30.9.16

GOODBYE NEW WORLD ORDER - Το Νέο Τεύχος του Περιοδικού STRANGE


57 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

hallo space boy

Πολύ καλό το άρθρο σου για το χάκινγκ...πολύ σωστά το έθεσες εν γένη. Εδώ sir mar και g.srs και μας το είπανε χύμα μετά το brexit του back in ham.

Δεν ξέρω γιατί αλλά μου φαίνεται ότι η OWO θα παίξει το έργο Αντιχατζηχρήστος the end of times με ημιεπιτυχία...προκειμένου να έλθει στα πράγματα, προσπαθώντας να μανιπουλάρει το δεξιόστροφο ογκούμενο που έρχεται παγκοσμίως (δεξιόστροφο αντισυστημικό ρεβολουσιόνε της τσακισμένης μεσαίας τάξης) και μου φαίνεται ότι οι μοναχικοί παίκτες θα κοιτάξουν να εδραιωθούν (ο πόλεμος αναμετάξυ τους...είναι πλέον ολοφάνερος και βάζει τα γέλια και τα κλάματα ο παρατηρητής, είτε στην apple, είτε στην db, είτε στις αμέρικαν ελέκτιονς, είτε στην σινική, είτε στα χόλυγγουντ σκηνικά του αλεπίου). Αυτό που έχει την πιο μεγάλη πλάκα, είναι ότι τα καθ΄ ημών μμε, ως τριτοκοσμικά θα το μάθουν μετά 10ετίας, εφόσον συνεχίζουν ανηλεώς το ίδιο τροπάριο, που σε τελική λειτουργεί ανάποδα, εφόσον ουδείς εκ των εγκεφάλων τους καταλαβαίνει το τι σημαίνει αντανακλαστικό (το ίδιο και στην εσπερία)...στον ''διογκούμενο'' θύμο του λαουτζίκου (κωδικός λύσιμο Προμηθέως που έλεγε και ο αείμνηστος ΙΦ)...προκειμένου να αλλάξουν οι πόλοι Ατλαντα-Ηρακλέα...μουλτιπολάριτυ που θα λένε από εδώ και πέρα.

Στα καθ' ημών όλοι καταλαβαίνουν ότι η τελευταία 'αστική' κυβέρνηση θα είναι η επόμενη και μετά...θα αναδειχτούν εκ των πραγμάτων αυτοί που θα προσπαθήσουν να ηγηθούν της τάσης...

δεν είναι τυχαία και η κόντρα...Φαναριού με Αυτοκέφαλη που λαμβάνει διαστάσεις πλέον

η φάση είναι ότι...μόνο ο 'τίμιος' ΚΒ ως πρόδρομος κωδωνοκρούστης...πολύ σωστά μιλάει από τώρα στα 'underground' μη πανελλαδικά κανάλια για πολυπολικότητα, που θα αντικαταστήσει όπως φαίνεται τα essays περί globalization που ζητάγανε κάποτες από τους υποψήφιους μεταπτυχιακούς τα πανεπιστήμια της δύσεως.

Εν πάσει περιπτώση το έτος 2020 είναι το σημαντικό, σε σχέση με το αν οι βαβυλώνιοι (πιθανότατα) του σήμερα επαναλάβουν ή όχι ότι κάνανε παλιότερα σε αυτούς που θα συμπληρώνουν 72 χρόνια ζωής. Εκεί θα δούμε καθαρά τους χάκερς-δούρειους ίππους και το πιό σχέδιο είναι καλύτερο, καλυτερότερο και ποιό 'άνωθεν'.

Φιλούθκια και να είσαι καλά

...

Anwrimos είπε...

https://www.youtube.com/watch?v=fIMy5Q0BXEE

Πιστευετε ειναι αληθινο το βίντεο; Τι αποψη εχετε το φαινομενο των χημικων ουρών; Συμβαινει οντως κατι παραξενο ή ειναι απλα τα καυσαέρια που ψύχονται; Και αν συμβαινει οντως και μας ψεκαζουν, ποιοι κ γιατι; Και πως ειναι δυνατόν να μην επηρεάζονται κ οι ιδιοι, που παιρνουν αποφασεις για κατι τέτοιο;

Από την άλλη, οι επιστημονες ειναι κατηγορηματικοι, δεν υπαρχει λενε ψεκασμος, κανανε στατιστικες μελέτες και μετρήσανε αυτα που αφηνουν τα αεροπλανα.
Μπορειτε να γραψετε ενα αρθρο γι αυτα, στο επομενο τευχος, απο τη σκοπια τη δικη σας και οχι την πεπατημενη συνωμοσιολογικη που εχουμε συνηθισει;

Ο Ιων Μαγγος, που γραφει στο περιοδικο, θεωρει δεδομενο οτι μας ψεκαζουν, χωρίς να εχει παραθεσει ποτε καποιες μετρησεις ατμοσφαιρικων σωματιδιων. Πως μπορει να ειναι καποιος σιγουρος χωρίς σοβαρά αδιασειστα στοιχεια, για κατι τοσο σημαντικο;

Π. Γ. είπε...

@ Anwrimos :

Συνταξιδιώτη, το βίντεο που μου παραθέτεις, δυστυχώς, όχι, δεν είναι αληθινό.
Δεν έχω τον απαιτούμενο ελεύθερο χρόνο για να καταδείξω πως και τι ή να επιχειρηματολογήσω εδώ γιατί δεν είναι αληθινό, αλλά...take my word for it.
Είναι κατασκευασμένο, και, για τους ανθρώπους που μπορούν να τα διακρίνουν αυτά τα πράγματα, είναι ολοφάνερο. (Φαίνεται, μάλιστα, ιδιαίτερα πολύ αυτό, γύρω στο 2.26)
ΟΜΩΣ, ΠΡΟΣΟΧΗ : Το ότι είναι κατασκευασμένο αυτό το βίντεο, ΔΕΝ σημαίνει ότι δεν συμβαίνει αυτό το πράγμα που το βίντεο αυτό "υποδύεται". Μιλάμε για το συγκεκριμένο βίντεο και όχι για το συγκεκριμένο φαινόμενο...
Και, αυτό είναι το πρόβλημα που δημιουργούν αυτά τα βίντεος : ο περισσότερος κόσμος, μέσα στην αφέλειά του, νομίζει ότι επειδή ένα (ή περισσότερα) βίντεο είναι φάρσες ή απάτες ή ό,τι άλλο, ότι δεν ισχύει και το ζήτημα που αυτά τα βίντεο "υποδύονταν".

Αυτό που λες για τους..."επιστήμονες", εγώ δεν ξέρω κανέναν που να λέγεται «οι επιστήμονες», πόσο μάλλον αυτός ο κανένας να μιλάει κιόλας, και να έχει και άποψη, πόσο μάλλον στατιστικές (;) μελέτες ή μετρήσεις (;).
(και...«τα αεροπλάνα»; ποιά αεροπλάνα ακριβώς;...)

Το ζήτημα των Chemtrails, όσο μπορεί να σχολιαστεί εδώ, το έχω σχολιάσει στα σχόλια αυτού του blog στο παρελθόν, (και δεν έχει αλλάξει η γνώση μου και η γνώμη μου περί αυτού) , εδώ :

http://giannoulakis.blogspot.gr/2012/04/strange.html


Επίσης, το Strange έχει κάνει αφιέρωμα στα Chemtrails, (όπου, εκεί, εγώ προσωπικά, το έχω εξαντλήσει το ζήτημα και δεν βρίσκω ότι έχει νόημα να γράψω κάτι παραπάνω, που μάλλον θα είναι φλυαρίες δηλαδή από ένα σημείο και μετά. Έχω καταθέσει την δική μας έρευνα και την άποψή μου), αυτό ήταν το τεύχος (145 - Δεκέμβριος 2012)
>>>
http://giannoulakis.blogspot.gr/2012/12/strange.html

Το φαινόμενο των Chemtrails και των "αεροψεκασμών" είναι αληθινό, ισχύει, (αν και αυτό δεν σημαίνει πως οτιδήποτε λέει κανείς για αυτό, ότι ισχύει επίσης...)

Ο αγαπητός μου Ίων Μάγγος, που αναφέρεις, είναι αληθινά ένας θησαυρός γνώσεων και παρατηρήσεων, και έχει γράψει πάρα πολλά πράγματα (εννοώ πάρα πολλά) για όλα αυτά, απλά τυχαίνει εσύ να μην τα έχεις όλα υπ' όψιν σου, κι αυτό είναι όλο.
(Δεν μπορεί κανείς να γράφει συνέχεια τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά, μήπως και κάτι δεν το έχει διαβάσει κάποιος...)

Από την άλλη, αν εσύ π.χ. για ένα ζήτημα μού γράψεις ένα «αδιάσειστο» στοιχείο, κι εγώ το πιάσω και το κουνήσω και σειστεί, τότε, δεν παύει να είναι «αδιάσειστο»;;
:-) Όπως ό,τι σου γυαλίζει δεν είναι χρυσός, έτσι και ό,τι δεν το κουνάς είναι «αδιάσειστο», φίλε Συνταξιδιώτη.

Τέλος, στο άλλο που λες για «αυτούς», εδώ φίλε συζητάμε με μεγάλο φόβο επί δεκαετίες περί πυρηνικού πολέμου, χωρίς να αναλογιστούμε πώς είναι δυνατόν να μην επηρεάζονται «οι ίδιοι» από κάτι τέτοιο. Στους αεροψεκασμούς θα κολλήσουμε τώρα;...
Πάρε ένα σενάριο, αν θέλεις σώνει και καλά ένα τέτοιο : ίσως «δεν είναι εδώ» (ή εκεί που είσαι εσύ, τέλος πάντων).
Χαίρε


@ Ανώνυμος :

ω, Helloοο Space Boy...!
(Where have you been?...)

Π. Γ.


