτά δεν ισχύουν είναι μύθοι. Ο Ηρόδοτος ήταν αρχαίος και άρα χαζούλης --δεν τον διαφωτίσαμε τον 18ο αιώνα-- ήταν ανίδεος ο καημένος, αυτό που λέει δεν ισχύει...»
Άντε τώρα να βγάλεις άκρη με τον ηλίθιο. Να του εξηγήσεις την αλφαβήτα.

Ο Αριστοτέλης είναι ο Πατέρας της Επιστήμης, τα πάντα βασίστηκαν στον Αριστοτέλη. Γιατί; Ορίστε, στις τάδε σελίδες λέει αυτά κι αυτά. Ωραία! Και τα πολύ παράξενα που λέει στις επόμενες σελίδες; «Α, ο Αριστοτέλης πάθαινε διαλείψεις, κάτι πάθαινε και ξαφνικά έγραφε και ασυναρτησίες...» (αληθινά το λένε αυτό! Όπως και τα παραπάνω)
Βγάλε άκρη εσύ με τον ηλίθιο τώρα... Είναι δυνατόν να βγάλεις;
Και οι υπόλοιποι ηλίθιοι κάθονται και τον ακούνε και τον παίρνουνε στα σοβαρά!!

Μέσα σε αυτό το τοπίο, μέσα σε αυτά τα πλαίσια, προσπαθούμε να λύσουμε τα μεγάλα μυστήρια, τα μεγάλα ζητήματα, τα μεγάλα προβλήματα, τις μεγάλες προκλήσεις. Είναι δυνατόν να λυθούν; Όχι!

Οι κουκουβάγιες δεν "συμβολίζουν" την Σοφία. Έτσι σας μάθανε! Οι κουκουβάγιες είναι ηλίθιες (το ίδιο και οι...μπούφοι), γιατί να "συμβολίζουν" την Σοφία; Έτσι κι αλλιώς...
Αν θέλω να σου πω για τα μάτια που βλέπουν στο σκοτάδι, σου το λέω ευθέως, δεν χρειάζεται να σου ζωγραφίσω μία κουκουβάγια!
Αν θέλω να βάλω την Θεά Αθηνά μέσα στο θέμα, βάζω την Θεά Αθηνά, δεν χρειάζεται να σου βάλω μία...κουκουβάγια.
Αν θέλω να κρύψω την Θεά Αθηνά από τους "αμύητους", δεν σου βάζω...τίποτα!
Αν θέλω να σου πω κάτι μυστικιστικό, αλλά να μην αποκαλύψω κάτι στους άσχετους, δεν χρειάζεται να σου γράφω με συμβολισμούς, μιλώ στην «Μυστική Γλώσσα των Πουλιών» και με καταλαβαίνουν μόνον εκείνοι που πρέπει. (Ακόμη καλύτερα, μιλώ κυριολεκτικά, και εκείνοι που ξέρουν για ποιο πράγμα μιλάω καταλαβαίνουν τι λέω, εκείνοι που δεν ξέρουν για ποιο πράγμα μιλάω, δεν καταλαβαίνουν, νομίζουν ότι μιλώ συμβολικά, έτσι κι αλλιώς...)
The Owls are Not What they Seem. Αυτό είναι όλο!
Δηλαδή δεν είναι Owls!


(συνεχίζεται)









Π. Γ. είπε...

Λοιπόν, Συνταξιδιώτη, γράφουμε πάρα πολλά εδώ στα σχόλια. Έχουμε γράψει πάρα πολλά, νομίζω ότι είναι αρκετά. Έχουμε φτιάξει ένα πολύ ενδιαφέρον ανάγνωσμα, κατά την γνώμη μου. Ας το κλείσουμε. Αυτό προτείνω.
Προτείνω αν θέλεις να κάνεις τα τελευταία σου σχόλια, και μετά από αυτά, μπορούμε ίσως να συνεχίσουμε την συζήτηση μας με e-mail, δεν χρειάζεται να γράφουμε τα πάντα εδώ. Ας αφήσουμε λίγο χώρο και για άλλους Συνταξιδιώτες. Ας μην γίνουμε πιο υπερβολικοί.
Μπορείς, αν θέλεις, εφόσον αφήσεις τα τελευταία σου σχόλια εδώ σε αυτό το θέμα, να γράψεις ένα e-mail στο periodiko.strange@gmail.com , γράφοντας στον τίτλο : «Υπ' όψιν Παντελή Γιαννουλάκη». Θα το πάρω εγώ και θα σου απαντήσω από εκεί.

Ευχαριστώ πάρα πολύ για τον χρόνο που αφιέρωσες εδώ στο ταπεινό blog μου, για την επικοινωνία, και για τα τόσο ενδιαφέροντα θέματα που ανοίξαμε και συζητήσαμε.
Χαίρε πάντα.

Π. Γ.

Ανώνυμος είπε...