Ανώνυμος είπε...

here and now boy...και εγώ χαίρομαι που επέστρεψες παρά τις δυσκολίες

ασχολούμαι με κάτι projects στο big wall στα υπερσμήνη...εκεί έξω, τώρα που εμφαίνονται εμφανώς οι κώνοι και στα 'επιστημονικά' όργανα, αλλά με έχει πιάσει μια τάση τώρα τελευταία να μπαίνω σε περίεργα φόρα της εσπερίας και του μέσης ανατολής και να μπανίζω τα περσέπτιονς του κόσμου...


ps-Επειδή και εγώ έχω παρατηρήσει ότι ο ΝΛ είναι αρκετά ακριβολόγος σε πολλά που λέγει...και επειδή βλέπω και την δικιά σου εποπτεία αλλά και του ΔΤ να τον εποπτεύει, μπαίνω στον πειρασμό να ρωτήσω τι τύπος είναι ? Πιστεύω δηλαδή ότι τον έχεις γνωρίσει προσωπικώς...οπότε αν επιθυμείς πες μου 2-3 για το ποιόν του...

thanks boy

...

Π. Γ. είπε...

Hey Space Boy,
στείλε κανένα email (στου Στράνγκε το gmail) να τα πούμε γι' αυτό και για άλλα
να κανονίσουμε και για κανένα κείμενό σου αν θέλεις και έχεις διάθεση

χαθήκαμε ανεπίτρεπτα (εγώ φταίω μάλλον)
Be Seeing You
Π. Γ.

Ανώνυμος είπε...

ok boy...θα επικοινωνήσω στην πρώτη ευκαιρία

kisses

Anwrimos είπε...

Κυριε Γιαννουλακη, πολυ καλο το καινουριο τευχος, αν και ακομα το διαβαζω, ειχε ακρως ενδιαφεροντα και πρωτοτυπα θεματα. Παντα ειστε, ενα βημα μπροστα!!!
Επίσης, δηλωνω μεγάλος θαυμαστης της Ηω Αναγνωστοπουλου...
Δεν μπορω να καταλαβω που "κρυβεστε" ολοι εσεις που εχετε τοσο ενδιαφερον ως ατομα, γιατι γυρω μου οι περισσοτεροι ειναι βαρετοί (ίσως να μαι κ εγώ βαρετος δεν το γνωρίζω, βεβαια)...
Επισης, εχω μια ιδέα θα μπορουσατε να κανετε καποια sessions ραδιοφωνικες εκπομπουλες, μεσω καποιου stream πχ twitch ή youtube. Δωρεαν νομιζω ειναι η εγγραφη, για να ενισχυθει κ να μεγαλωσει η κοινοτητα του STRANGE. Προσωπικα δε μ αρεσει το facebook κ μου φαινεται ξεπερασμενο, ακομα εχει μαζευτει ολη η πλεμπα, η οποια κοινοποιει συνεχως ανοησιες. Ενώ δε γινεται καμια σοβαρη συζητηση. Στην καλυτερη ξεκατινιασμα (που προσφερει κ λιγο γελιο τουλαχιστον), στη χειροτερη καποιο βιντεο ως αποδεικτικο στοιχειο-επιχειρημα ή πηγη!

Α επισης παρηγγειλα το Three Stigmata of Palmer Eldritch, Valis από Philip K. Dick και Songs of a Dead Dreamer από Τhomas Ligotti. Αν μπορειτε στειλτε μου την αποψη σας γι' αυτα- οταν βρειτε χρονο!

Σας στέλνω και ενα ωραιο album που ανακαλυψα! Το ακουω οταν παω για τρεξιμο συνεχως...
https://www.youtube.com/watch?v=BSx_q-uYVfc

Π. Γ. είπε...

Ναι, κι εμένα μού άρεσε το καινούριο τεύχος. Χαίρομαι που σου άρεσε.
(Είμαι κι εγώ θαυμαστής Ηώ Αναγνωστοπούλου, εννοείται).
Κρυβόμαστε για να μην μας ανακαλύψουν οι βαρετοί. Κρύψου κι εσύ!

Έχω κάνει πάρα πολλές ραδιοφωνικές εκπομπές στο παρελθόν, δεν νομίζω ότι με ενδιαφέρει και τόσο κάτι τέτοιο πια, αν και ομολογουμένως θα μου άρεσε, είναι διασκεδαστικό.
Δεν ξέρω αν έχει νόημα να γίνεται κάτι τέτοιο στο ίντερνετ, υπάρχει πολύ μεγάλο χάος, σκοπός είναι κάτι τέτοιο να είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο, με ιδιαίτερους αποδέκτες.
Μπορεί. Δεν ξέρω πώς. Θα δούμε.
Η «κοινότητα του Strange», όπως το θέτεις, ήταν και είναι πολύ ιδιαίτερη, και είναι αυτή που είναι, δεν μπαίνει θέμα να μεγαλώσει, αυτοί που όντως ενδιαφέρονται γι' αυτά τα πράγματα, μάς παρακολουθούν.
Ανάλογα με τις δυνάμεις μας ή την διάθεσή μας, κατά καιρούς κάνουμε διάφορα.

(Υπάρχει ένα μικρό παράξενο κανάλι του Doctor Shambala στο Youtube, γράψε : Doctor Shambala Presents...)

Εγώ προσωπικά δεν ασχολούμαι με το Facebook, δεν με ενθουσιάζει να έχω ένα ενεργό προφίλ, αλλά έχουμε μια πολύ ωραία Σελίδα του Strange στο FB, για τους Συνταξιδιώτες μας που είναι εκεί, οι οποίοι είναι αρκετοί και όλοι τους πολύ ιδιαίτεροι.
Τα διάφορα Social Media είναι καθρέφτισμα της εξωτερικής κοινωνίας, τί άλλο να περιμένεις από αυτά... Όμως συνήθως αποτελούνται και από κύκλους ανθρώπων, οπότε είναι και ανάλογα σε ποιούς κύκλους κινείσαι ή παρακολουθείς. Υπάρχουν λοιπόν εκεί και κύκλοι ιδιαίτερων ανθρώπων, πολύ όμορφοι και ενδιαφέροντες. Κατά τα άλλα, γιατί σε ενδιαφέρει τί κάνουν όλοι οι υπόλοιποι; άσε τους να κάνουν ό,τι θέλουν.
Κι εγώ θα ήθελα πολύ να αλλάξω τον κόσμο, να μην είναι όπως είναι, αλλά υπάρχει μία λεπτομέρεια που πάντα μάς χαλάει τα σχέδια : ο κόσμος δεν θέλει να αλλάξει! χαχα.

Το The Three Stigmata of Palmer Eldritch είναι ένα από τα 5-6 καλύτερα βιβλία του Philip K. Dick, κατά την γνώμη μου, και ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ σε αυτό το genre. Το Valis, φυσικά, επίσης, είναι το αριστούργημά του.
Είναι και τα δύο συνταρακτικά...
Νομίζω ότι είναι από τα βιβλία που θα πρέπει οπωσδήποτε να έχει διαβάσει κάποιος που ενδιαφέρεται για τα θέματα με τα οποία ασχολούμαστε. Πολύ καλή η επιλογή σου, λοιπόν!

Πολύ όμορφο το άλμπουμ που ανακάλυψες. Το ακούω.

Εμένα, τον τελευταίο καιρό, μού άρεσαν πολύ αυτά τα τρία άλμπουμς :

https://www.youtube.com/watch?v=DvPUaMHUzgk

https://www.youtube.com/watch?v=LL998ajnjN4

https://www.youtube.com/watch?v=4e_DoOpYyyI

Χαίρε
Π. Γ.

Anwrimos είπε...

Ποια ειναι η αποψη σας για το Νομπελ Λογοτεχνιας στον Ντυλαν;

Όσο υπάρχουν ζωντανοί συγγραφείς όπως οι Πίντσον, ΜακΚάρθυ, Μουρακάμι, Ροθ, Ντελίλο, Κούντερα κλπ, είναι ακατανόητο να το δίνουν σε στιχουργούς. Στο φινάλε-φινάλε, αν ήθελαν να ξεφύγουν λιγάκι από την πεπατημένη, υπάρχει και ο μεγάλος Λέοναρντ Κοέν, που έχει γράψει και βιβλία εκτός από ποίηση και στίχους τραγουδιών. Του χρόνου να το δώσουν στον Πολ ΜακΚάρτνεϊ και του παραχρόνου στον Μικ Τζάγκερ.

Π. Γ. είπε...

Μου αρέσει πολύ ο Bob Dylan, είναι ένας από τους μεγαλύτερους Βάρδους της εποχής μας, και είναι σίγουρα ένας από τους 2-3 μεγαλύτερους τραγουδοποιούς και στιχουργούς του αιώνα.
Είναι μία μεγάλη αναγνώριση το βραβείο Νόμπελ, και νομίζω ότι του αξίζει.
Καταλαβαίνω, φυσικά, και αυτά που λες.
Δεν γνωρίζω τα ακριβή κριτήρια με τα οποία ξεχωρίζουν το εκάστοτε πρόσωπο και κάνουν τις βραβεύσεις στα Νόμπελ, (θυμάμαι μία μεγάλη λίστα ανθρώπων που εγώ δεν κρίνω ότι το άξιζαν).
Γράφουν πάντα και ένα μήνυμα ως αιτιολογία του βραβείου (που το συνοδεύει), και στην περίπτωση του Dylan είναι αυτό :
«...For having created new poetic expressions within the great American song tradition»
Δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς αυτό. Είναι δηλαδή αλήθεια η δηλωμένη αιτιολογία του βραβείου, κατά την άποψή μου (και όχι μόνο, προφανώς).

Κοίταξε, δεν υπάρχει ένα ξεχωριστό Νόμπελ για την Ποίηση, είναι --και σωστά-- μέσα στην Λογοτεχνία. Literature είναι τα πάντα, όλο το πανόραμα της γραφής, είναι η Λογοτεχνία.
Τα παραδείγματα που αναφέρεις είναι συγγραφείς, σε διάφορες φάσεις το δίνουν σε ποιητές (όπως π.χ. στους δικούς μας Σεφέρη και Ελύτη, ή στον W. B. Yeats, στον Seamus Heaney, κ.ά.) Και ο Dylan είναι σαφώς μεγάλος ποιητής (εκτός από μουσικός και συνθέτης), μέσα στην Ποίηση είναι και η στιχουργική, περί Ποίησης πρόκειται. (Δεν έχει σημασία, δηλαδή, αν ένα ποίημα είναι μελοποιημένο).
Από την άλλη, πέρυσι έδωσαν το Νόμπελ Λογοτεχνίας σε μία Ουκρανή Ιστορικό (Svetlana Alexievich), γιατί δεν διαμαρτυρήθηκες τότε γι' αυτό που λες; και διαμαρτύρεσαι τώρα για τον Dylan; --που όντως το αξίζει ο άνθρωπος.
Φυσικά, όπως είπα, της το έδωσαν με το σκεπτικό ότι και η Ιστορία είναι μέσα στην Λογοτεχνία (και όλα), και το έχουν δώσει και σε φιλόσοφους για την φιλοσοφία τους, πχ στον Bertrand Russel ή στον Henri Bergson. Και, έχουν δώσει Νόμπελ Λογοτεχνίας ακόμη και στον Γουίνστον Τσώρτσιλ!! (για τις Ιστορικές συγγραφές του).
Δηλαδή, με λίγα λόγια, δεν είναι ένα βραβείο που δίνεται μόνο σε τύπους όπως ο Κούντερα, κι αυτό φαίνεται από το ιστορικό των βραβεύσεων.
Οπότε, δεν είναι καθόλου περίεργο να βραβεύουν π.χ. τον Bob Dylan, για το υπέροχο ποιητικό έργο του.
Όντως, επίσης θα το άξιζε, κατά την άποψή μου, και ο Leonad Cohen, για την ποίησή του, αλλά μπορεί να τον βραβεύσουν σε κάποια άλλη στιγμή (ή μπορεί να ήταν και υποψήφιος, δεν το ξέρω).

Και βέβαια, υπάρχουν αμέτρητοι μεγάλοι Λογοτέχνες, που δεν έχουν πάρει Νόμπελ Λογοτεχνίας, και αμέτρητοι ακόμη δεν θα πάρουν στο μέλλον. Αυτό δεν σημαίνει τίποτε.
Συμβαίνει απλώς διότι είναι πολλοί, ενώ το βραβείο είναι ένα, μία φορά τον χρόνο.
Πολλές φορές, μάλιστα, να το ξέρεις, για αυτού του είδους τα βραβεία συχνά υπάρχει έντονη «αναμέτρηση» μεταξύ υποψηφίων ιδίου «μεγέθους», και, οι επιτροπές, για να βγουν από την δύσκολη θέση, το δίνουν σε κάποιον «τρίτο», ένα εναλλακτικό πρόσωπο.
Είναι απλά ένα βραβείο, παρ' όλο που θεωρείται μέγιστη διάκριση, δίνεται από ένα ιδιωτικό ίδρυμα, κάνουν ό,τι θέλουν. Το ίδρυμα είναι το Nobel Foundation (ευεργεσίας Άλφρεντ Νόμπελ, από τις τύψεις του για τις δολοφονικές και πολεμικές του εφευρέσεις) και το μεγάλο χρηματικό ποσό, και η υπό ανάθεση επιτροπή είναι τέσσερα-πέντε μέλη της Σουηδικής Ακαδημίας.
Δεν μπορούμε εμείς, δηλαδή, να έχουμε άποψη σε κάτι δικό τους, είναι δικό τους σε όποιον θέλουν αυτοί το δίνουν.
Εγώ απλά χαίρομαι που το έδωσαν σε κάποιον που να το αξίζει όντως, και τον οποίο εκτιμώ. Για τον ίδιο λόγο χαίρομαι για τον Kippling ή τον Herman Hesse κ.ά., και δεν χαίρομαι για πάρα πολλούς άλλους, όχι για κάποιον άλλο λόγο.

Αυτά είχα να πω, Συνταξιδιώτη, για τα τεκταινόμενα στα μεγάλα σαλόνια.
Χαίρε
Π. Γ.






Anwrimos είπε...

Η αποψη μου ειναι πως τον προωθει η παλια γενια των χιπης, η οποια εγινε η καπιταλιστικη, άρχουσα ελιτ της εποχης μας, και η οποια ισως αισθανεται τυψεις για τα ξεχασμενα οραματα, ιδανικα κ τους αγωνες που ειχαν ως νεοι και τα οποια προδωσαν στο βωμο του χρηματος και των διευθυντικων θεσεων

Anwrimos είπε...

I'm a Dylan fan, but this is an ill conceived nostalgia award wrenched from the rancid prostates of senile, gibbering hippies. -Irvine Welsh

Π. Γ. είπε...

Μπορεί να παίζει κι αυτό, κάπου, γιατί όχι. (Αλλά, π.χ. εγώ εγκρίνω αλλά δεν είμαι χίππυ, όπως το θέτεις, ούτε ήμουν ποτέ).
Μάλλον δεν έχεις υπ' όψιν σου όλο το τεράστιο έργο του Dylan (πχ ως life achievement award), ή δεν το συνειδητοποιείς, και το πόσο απεριόριστα influential ήταν και είναι η ποίησή του και τα τραγούδια του... Μιλάμε για ανυπολόγιστη επιρροή, τόσο μεγάλη...
(Και, επιπλέον, μιλάμε για την Αμερικανική μουσική παράδοση [και την ποίηση], όχι για τους χίππυς και τα δικά τους, έχεις κάποια άλλη εικόνα για τον Dylan, προφανώς...)

(O -συμπαθής κατά τα άλλα- Irvin Welsh, που μιλάει, δεν έχει καμία απολύτως επιρροή πέρα από μία σκηνή στο Εδιμβούργο, και συγγραφές για junkies κλπ... Το "Ill Conveived" που λέει, κατά την γνώμη μου, θα έπρεπε να το ξανασυλλογιστεί για τον εαυτό του).

Γενικά, πάντως, θα πρέπει να θυμάσαι ότι οι «αντίπαλες παρατάξεις» δεν είναι αυτές που φαίνονται. (Αν θέλεις να δεις αυτό το ζήτημα με τέτοια οπτική).

Τέλος πάντων, όπως είπα, δικό τους είναι το βραβείο, όπου θέλουν το δίνουν. (Πχ ασχολείσαι σε ποιούς και γιατί δίνει βραβεία το Rotary Club ή το Harvard;)
Τί μάς νοιάζει εμάς;
Απλά, επειδή είναι φημισμένο και πολυσυζητημένο, όταν το δίνουν σε κάποιον που όντως αξίζει, λέμε ΟΚ μπράβο. Όχι πάντα δηλαδή.
Τώρα, σε ποιον άλλον θα έπρεπε να το δώσουν επίσης, τρεχαγύρευε...

Άν το πάμε έτσι, τότε γιατί δεν έδωσαν ένα Νόμπελ Λογοτεχνίας στον H. P. Lovecraft;; διαμαρτύρομαι.

Π. Γ.

Ανώνυμος είπε...

Εδω δεν το εχουν δωσει στον Συγγραφεα τον Χ.Λ.Μπορχες.........

Νέτης Παναγιώτης είπε...

Τρομερή φυσιογνωμία ο τύπος στο εξώφυλλο με αυτήν την περίεργη... πώς να την πεις, κεφαλοθήκη; Τέλος πάντων, υπάρχει στ' αλήθεια;

Π. Γ. είπε...

Ναι, υπάρχει στ' αλήθεια ο Jay Leno.

Anwrimos είπε...

Διαβασα για πολλοστη φορα την ιστορια του Λιγκοττι η Μεδουσα και τυχαια ανακαλυψα αυτη την καταπληκτικη συνθεση:


Η Τιμωρία της Μέδουσας
https://www.youtube.com/watch?v=Maz6n5hYv68

Νέτης Παναγιώτης είπε...

Είδα φωτογραφίες, είχα φανταστεί το πρόσωπό του διαφορετικό. Το σαγόνι βέβαια δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας...

Ανώνυμος είπε...

Καλησπερα κ.Γιαννουλακη!Συγχαρητήρια για ολα όσα έχετε προσφέρει στον χώρο της αναζητησης!Ήθελα να σας ρωτήσω αν υπάρχει σαν σκέψη στο μυαλό σας να ξαναγίνει μια ομιλία για την κουφια γη,οπως είχε γίνει στην ΑΛΣ.Επισης αν έχετε σκεφθεί ομιλία για κάποιο αλλο θέμα οπως σκιεροι,μορα,πνεύματα κλπ.Ευχαριστω πολυ!

Π. Γ. είπε...

Συνταξιδιώτη, ευχαριστώ, μα νιώθω ότι η αναζήτηση μάς προσφέρει, δεν της προσφέρουμε. Χαίρομαι όμως αν έχω προσφέρει κάτι στα κοινά μας ενδιαφέροντα.

Στην Αθήνα στην ΑΛΣ αίθουσα που αναφέρεις, είχα κάνει ένα "σεμινάριο" περί Κούφιας Γης, για τους ενδιαφερόμενους για το θέμα (δεν είχα ξανακάνει ποτέ κάτι ανάλογο για την Κούφια Γη, και ήταν πολύ ωραία), δεν ήταν μια απλή ομιλία. Ναι, από την επόμενη στιγμή ήθελα να το επαναλάβω, και το θέλω ακόμη, χαίρομαι να μιλώ γι' αυτά τα πράγματα σε ανθρώπους που αληθινά ενδιαφέρονται, κι επίσης μου το έχουν ζητήσει πολλοί Συνταξιδιώτες μου, αφού υπήρξαν πάρα πολλοί που δεν είχαν μπορέσει να βρίσκονται εκεί.
Αλλά, όπως ίσως καταλαβαίνεις, είναι ζήτημα οργάνωσης, κάτι τέτοιο.
Δηλαδή, πρέπει να βρεθεί η κατάλληλη αίθουσα, με κάποιον να συνεργαστώ για την οργάνωση της φάσης, να ενημερωθεί και να συγκεντρωθεί ο ανάλογος κόσμος, κλπ.
Απ' όσο ξέρω, αν δεν κάνω λάθος, η ΑΛΣ δεν υφίσταται πλέον, διάφοροι φίλοι στην Αθήνα που μπορούν να οργανώσουν κάτι, λόγω συγκυριών δεν το έχουν καταφέρει ακόμη, εγώ δεν ζω στην Αθήνα για να το ψάξω εύκολα, και επιπλέον είναι και οι καιροί δύσκολοι. Θέλω να επαναληφθεί όμως, και, αργά ή γρήγορα, ίσως σύντομα, θα το καταφέρουμε.
Το ίδιο ισχύει και μία ομιλία μου, παραδοσιακά, που έχει καιρό να γίνει. Βλέποντας και κάνοντας, δεν ξέρω ακόμη να σου πω.
Περί «Σκιερών» όπως το θέτεις, «πνευμάτων», κλπ, είναι ένα τεράστιο θέμα, και αρκετά ευαίσθητο, και πολύπλοκο ή πολυεπίπεδο, είναι ειδικό, θα ήταν μία δύστροπη ομιλία, αλλά θα μου άρεσε πολύ κι εμένα. Θα το σκεφτώ. Είναι πολλά τα θέματα που θα ήθελα να μιλήσω γι' αυτά, και, αν και αυτό που λες δεν είναι μέσα στις προτεραιότητές μου, θα μπορούσα ίσως να το συμπεριλάβω με τον τρόπο μου υπό την στέγη ενός ευρύτερου τέτοιου θέματος με πολλά περιεχόμενα, πχ για το Occult, που είναι μια ωραία ιδέα/πρόφαση και ενδιαφέρει τους πάντες.
Στην ειδική του διάσταση, όπως το θέτεις, θα μπορούσε επίσης να είναι ένα "σεμινάριο" ή "Workshop", ακόμη και με πρακτικές ή πειραματικές πτυχές. Έχω πολλά τέτοια κατά νου, θα δούμε.
Δεν βοηθούν οι περιστάσεις, αλλιώς συνέχεια τέτοια θα κάναμε!...
Οτιδήποτε γίνει, τελικά, θα ενημερωθείς, υποθέτω, όπως και όλοι οι ενδιαφερόμενοι.
Ευχαριστώ πάρα πολύ για το ενδιαφέρον.
Π. Γ.