Χαιρετώ και πάλι Παντελή.
Σίγουρα δεν υπάρχουν λόγια για να σ’ ευχαριστήσω για αυτή την πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα συζήτηση.
Ένα τελευταίο σχόλιο λοιπόν. Ένα από αυτά που προσπάθησα να καταδείξω μέσα από όλη αυτή την επικοινωνία, είναι το μπέρδεμα που ίσως έχει προκληθεί σε κάποιον που αρχίζει να ασχολείται με όλα αυτά, το μπέρδεμα που ίσως προκληθεί στο μέσον της διαδρομής του ή και ακόμη το μπέρδεμα που υπάρχει γενικότερα. Τα δικά σου γράμματα Παντελή είναι εκείνα που ξεκαθαρίζουν την κατάσταση και που επιτέλους πρέπει να τα πεί κάποιος, με κάποιο τρόπο.
Μερικοί ίσως είναι τυχεροί και έχουν γονείς που ήταν οι πρώτοι και σημαντικοί δάσκαλοι για εκείνους, οι πηγές της πραγματικής έμπνευσής τους. Στην πορεία ίσως είχαν επίσης την τύχη να συναντήσουν κάποιους καλούς δασκάλους που να τους εμπνεύσουν επίσης. Μερικοί ίσως να μην είναι τόσο τυχεροί. Και τους συγγενείς εξ αίματος δεν τους επιλέγει κανείς. Ο Παντελής, πολύ όμορφα, λέει οτι μπορείς να επιλέξεις τους συγγενείς εκ πνεύματος. Αυτούς είναι καλό να ακούει κανείς. Ναί τους παπούδες, των Παντελή...
Και αν κάποιος συνταξιδιώτης περάσει από εδώ και ρίξει μια ματιά και καθίσει να ακούσει την συζήτηση αυτή, που θα συνεχίσει να ταξιδεύει μέσα σε τούτο τον τεράστιο ωκεανό του διαδικτύου, ας καθίσει σε αυτή την παρέα καλοδεχούμενος, όποιος και αν είναι και ας ακούσει αυτά που λέει ο Παντελής. Να τα ακούσει σαν να απευθύνονται σε εκείνον. Ας μην τα πάρει αλλόγιστα. Κι αν χρειαστεί να τα ξαναδιαβάσει. Όποτε το επιθυμήσει μπορεί να επιστρέψει σε αυτά και να τα ξαναδιαβάσει. Να μη διαστάσει να το κάνει. Και να μην το ξεχάσει.
Εύχομαι να συνεχίζουν το ταξίδι τους... και να φτάνουν σε παραλήπτες που ίσως τα ψάχνουν ή τα έχουν ανάγκη.


Παντελή είσαι ένας φάρος.
Ευχαριστώ πολύ γι’ αυτή την όμορφη επικοινωνία.

Ανώνυμος είπε...

ΥΓ Ας μην αφήσει κανείς όσα τον μπερδεύουν μέσα στο συρτάρι για άλλη φορά. Τώρα πρέπει να τα λύσει. Όσο γίνεται γρηγορότερα. Αν τα αφήνεις θα επιστρέψουν. Και μπορεί να είναι δυσκολότερα.

Ανώνυμος είπε...

Αυτές οι συζητησεις είναι πολυ ωραιες και για εμάς τους άλλους,
ελπίζω σε άρθρα στο strange με τέτοια θεματολογία (και σε cosmopolis style θέματα :p (έχει βεβαια πολλα για psychogeography to net αλλά...))

Π. Γ. είπε...

Ωραία! :-)

Ανώνυμος είπε...

BE is Pain of Salvation's fifth studio album, released by InsideOutMusic in September 2004. It is a concept album focusing on the existence of God and humankind. Along with the band it features a nine-part orchestra, The Orchestra of Eternity, which features prominently throughout the album. The album is the first Pain of Salvation album to be divided into more than three chapters.

https://en.wikipedia.org/wiki/BE_(Pain_of_Salvation_album)

BE Album: https://www.youtube.com/watch?v=BC-Ntvx_Uuc

BE Lyrics: http://www.darklyrics.com/lyrics/painofsalvation/be.html

Π. Γ. είπε...

Τελικά ανεβάσαμε στο κανάλι του Doctor Shambala στο YouTube
( www.youtube.com/c/DOCTORSHAMBALA )
το "εξαφανισμένο" ντοκιμαντέρ για τον Φίλιπ Κ Ντικ, The Owl in Daylight : Philip K Dick Is Here
(το κάναμε rip από το dvd μου)
αλλά, δυστυχώς, παρ' όλο που αλλάξαμε τον τίτλο του βίντεο σε > PhilDickIsHere(rareDkmntr)
για να μην μας ανακαλύψουν εύκολα
αλλά και βάλαμε άσχετο (δικό μας)thumbnail "εξώφυλλο"
πριν προλάβω να ενημερώσω εδώ, αμέσως το κατεβάσανε (μέσα σε πέντε λεπτά!!!)
( που σημαίνει ότι το σύστημα κοιτάει τελικά το ίδιο το βίντεο ή τα στοιχεία του, και όχι απλά τον τίτλο... ή τι; )
και ο Doc πήρε μία ειδοποίηση που λέει ότι, αν το ξανακάνει, θα του διαγράψουν το κανάλι, και τώρα ποιος τον ακούει...

Λυπάμαι.
Προσπαθήσαμε.

Παρ' όλα αυτά, σύντομα (ίσως και σήμερα) θα ανεβεί εκεί η (προηγουμένως κατεβασμένη) ομιλία μου στην Αθήνα για τον Μυστικό Κόσμο των Βιβλίων.

Π. Γ.

Π. Γ. είπε...

Λοιπόν, τελικά μάθαμε ένα κόλπο και το ανεβάσαμε πάλι
το "εξαφανισμένο" ντοκιμαντέρ για τον Philip K Dick
για το οποίο συζητούσαμε παραπάνω κλπ
The Owl in Daylight
είναι λοιπόν και πάλι στο κανάλι του Doctor Shambala στο YouTube
www.youtube.com/c/DOCTORSHAMBALA
προς το παρόν δεν το έχουν κατεβάσει ξανά

https://www.youtube.com/watch?v=pdpEAdFshtc

Π. Γ.