Anwrimos είπε...

Ξεκίνησα με το πρώτο επεισόδιο δύο σειρών στο Netflix.

Το Designated Survivor αμερικανικό πολιτικό θρίλερ(;) και το Rebellion ιστορική σειρά εποχής για τα γεγονότα στην Ιρλανδία το 1916.

Και οι δύο ξεκινούν δυνατά και φαίνονται πολλά υποσχόμενες. Ευελπιστώ ότι θα καταφέρω να τις δω και τις δύο αλλά μην με ρωτάτε ποια μου αρέσει περισσότερο είναι νωρίς ακόμη αλλά και ελαφρώς άδικο καθότι είναι γνωστή η αγάπη μου για την ιστορία

Νέτης Παναγιώτης είπε...

Κύριε Γιαννουλάκη χαίρετε. Απ' όλα τα "παράξενα" φαινομενα, περισσότερο μ' ενδιαφέρει η ενδεχόμενη ύπαρξη εξωγήινων. Θα σας υποβάλω λοιπόν την παιδική και αφελή ερώτηση αν νομίζετε ότι υπάρχουν.

Anwrimos είπε...

αυτήν την ωρα για τους ξενυχτηδες αγγλομαθεις στο και με αφορμή το χαλοουιν στο bbc4 extra εχει ενα radio drama τρόμου το stone tape.Μια ομάδα ερευνητών σε στοιχειωμένο σπίτι προσπαθει να αποδείξει οτι τα φαντάσματα είναι γεγονότα του παρελθόντος που έχουν αποτυπωθεί στο περιβαλλον και μπορούν να καταγράφουν σαν ηχητικα ντοκουμέντα στην συσκευή τους το stonetape(ή κάτι τέτοιο τα αγγλικά μου είναι μέτρια)αλλά θα ελευθερώσουν μια πολύ πιο μοχθηρή δυναμη.

Π. Γ. είπε...

@ Anwrimos :

Ναι, αυτές οι σειρές που λες ωραίες φαίνονται. Εμένα μάλλον με ενδιαφέρει το Rebellion.
Αυτήν την εποχή παρακολουθώ το Westworld, που είναι πολύ εξαιρετικό. Επίσης μού αρέσει πολύ και το Preacher.
Κάποιος Συνταξιδιώτης μάς πρότεινε το Falling Water, δεν ξέρω, καλό φαίνεται, θα το δω.
Αυτήν την εποχή αρχίζει πάλι και το The Walking Dead, που γενικώς είναι πάρα πολύ καλό.
Βλέπουμε και τα πρώτα παλιά επεισόδια του Twilight Zone, τα ασπρόμαυρα, είναι πολύ ωραία.
Επίσης, το Stranger Things μού άρεσε πολύ.

Για αυτά που λες για το Stone Tape, ότι τα φαντάσματα είναι γεγονότα του παρελθόντος που έχουν αποτυπωθεί στο περιβάλλον, κλπ : Πρέπει να ξέρεις ότι αυτή η πολυσυζητημένη influential θεωρία, που είναι πολύ ενδιαφέρουσα, προτάθηκε για πρώτη φορά από τον θρυλικό T. C. Lethbridge, και αξίζει κανείς να την ψάξει, στην original της μορφή, και όχι στην ηχώ που έχει προκαλέσει εδώ κι εκεί...
Όλα αυτά σχετίζονται και με το E.V.P. (Electronic Voice Phenomena), για το οποίο στην αληθινή σοβαρή original του μορφή βλέπε το έργο του πρωτοπόρου Friedrich Jurgenson και του Konstantin Raudive.
Χαίρε

@ Νέτης Π. :

Δεν είναι ούτε παιδική ούτε αφελής η ερώτησή σου, είναι μία σοβαρή ερώτηση που μάς απασχολεί όλους.
Η ύπαρξη εξωγήινων είναι κάτι παραπάνω από βέβαια και εντελώς δεδομένη. Εκεί έξω πέρα από την Γη μας, είναι σίγουρο ότι υπάρχουν πολλές χιλιάδες εξωγήινοι πολιτισμοί, και αυτό μόνο στον Γαλαξία μας (ποιος ξέρει πόσοι άλλοι στο τιτάνιο Σύμπαν). Αλλά, ξέρεις, αυτό είναι ένα απαγορευμένο θέμα. Οποιαδήποτε γνώση περί αυτού του ζητήματος, είναι σίγουρα η σπουδαιότερη γνώση που μπορεί να έχει κάποιος (ή μία ομάδα ή ένα ίδρυμα ή ένα κράτος, κλπ) και είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι δεν πρόκειται ποτέ να την μοιραστούν μαζί μας.
Τώρα, όσο για το άν μάς επισκέπτονται εξωγήινοι, ή αν μάς έχουν επισκεφτεί στο παρελθόν, (αλλά και για το αν είναι όντως "εξωγήινοι" και όχι γείτονές μας εδώ),
αυτό είναι ένα τεράστιο θέμα, (που δεν μπορώ να θίξω εύκολα εδώ με δυο λόγια), για το οποίο, αν ενδιαφέρεσαι, από πλευράς μου, σε παραπέμπω στην βίντεο συζήτηση μου περί του Εξωγήινου Παρασκηνίου και περί UFOλογίας, σε 6 parts, στο youtube, αν έχεις τον διαθέσιμο χρόνο.
Εδώ -- https://www.youtube.com/watch?v=nKMWeAX61NQ
(και μετά για την συνέχεια δες για το δεύτερο, το τρίτο, κ.ο.κ, μέχρι το έκτο)
Χαίρε


Π. Γ.

Νέτης Παναγιώτης είπε...

Κύριε Γιαννουλάκη καλησπέρα. Η αλήθεια είναι ότι έχω δει και τα έξι κομμάτια τουλάχιστον δύο φορές το καθένα. Η αναδρομή ιστορικά που κάνετε εκεί είναι πολύ κατατοπιστική. Έχω δει και δύο ταινίες από εκείνες που προτείνετε σε εκείνα τα videos.Μου είχε δημιουργηθεί λοιπόν η εντύπωση ότι δεν είχατε τη βεβαιότητα περί της ύπαρξης των εξωγήινων. Γι' αυτό και το ερώτημα. Από την άλλη ένα κάρο απορίες γεννιούνται, θα εκφράσω τώρα μόνο τη μία. Πώς εγώ δεν έχω δει ούτε υποψία εξωγήινου (για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι σίγουρος ότι θα ήθελα) τη στιγμή που βλέπω στο διαδίκτυο τόσες περιπτώσεις; Σας χαιρετώ.

Π. Γ. είπε...

Ευχαριστώ που ενδιαφέρεσαι τόσο. (Τα βίντεος εκείνα δεν είναι απλά μία ιστορική αναδρομή, αν και την περιέχουν, είναι μία ανάλυση του UFO-λογικού αντικειμένου, ως ζήτημα).
Όπως είπα, για κάθε μορφωμένο και λογικό άνθρωπο, τουλάχιστον, η ύπαρξη εξωγήινων είναι κάτι παραπάνω από βέβαιη. Την έχω και εγώ αυτήν την βεβαιότητα. Μας απασχολεί αν μας επισκέπτονται, κλπ.
Προσωπικά εγώ (και όχι μόνο) έχω καταλήξει, προς το παρόν, στο συμπέρασμα ότι αυτοί που είναι (από πάντα) εδώ, δεν είναι «εξωγήινοι» από άλλους πλανήτες, αλλά κάτι πολύ πιο παράξενο και πολύπλοκο. Ας πούμε, από έναν παράλληλο κόσμο.
Για την απορία σου, γιατί δεν βλέπεις υποψία εξωγήινου στο ίντερνετ, δυστυχώς δεν γνωρίζω για να σου απαντήσω γιατί...
Χαίρε
Π. Γ.

persephone dim είπε...

Καλησπέρα σας. Θα ήθελα τη γνώμη σας σχετικά με ένα απόσπασμα από το παρακάτω βίντεο:

https://www.youtube.com/watch?v=2QDBmmbqwF8&list=PLCEB57DA1301F093E&index=5

Από το 08:08 και μετά είναι αρκετά προφανές ότι η κυρία δίπλα από τον William Sherwood(πιθανώς να είναι η γυναίκα του) "ψιθυρίζει" κατά κάποιο τρόπο ακριβώς αυτά που λέει ο ίδιος. Για ποιό λόγο πιστεύετε εσείς ότι μπορεί να έγινε;

Το ίδιο δε, έχω παρατηρήσει και στο 4ο βίντεο της playlist (03:45-03:47), αλλά για 2 μόνο δευτερόλεπτα, προτού η κάμερα έχει μόνο τον Sherwood στο πλάνο.

Η μοναδική λογική απάντηση που θα μπορούσα να δώσω είναι ότι μπορεί να είχε αρχίσει ο ίδιος να ξεχνάει λόγω ηλικίας, γι'αυτό και ίσως αναγκάστηκε να μάθει απ'έξω ορισμένα πράγματα που θα έλεγε. Αλλά είναι αρκετά παρατραβηγμένη κατά τη γνώμη μου.

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Π. Γ. είπε...

Γεια σου Συνταξιδιώτισσα.
Χαχα,τι λεπτομέρεια πρόσεξες!
Είναι ένα καταπληκτικό ντοκιμαντέρ αυτό, σπάνιο και θρυλικό, κυρίως εξαιτίας των προσώπων που εμφανίζονται (όπως ο Leslie ή ο Menger, κ.ά.), το έχω δει πολλές φορές.
Το περιστατικό και το φιλμ του Adamski, για τα τεχνικά ζητήματα του οποίου αναφέρεται ο Sherwood, είναι από τα πιο καταπληκτικά που έχουν συμβεί, και από τα πιο εξακριβωμένα και εξονυχιστικά διερευνημένα και αποδεδειγμένα. (Υπάρχει και μεγάλο ενδιαφέρον παρασκήνιο από πίσω του και πέραν του).

Ναι, η κυρία είναι η σύζυγος του Sherwood.
Λοιπόν, όχι, δεν ισχύει σίγουρα αυτό που σκέφτηκες (αν και μου άρεσε, έχει πλάκα).
Αφού δεν βλέπουμε να φοράει ο Sherwood κάποιο μίνι μικρόφωνο, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μπούμαν κατά την κινηματογράφηση, δηλαδή ένας τύπος που κρατάει ένα μικρόφωνο το οποίο κρέμεται ακριβώς από πάνω τους. (Και ακούμε ακόμη την φωνή του Sherwood πολύ καθαρά, δεν έχει αλλοιωθεί το soundtrack της ταινίας από τα χρόνια). Αυτό σημαίνει ότι αν μιλούσε η κυρία Sherwood, θα την ακούγαμε, και ακόμη και αν ψιθύριζε, σε διαβεβαιώνω. (Το ισχυρότατο μικρόφωνο είναι ακριβώς από πάνω της). Δεν μιλάει.

...Από την άλλη, ακόμη και αν ήταν έτσι όπως το σκέφτηκες, αν το δεις έτσι όπως το λες δηλαδή, τότε θα μιλούσαν αυτόματα ταυτόχρονα! (Πρόσεξε για να το διακρίνεις). Δηλαδή, δεν θα προλάβαινε ο Sherwood να ακούει τι του λέει και να το επαναλαμβάνει, στο σενάριο που σκέφτηκες, (και άλλωστε ήταν μια χαρά ο άνθρωπος τότε, δεν ξεχνούσε λόγω ηλικίας -δεν είναι και τόσο μεγάλης ηλικίας- ούτε χρειάζεται να μάθει απ' έξω αυτά που θέλει ή πρέπει να πει, είναι απλά ένας άνθρωπος που του έχουν στήσει μία κάμερα μπροστά του και έχει λίγα λεπτά για να πει κάτι σημαντικό, και αγχώνεται λίγο. Σκέψου τον εαυτό σου). Αλλά, ούτε και η κυρία θα προλάβαινε να ακούει τι λέει ο κύριος και να το επαναλαμβάνει.
Αυτό που βλέπω εγώ είναι μία γυναίκα που έχει κάποιο νευρικό πρόβλημα (αρκετά συνηθισμένο, εκείνοι οι νευροπαθείς που κινούν συνέχεια τα χείλη τους σαν να μασουλάνε ή κάπως έτσι), ή σύμπτωμα που σχετίζεται με την νόσο του Πάρκινσον.
Και επειδή ακούς τον έναν να μιλάει, και τον άλλον να κινεί τα χείλη του, και κάπου έχει συντονιστεί λίγο ο ρυθμός τους στο μικρό στιγμιότυπο, δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι μιλάνε το ίδιο πράγμα ταυτόχρονα.
Μάλιστα, ακριβώς επειδή σχεδόν σίγουρα ισχύει αυτό που λέω, ο καμέραμαν θεωρεί ότι είναι απρεπές ή θλιμμένο θέαμα, και σχεδόν αμέσως όταν το αντιλαμβάνεται κάνει ζουμ στον Sherwood για να μην φαίνεται η κατάσταση της κυρίας του (που την πήρε παρ' όλα αυτά μαζί του προφανώς για να την τιμήσει δίπλα του, επειδή θα τον κινηματογραφούσαν και θα το έβλεπαν π.χ. τα παιδιά τους, κλπ).
Παρ' όλα αυτά, υπάρχει τουλάχιστον μία στιγμή, εκεί που ο Sherwood λέει έναν αριθμό, που όντως φαίνεται να τον λένε ταυτόχρονα οι δυό τους. Οπότε, αυτό είτε είναι κάτι που μάς ξεγελά και απλά φαίνεται έτσι, είτε λόγω του συντονισμού της νευροπάθειας λέει μαζί του το νούμερο επειδή το ξέρει και αυτή, σαν να συμφωνεί, αλλά μάλλον το κάνει ακούσια.
(Ένα άλλο σενάριο είναι το ότι, κάπως ζαλισμένα λόγω κάποιας άννοιας, νιώθει μία ταύτιση με τον σύζυγο και τον «ακολουθεί» μιμητικά, σαν να τα λέει η ίδια, και πετυχαίνει έναν συντονισμό σε μία ή δύο στιγμές).

Ευχαριστώ για την κατάδειξη, μου άρεσε. Ελπίζω να ήταν χρήσιμη η γνώμη μου στην έρευνά σου. Είμαι στην διάθεσή σου πάντα για τα ζητήματα αυτού του ντοκιμαντέρ κ.ά., που με ενδιαφέρουν κι εμένα πολύ.
Χαίρε
Π. Γ.

persephone dim είπε...

Σας ευχαριστώ πολύ για την αναλυτική απάντηση. Ναι, με βοήθησε πολύ η δική σας γνώμη και παρατήρηση (το έβαλα σε slow motion, παρατηρώντας και γω ότι δεν ήταν τόσο ταυτόχρονη η κίνηση των χειλιών και των δύο, όσο φαίνεται στην κανονική ροή του βίντεο). Είχατε αναφέρει κάπου ότι θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε να δούμε κάποια ταινία παρατηρώντας τα μη προφανή στοιχεία της (όπως οι πρωταγωνιστές κτλ), αλλά κάποια περιφερειακά (όπως αντικείμενα σε δωμάτια κτλ), ώστε να οξύνουμε την παρατηρητικότητά μας. Γι' αυτό και προσπαθώ σε ό,τι παρακολουθώ να είμαι προσεκτική με τις λεπτομέρειες σε δεύτερη φάση. Αυτό που με ενδιαφέρει επίσης πολύ είναι η γλώσσα του σώματος και η ερμηνεία της, γιατί σε αυτά τα ζητήματα είναι πολύ βοηθητικό εργαλείο για να ξεχωρίσω τυχόν ψέμματα σε μαρτυρίες.

Όσον αφορά το ντοκυμαντέρ, και συγκεκριμένα τον Desmond Leslie, κάπου διάβασα ότι ο Arthur Clark είχε σχολιάσει αρνητικά το βιβλίο του The Flying Saucers Have Landed. Επίσης, αυτό που με προβλημάτισε αρκετά είναι στο τέλος του 3ου μέρους και στην αρχή του 4ου, η αναφορά στον πάπα τον 23ο και το σφραγισμένο πακέτο που του έδωσε από εκείνους τους space people όπως λέει ότι είχε συναντήσει. Από τα λίγα που διάβασα, ο συγκεκριμένος πάπας ήταν αρκετά "προοδευτικός" για την εποχή του, παρ'όλα αυτά, αυτού του είδους τα authorities, κάθε θρησκείας ή αίρεσης, ανέκαθεν μου δημιουργούσαν αρκετή δυσπιστία (δεν είναι κάποια προκατάληψη προς τις θρησκείες. Η μελέτη πολλών θρησκειών και φιλοσοφικών θεωρήσεων πάνω σε αυτές υπήρξε για αρκετό καιρό μέρος άλλης έρευνάς μου. Είναι περισσότερο μια διαπίστωση για τις οργανωμένες και μη θρησκείες και τα συμφέροντα των ιδρυτών και μελών τους). Θα ήθελα να μου πείτε τη γνώμη σας σχετικά με αυτή την πληροφορία και τι πιστέυετε ότι θα μπορούσε να περιέχει εκείνο το πακέτο.

Έχω παρακολουθήσει και τα 6 μέρη των δικών σας βίντεο "ΤΟ ΕΞΩΓΗΙΝΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ" με μεγάλο ενδιαφέρον και στη συνέχεια έκανα τη δική μου έρευνα σε ορισμένες πληροφορίες που αναφέρετε εκεί. Επίσης βρήκα πολύ ενδιαφέροντες άλλες ομιλίες σας που είναι αναρτημένες στο youtube, με αγαπημένες "Το μυστήριο του χρόνου" και "Ο μυστικός κόσμος των βιβλίων". Οφείλω να ομολογήσω ότι είστε ο μοναδικός που παρακολουθώ και εκτιμώ το συγγραφικό σας έργο, σε σχέση με τους υπόλοιπους αυτού του χώρου. Κυρίως λόγω της ευγένειας που παρατηρώ ότι σας διακρίνει, όσο και των αναγνωσμάτων και μουσικών ακουσμάτων σας.

Τέλος θα ήθελα να προτείνω δύο βίντεο που προσωπικά βρήκα πολύ ενδιαφέροντα:

https://www.youtube.com/watch?v=YGyP1fbKVmk

https://www.youtube.com/watch?v=2pw13F7ahjY

Π. Γ. είπε...

Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, κατά βάθος σημαίνουν ότι απλώς έχουμε κοινά ενδιαφέροντα (και όσο για την ευγένεια, είναι δεδομένη).

Αφού μελετάς αυτά τα πράγματα, είμαι υποχρεωμένος να σου πω ότι η λύση τους (ή τα εφόδια προς την λύση τους) δεν υπάρχει στο ίντερνετ. Υπάρχει σε βιβλία. (Μερικά ίσως να υπάρχουν ανεβασμένα στο ίντερνετ, αλλά είναι εξαιρέσεις). Τελευταία, το ίντερνετ είναι πολύ χρήσιμο για κάποια ντοκουμέντα (που δεν είχαμε πιο πριν εύκολα στην διάθεσή μας), κι αυτό μόνο αν είσαι στην διακριτική θέση να τα εντοπίσεις.
(Για παράδειγμα, κάποτε, για να αποκτήσω αυτό το σπάνιο ντοκιμαντέρ, για κάποια στιγμιότυπα του οποίου συζητάμε, έκανα μία ολόκληρη έρευνα και στο τέλος πλήρωσα 150 δολάρια. Τώρα, αν ξέρεις, πατάς ένα κουμπάκι και το έχεις άμεσα και "δωρεάν"). (Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις ότι, αυτό το γεγονός, υποτιμάει το involvement κάποιου σε αυτά τα πράγματα, δεν προσπαθεί ιδιαίτερα, άρα λείπει πλέον η αφοσίωση, πρώτο συστατικό του αυθεντικού. Τέλος πάντων, είναι μεγάλη συζήτηση αυτό). Θα πρέπει να μάθεις για την ύπαρξη πολλών βιβλίων, και να τα διαβάσεις. Σε σχέση με αυτό, το ίντερνετ ίσως βοηθά μόνο στο να τα αγοράσεις και να τα αποκτήσεις πιο άμεσα, όταν τα μάθεις (συνήθως από άλλα βιβλία), και μετά στην διερεύνηση κάποιων διαθέσιμων στο ίντερνετ ντοκουμέντων. Είναι δηλαδή ένα απλό εργαλείο, δεν είναι το ταμπλώ κίνησης εξερεύνησης των ιδιαίτερων θεμάτων, δυστυχώς. Το 98% των χρηστών, δεν το γνωρίζει ή δεν το συνειδητοποιεί αυτό. Κυρίως διότι το 98% δεν ενδιαφέρεται για κάτι συγκεκριμένο, ή ικανοποιείται άμεσα συνήθως με σαχλαμάρες ή trivial πράγματα κοινής γνώσης ή "κριτικές"...

Για την "περιφερειακή παρατήρηση" που είχα προτείνει, που αναφέρεις, κυρίως την εννοούσα ως ολοκληρωτική, δηλαδή, ως άσκηση, π.χ. να δούμε μία ολόκληρη ταινία χωρίς να παρακολουθούμε το σκηνοθετικό επίκεντρο, τους πρωταγωνιστές και την πλοκή ή το τι λέγεται, αλλά συνέχεια μόνο το background, το τοπίο, τους κομπάρσους, κλπ κλπ. Δηλ. όχι στο κέντρο της οθόνης. Είναι λίγο δύσκολο.

Βλέποντας απλά βίντεο, δεν βοηθάει σχεδόν καθόλου η γλώσσα του σώματος για να "ξεχωρίσεις τυχόν ψέματα σε μαρτυρίες", ακριβώς επειδή ισχύει η γλώσσα του σώματος. Θα πρέπει κάποιος να έχει συμμετάσχει σε τέτοια πράγματα για να του γίνει πλήρως κατανοητό αυτό που λέω, αν και ίσως μπορώ να το διαφωτίσω λίγο εδώ.


(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...


Όταν παρακολουθείς ένα βίντεο, (π.χ. σε σχέση με την γλώσσα του σώματος), για σένα το major επίκεντρο είναι να "ξεχωρίσεις τυχόν ψέματα σε μαρτυρίες" κάποιου, αλλά για αυτόν τον κάποιον το major επίκεντρο δεν είναι αυτό το ζήτημα, αλλά το γεγονός ότι τον βιντεοσκοπούν. Δηλαδή, πρέπει να έρθεις στην θέση του πρώτα. Έτσι, οποιαδήποτε γλώσσα του σώματος σε ένα βίντεο τέτοιο, έχει να κάνει με το γεγονός αυτό. Είναι μία αγχώδης φάση, και επιπλέον δεν είσαι σε μία χαλαρή ελεύθερη συζήτηση, αλλά πρέπει να πεις αυτό που "πρέπει", σε συγκεκριμένο στενό χρόνο και υπό συγκεκριμένες στενές συνθήκες.
(Αυτό είναι άλλωστε το γεγονός που κάνει πχ τους ηθοποιούς επαγγελματίες, κυρίως σε αυτό είναι επαγγελματίες, δηλ έμπειροι. Φυσικά, οι επαγγελματίες έχουν ήδη υπ' όψιν τους το ζήτημα με την γλώσσα του σώματος, και το χρησιμοποιούν συνειδητά, οπότε ούτε εκεί δεν ισχύει σε βίντεο που βλέπεις).
Για παράδειγμα (δώσε προσοχή τι λέω), εσύ στο βίντεο βλέπεις κάτι, το οποίο ο συμμετέχων δεν βλέπει, και το αντίστροφο. Άρα, γλώσσα του σώματος σε σχέση με τι; Με αυτό που βλέπεις εσύ; Π.χ. βλέπεις στην γλώσσα του σώματος ενός που μιλάει, ότι είναι αγχωμένος, διστακτικός, δεν τα λέει καλά, κλπ, και βγάζεις τα δικά σου συμπεράσματα, αλλά...εσύ δεν βλέπεις ότι δίπλα στον καμέραμαν στέκεται πχ ένας γορίλας, δηλαδή ο άνθρωπος μιλάει έχοντας μπροστά του έναν γορίλα. Ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να συμβαίνει ως συνθήκες κλπ ή πράγματα που έχουν προηγηθεί κλπ, κλπ, τα οποία εσύ δεν τα βλέπεις. Έτσι, ακριβώς επειδή ισχύει η γλώσσα του σώματος, που είναι ψυχολογικής προέλευσης (αποκρίσεων), ακριβώς γι' αυτό δεν ισχύει η γλώσσα του σώματος για να "ξεχωρίσεις τυχόν ψέματα σε μαρτυρίες" σε ένα βίντεο.
Κατα τα άλλα, πχ ανιχνεύεις αν προσέχει πολύ τι λέει, αλλά κι εσύ θα πρόσεχες πολύ τι λες αν σου στήνανε μία κάμερα μπροστά σου και ένα ολόκληρο κινηματογραφικό ή τηλεοπτικό συνεργείο, γνωρίζοντας ότι θα το δει όλη η υφήλιος, ότι θα μείνει για πάντα, κλπ, κλπ. Αν ανιχνεύεις αν αγχώνεται με αυτό που λέει ως σημάδι του ότι λέει ψέματα, αυτός/η αγχώνεται για άλλους λόγους. Αν ανιχνεύεις κάποια αμυντική στάση, την έχει έτσι κι αλλιώς λόγω αυτών ή επειδή τον/την "ανακρίνουν", ή λόγω πραγμάτων που δεν βλέπεις ή δεν ξέρεις. Κλπ, κλπ.
Το διαφώτισα λίγο;

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Αλλά, θέλω να σταθούμε λίγο σε κάτι που διακρίνω (ε, είμαι συγγραφέας) σε κάποια από αυτά που μου έγραψες στην απάντησή σου. Το θεωρώ σημαντικό, γι' αυτό τα θίγω.

(...τα "κάποια" από αυτά που μου έγραψες είναι αυτά :
για να ξεχωρίσω τυχόν ψέμματα σε μαρτυρίες --- κάπου διάβασα ότι ο Arthur Clark είχε σχολιάσει αρνητικά το βιβλίο του --- space people όπως λέει ότι είχε συναντήσει ---
κάθε θρησκείας ή αίρεσης, ανέκαθεν μου δημιουργούσαν αρκετή δυσπιστία --- και τα συμφέροντα των ιδρυτών και μελών.) (Και αδράττω την ευκαιρία, με αυτήν την πρόφαση).

Φυσικά, ό,τι σχολιάσω δεν είναι παρά η προσωπική μου γνώμη, η οποία όμως δεν είναι ούτε βιαστική ούτε πρόχειρη ούτε απαίδευτη, και δεν είναι μόνο δική μου, και συνδέεται φυσικά και με την όποια εποπτεία μου ή παιδεία μου ή ιδέες μου. (Δηλαδή, δεν κάνω τον δικηγόρο εδώ, ή τον δάσκαλο).
Και, φυσικά, αυτά που λέμε τα παίρνω ως πρόφαση για να πω αυτά που θέλω.

Πολλοί καλοί άνθρωποι νιώθουν συχνά μία δυσπιστία απέναντι σε κάποια ιδιαίτερα πράγματα, απέναντι σε κάποιον ή σε κάτι, γιατί νιώθουν (ίσως και σωστά, μερικές φορές) ότι κάποιος προσπαθεί να τους «πουλήσει» κάτι. Ότι αντιμετωπίζουν ένα είδος sales-talk. Και ότι πρέπει να αποφασίσουν αν θα το «αγοράσουν» ή όχι. Κατανοητό αυτό. Κατανοητό και ως φαινόμενο, ακόμη κι όταν δεν ισχύει όλο αυτό, παρ' όλα αυτά.
Σε άλλες φάσεις νιώθουν ότι πρέπει να το «παζαρέψουν», να κάνουν το παζάρι τους, με τις σκέψεις τους, πχ τι να κρατήσουν και τι όχι, σε τι να «δώσουν» βάση και σε τι όχι. Σε άλλες φάσεις, σε ποιον "συμφέρει" τι, κλπ. Ή ότι κάποιος πάει να τους "κοροϊδέψει" σε σχέση με την "αξία" ενός πράγματος, να τους "εξαπατήσει", ότι είναι το «συμφέρον» του, κ.ά.
Αλλά, όλα αυτά, ως τρόπος αντίληψης ή οπτικής ή στάσης, όπως και φαίνονται, έχουν σχέση με το εμπόριο, με το συναλλαγές, με την οικονομία, με τις δοσοληψίες, με το κέρδος (συμφέροντα), κλπ. Είναι δηλαδή ένας «εμπορικός» τρόπος αντίληψης των πραγμάτων.
Για να γίνει καλύτερα κατανοητό τι λέω, ας φέρω ένα παράδειγμα : όταν π.χ. ένας τύπος σου παρουσιάζει κάτι, μπορεί να θέλει να σου «πουλήσει» κάτι, είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά αυτό. Οκ. Αλλά, όταν γίνονται πολλοί αυτοί; Όλοι θέλουν να σου «πουλήσουν» κάτι; (Π.χ. Ο Adamski ή ο Πάπας ή κλπ, και μία θρησκεία ή The Belief in Space-People, η UFOλογία, κλπ). Έξω από το προσωπικό, από τα πρόσωπα, ο «εμπορικός τρόπος αντίληψης» αυτός (ακόμη κι αν θα συμφωνούσαμε με αυτόν), δεν είναι αρκετός, δεν είναι ικανοποιητικός, δεν ισχύει. Διότι, εδώ πλέον, ανακαλύπτουμε ένα νέο πεδίο πέρα από το εμπόριο: τις ιδέες, την ιδεολογία.
Ξέρεις, όταν αρνείσαι ή είσαι «δύσπιστος» απέναντι σε κάποιες ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ιδέες ή ιδεολογία ή πεποιθήσεις, (και όχι γενικά απέναντι σε όλες τις ιδέες ή στις ιδεολογίες ή πεποιθήσεις), είναι γιατί εσύ έχεις άλλες ιδέες ή εντάσσεσαι σε μία άλλη ιδεολογία ή άλλες πεποιθήσεις. Αυτό είναι όλο. (Τώρα, το κατά πόσον το γνωρίζεις συνειδητά αυτό ή όχι, είναι μία άλλη ιστορία...και, αν όχι, είναι μία πολύ μεγάλη ιστορία).
Δηλαδή, το πρόβλημα εδώ, δεν είναι το πιθανό sales-talk, (ότι όλοι ασχολούνται μαζί σου να σού "πουλήσουν" κάτι, που δεν έχει αξία, αλλά επειδή εσύ έχεις αξία, υποτίθεται), αλλά ο διαχρονικός παγκόσμιος Πόλεμος των Ιδεών.
Σε αυτόν τον Πόλεμο των Ιδεών, πολεμάνε δύο ειδών άνθρωποι, σε κάθε παράταξη : εκείνοι που τον γνωρίζουν, και εκείνοι που δεν τον γνωρίζουν. Θα μου πεις, βέβαια, πώς είναι δυνατόν να πολεμάς σε κάτι χωρίς να το γνωρίζεις ότι πολεμάς; Στην προκειμένη περίπτωση, τουλάχιστον, είναι δυνατόν, με το να είσαι ενταγμένος σε μία θέση που δεν θυμάσαι πότε την πήρες ακριβώς («κάπως, έγινε»...), ενισχύοντας μάλιστα με την θέση σου αυτήν κάποιους (ως "μετοχή"), και με το να είσαι «δύσπιστος» απέναντι σε κάποιες άλλες ιδέες ή ιδεολογίες, κλπ, πάντα σε αυτές και όχι σε άλλες, που είναι εχθρικές της παρατάξεως στην οποία τοποθετήθηκες χωρίς να το έκανες ο ίδιος.

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

(συνέχεια)

Επιπλέον, στην όποια «εξερεύνηση» (και καλά..) διαπραγματεύεσαι συνεχώς τις οικειότητές σου.
Ενώ, η εξερεύνηση, από την φύση της, είναι το να απομακρυνθείς από τις οικειότητές σου.
Δεν έχει να κάνει με την Γνώση. Η Γνώση είναι η Γνώση. (Κάτι που ο περισσότερος κόσμος έτσι κι αλλιώς δεν το έχει). Έχει να κάνει με το Άγνωστο.
Το «Άγνωστο» δεν προσπαθεί να «μου πουλήσει» κάτι. Εγώ το νομίζω αυτό, διότι πρέπει να διαπραγματευθώ τις οικειότητές μου...με τον εαυτό μου. Νιώθω ότι πρέπει να τα κατατάξω όλα ανάλογα με αυτά που ήδη ξέρω, για να είναι συνεκτικά. Είναι, ας το πούμε έτσι, ο ψυχαναγκασμός της οικείας συνοχής. (Βλέπε για παράδειγμα την παραβολή με το Σπήλαιο, του Πλάτωνα). Αυτό που μου παρουσιάζεται, «κολλάει» με αυτά που ξέρω; «Αναιρεί» αυτά που ξέρω; (Κατά βάθος: Αναιρεί «εμένα»; --Όμως, από που κι ως που αυτά που ξέρεις ταυτίζονται με εσένα; Δηλ ο εαυτός σου είναι αυτά που...ξέρεις;) Πρέπει να είμαι πολύ προσεκτικός, δύσπιστος, για να μην κινδυνέψει το «οικοδόμημα», να μην ξεγελαστώ και γίνει «εισβολή». Ποιο οικοδόμημα;; Δικό μου οικοδόμημα;; Εισβολή σε ποιο πράγμα;; Από τι;;
(Χμ, υπάρχει πόλεμος; Και, εγώ σε ποια πλευρά βρίσκομαι, χωρίς να το έχω συγκεκριμένα αποφασίσει, αλλά επειδή έτσι μου είπαν. Αλλά δεν δέχομαι κάτι που μου λένε κάποιοι άλλοι, επειδή...έτσι! Αυτα που μου είπαν οι άλλοι τα ξέρω, ενώ αυτά που μου λένε κάποιοι άλλοι δεν τα ξέρω...! Προσοχή, μπορεί να με...βιάσουν!)
Θεωρώ ότι όλα αυτά είναι πράγματα που πρέπει να μας προβληματίσουν. Δεν λέω τον λόγο γιατί. Μόνο λέω ότι πρέπει να μας προβληματίσουν, διότι αυτό είναι ολοφάνερο.
Στους πολέμους αυτούς, που γίνονται εν αγνοία μας αλλά πάντα με την συγκατάθεσή μας, είναι σαν να παρακολουθούμε τα επιχειρήματα δύο δικηγόρων σε μία δίκη, όσο μας αφορά. Ωραία. Ακόμη κι έτσι. Σύμφωνοι. Αλλά...πού είναι η δίκη; Πού γίνεται; Πότε έγινε; Ποιοι είναι οι δικαστές; Κατ' αρχήν, τί ακριβώς δικάζουν; Και, ποιοί είναι οι αντίδικοι; Εγώ πώς ακριβώς βρέθηκα να στέκω στην συγκεκριμένη αντίδικη πλευρά; Γιατί πρέπει να προσέχω μήπως η άλλη πλευρά με ξεγελάσει; Σε ποιο πράγμα; Αλλά, έτσι λέει ο δικηγόρος μου. Ποιος προσέλαβε τον δικηγόρο «μου»; Μα, τέλος πάντων, για ποια δίκη μιλάμε; Τί συμβαίνει;; Γιατί;; Πώς; Πού; Ποιος;
Δυστυχώς, πέραν από τον προβληματισμό για τον οποίο με δυο λόγια καλώ, δεν μπορώ εδώ να επεκταθώ περισσότερο, λόγω χωρόχρονου. Όλα αυτά τα καταθέτω ως έμπνευση για προβληματισμό. Κατά την γνώμη μου.

Κρίνοντας από τα βίντεο που μου προτείνεις (ευχαριστώ, κι εγώ τα έχω ξεχωρίσει, συμπαθώ πολύ τον Michio Kaku), και από άλλες λεπτομέρειες αυτών που μου γράφεις, κρίνω ότι σε γοητεύει η επιστημονική σκέψη. (Αν και δεν είναι σωστό να το λέμε αυτό, δεν υπάρχει τέτοια σκέψη, το σωστό θα ήταν μάλλον να πούμε: η επιστημονικότητα. Εγώ θα έβαζα στο παιχνίδι των λέξεων και τον «Επιστημονισμό», Scientism, έστω και μόνο διότι όλοι τον συγχέουν με το Science, την Επιστήμη.........)
Ξέρεις, υπάρχουν δύο ειδών Επιστήμες : η γραφειοκρατική, και η αληθινή.
Η γραφειοκρατική έχει να κάνει με τις τυπολογίες, τους τύπους, τους ορισμούς, τους νόμους, τα ονόματα, και λοιπά. Δηλαδή με τον Έλεγχο. Και η αληθινή, χμ, έχει να κάνει με την αλήθεια. Με την Γνώση. (Δηλαδή...με το Άγνωστο).
Επειδή στα βίντεο που μου έβαλες ο Michio Kaku μιλάει αναγκαστικά γι' αυτά τα πράγματα δια της γραφειοκρατικής (επειδή φοβάται τον πόλεμο που υπάρχει, και επειδή απευθύνεται εκεί σε τέτοιο κοινό --ή και επειδή τελικά ίσως είναι τέτοιος), έχω με την σειρά μου να σου προτείνω βίντεο που είναι δείγμα της αληθινής (και πολύ πιο σπάνιας, δυστυχώς). Προτείνω, εφ όσον σε γοητεύει, αυτό το βίντεο, ως πολύ πιο αντιπροσωπευτικό της :

https://www.youtube.com/watch?v=GNhlNSLQAFE


(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

(συνέχεια)

Να προσθέσω ότι ο μεγάλος Πόλεμος αυτός των Ιδεών, γίνεται σε όλα τα ταμπλώ, μέσα σε κάθε ταμπλώ (όχι μεταξύ των ταμπλώ): Π.χ. μέσα στο ίδιο το ταμπλώ της Επιστήμης (όχι π.χ. η Επιστήμη ενάντια σε κάτι άλλο).
(Οπότε όταν βλέπεις το βίντεο που σου πρότεινα προηγουμένως, βλέπεις την μία παράταξη π.χ., όχι την άλλη)
Γι' αυτό και π.χ. όταν ακούμε «η Επιστήμη λέει αυτό»....ποια Επιστήμη; Εγώ δεν ξέρω καμία τέτοια κυρία. Πώς την λένε; Ποιο είναι το τηλέφωνό της να την πάρουμε τηλέφωνο; Πού είναι το κεντρικό της κτίριο; (όπως λέμε το κτίριο του ΟΗΕ πχ). Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, η Επιστήμη, που λέει αυτό ή εκείνο.
Πρέπει να ρωτάω, λοιπόν: ποιος το λέει; Και τότε τελικά μαθαίνεις ποιος το λέει, και ποιος είναι αυτός, και τι είναι αυτός, κλπ. Και, φυσικά, τι λέει ο άλλος, κλπ.
Η Επιστήμη, δεν λέει αυτό ή εκείνο, επειδή λέει πχ ο Ντώκινς ότι το λέει. Είναι κάτι που λέει ο Ντώκινς. Και φυσικά το λέει όχι επειδή έτσι του κατέβηκε, αλλά για πολύ συγκριμένους λόγους. Ποιούς λόγους; Χμ, να λοιπόν που εδώ μπαίνουμε σε συζήτηση. Σε κάτι που, αρχικώς, υποτίθεται ότι δεν σήκωνε συζήτηση... Δεν ξέρω αν με παρακολουθείτε.
Επίσης, όταν δεν εγκρίνεις τα «ιερατεία», κάποιος πρέπει να σου μιλήσει για το ούλτρεξ (που έλεγε και μια παλιά διαφήμιση). Ιερατεία δεν είναι μόνο ο Πάπας ή ο Δαλάι Λάμα. Υπάρχει και επιστημονικό Ιερατείο, κανονικότατο Ιερατείο, που είναι το νέο Ιερατείο, το οποίο μάλιστα πλέον αυτό ελέγχει τα πράγματα. Οπότε, εσύ (εγώ, ο τάδε) που δεν εγκρίνεις τα ιερατεία, είσαι όντως εναντίον των Ιερατείων; Ή το λες από την θέση ενός Ιερατείου κι εσύ;

Εγώ, για παράδειγμα, δεν είμαι εναντίον των Ιερατείων. Διότι γνωρίζω ότι κάτι τέτοιο, θα ήταν σαν να ήμουν εναντίον π.χ. της βιομηχανίας ή εναντίον του αθλητισμού ή εναντίον της οικονομίας. Είναι κάτι πολύ γενικό για να είσαι όντως εναντίον του. Τρεχαγύρευε δηλαδή. Σε σχέση με τις εναντιότητες, με τον Πόλεμο δηλαδή, είναι απλά κι αυτό ένα ταμπλώ. Δηλαδή, δεν με ενδιαφέρει εμένα το τάδε ιερατείο, δεν λέει τίποτε αυτό, εμένα με ενδιαφέρει ποιος. Διότι μέσα στο κάθε ένα ιερατείο, οποιοδήποτε, όπως και παντού, το ίδιο και σε αυτό, υπάρχουν και οι έτσι και οι γιουβέτσι και οι αδιάφοροι. Δεν υπάρχει αντιπαράθεση μεταξύ ιερατείων, το ίδιο και με όλα, το ίδιο και εδώ, η αντιπαράθεση είναι μέσα σε αυτά, από παρατάξεις --ή από ανθρώπους, αν θέλεις-- που βρίσκονται σε όλα τα ιερατεία. Αυτός είναι ο αληθινός μυστικός πόλεμος των ιδεών (ας τον πουμε έτσι) που υφίσταται. Δεν υφίσταται μεταξύ Κονγκό και Ροκοκό, αυτά είναι ταμπλώ, πεδία μάχης, υφίσταται σε κάθε μόριο του κόσμου. Και, δυστυχώς, όλες οι ιδέες που κυκλοφορούν (που μάς είναι διαθέσιμες δηλαδή), διαμορφώνονται από αυτόν τον πόλεμο. Γι' αυτό και είναι διαθέσιμες. Αλλιώς δεν θα ήταν. (Και, γι' αυτό άλλωστε δεν σε δέχεται κανείς αν έχεις μία δική σου ιδέα)(θα πρέπει να την κατατάξεις κάπου για να προωθηθεί).
Τώρα, δεν αμφιβάλλω, κάποιος θα έχει μία δική του ιδέα για όλα αυτά τα πράγματα. Μία δική του θέση. Οποιαδήποτε. Έτσι λέει. Πχ απέναντι σε όλα αυτά που λέω εδώ. Αλλά...είναι όντως μία δική του ιδέα, μία δική του θέση; Σίγουρα; ...χμ, να το συζητήσουμε.
Θα πρέπει δηλαδή, κάποιος, να ξέρει όντως για ποιο πράγμα μιλάει.
Εγώ πχ ξέρω για ποιο πράγμα μιλάω εδώ.
Και γι' αυτό, συνήθως ξέρω πχ για ποιο πράγμα μιλάει ο Adamski, ο Kaku, ο Feynman, ο Πάπας, ο Μήτσος, η Μαρία. Κι αν δεν ξέρω, θα το μάθω, επειδή έχω στόχο συγκεκριμένο, τι λέει ο τάδε.

Θα μπορούσα εδώ, Συνταξιδιώτισσα, να σου πω απευθείας την γνώμη μου για αυτά που αναρωτιέσαι, ή και σε οποιονδήποτε, και να μην κάθομαι να τα λέω όλα αυτά. Αλλά τελικά τι νόημα θα είχε αυτό; Προτιμώ να σου πω πρώτα τις συνθήκες μέσα στις οποίες εμφανίζονται και κινούνται οι γνώμες, τις βάσεις, όταν οι γνώμες έχουν νόημα, για να ξέρουμε πάνω σε ποιο πράγμα παίζουμε. Ποιο είναι το παιχνίδι. Έτσι, μετά, όλα αποκτούν ιδιαίτερο νόημα, και επίσης και η δική μου γνώμη τελικά αποκτά κάποιο νόημα.

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

(συνέχεια)

Εγώ, μπορεί, πχ στην προκειμένη περίπτωση, να έχω τρεις γνώμες! Ταυτόχρονα. Η μία να είναι η γνώμη μου για το τι συμβαίνει, (και ίσως γιατί συμβαίνει αυτό). Και η άλλη να είναι η δική μου γνώμη για αυτό που συμβαίνει. (Αυτή θα είναι ενήμερη για αυτό που συμβαίνει, θα προκύπτει από αυτό). Και η άλλη να είναι η πολύ προσωπική μου γνώμη για αυτό το πράγμα, η οποία όμως δεν συμπεριλαμβάνει στο σκεπτικό της αυτό που συμβαίνει, είναι δικό μου θέμα, δικός μου λογαριασμός. Εγώ τα διακρίνω αυτά τα τρία μεταξύ τους, και τα έχω και τα τρία.
Και, χαχα, όταν κάποιος μου ζητάει την γνώμη μου πάνω σε κάτι, δεν ξέρω ποια από τις τρεις γνώμες να καταθέσω... Γι' αυτό συνήθως ανοίγω συζήτηση, αν έχω την διάθεση. Ή κρίνω ανάλογα. (Τώρα, είχα διάθεση...)

Επιλογικά, σε όλα αυτά που ήθελα να πω εδώ, (παίρνοντας την πρόφαση, όπως είπα), έχω να πω και αυτό :
Εγώ προσωπικά το θεωρώ νόμο, κανόνα. Δηλαδή, ότι ισχύει σχεδόν στα πάντα. Κατά την γνώμη μου. : Και ενθαρρύνω τους αναγνώστες μου ή τους συνομιλητές μου, πάντα, να το θυμούνται αυτό, όταν μπαίνουμε σε συζητήσεις που σχετίζονται με αυτό ή και με αυτό :

Όταν ακούτε (ή διαβάζετε) κάποιον να μιλάει δημόσια, να λέει κάτι δημοσίως, υπάρχει ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ για να το κάνει αυτό. (Πώς τού ήρθε, δηλαδή; Γιατί το κάνει; Γιατί να μιλάει κανείς δημοσίως και να λέει οτιδήποτε;) Όταν κάποιος μιλάει δημόσια, το κάνει βασικά μόνο για έναν λόγο (μπορεί να έχει κι άλλους λόγους, μπορεί, ίσως, δεν είναι απίθανο, αλλά ο βασικός είναι αυτός) : ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΤΥΠΩΣΕΩΝ.
Αυτό που λέμε δημοσίως, όχι μόνο δημιουργεί εντυπώσεις (οποιουδήποτε είδους, το τονίζω, οποιουδήποτε είδους), αλλά το κάνουμε ακριβώς για να δημιουργήσει εντυπώσεις (οποιουδήποτε είδους θέλουμε, το τονίζω, οποιουδήποτε είδους θέλουμε).
Όταν ακούς ή διαβάζεις κάποιον να μιλάει δημοσίως, προς τον κόσμο, είτε αυτός είναι ο Μήτσος ο γείτονάς μου, είτε είναι ο Πλανητάρχης, το κάνει για την δημιουργία εντυπώσεων, συνειδητά για να δημιουργήσει κάποιες εντυπώσεις. Ποιες, και γιατί, αυτός το ξέρει, εσύ μπορεί να μην το ξέρεις. Για την δημιουργία εντυπώσεων. Αλλιώς δεν θα το έκανε! Για ποιον άλλο λόγο να βγεις και να πεις οτιδήποτε δημοσίως;;
Για ποιον λόγο κάθομαι εγώ εδώ και γράφω όλα αυτά τα πράγματα που γράφω, δημοσίως, για όποιον τα διαβάζει. Έχω τον πολύ συγκεκριμένο λόγο μου. Θέλω να δημιουργήσω κάποιες εντυπώσεις. Θέλω να εντυπωθεί κάτι. Σε κάποιους, ή, ακόμη καλύτερα, σε όλους. Τον λόγο τον ξέρω εγώ. (Και μπορεί να τον ξέρουν και κάποιοι από αυτούς, ή να τον διακρίνουν).
Αν δεν το καταλαβαίνει κάποιος αυτό που λέω εδώ, ως νόμο, τότε ας αναρωτηθεί απλά αυτό : Γιατί να βγαίνει κάποιος και να ανεβαίνει πάνω σε ένα καφάσι στην πλατεία, και να λέει κάτι δημοσίως; Γιατί να το κάνει;
Οκ, μπορεί να το κάνει για οποιονδήποτε λόγο, ανα-λόγως, αλλά ο κανόνας ο νόμος που λέω, σίγουρα ισχύει πάντα : για την δημιουργία εντυπώσεων.
Είναι δηλαδή, πώς να το πούμε, είναι ένα εγχείρημα, δεν είναι απλά μία πράξη.
Οπότε :
Θα πρέπει, κατά την άποψή μου, εξαιτίας αυτού του κανόνα, ΟΠΟΤΕ ακούμε κάποιον να λέει κάτι δημοσίως (μπροστά μας στην πλατεία, στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στο ίντερνετ, σε ένα βιβλίο, σε ένα βίντεο, σε μία ταινία, κλπ) ΠΡΩΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ πρέπει να αναρωτιόμαστε, πολύ σοβαρά : ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΤΟ ΛΕΕΙ ΑΥΤΟ, ΑΥΤΟΣ Ο ΚΑΠΟΙΟΣ? Γιατί το λέει σε εμένα, που δεν με ξέρει, γιατί δεν το κρατάει για τον εαυτό του και για τους φίλους του;
Αν το αναρωτηθούμε αυτό, θα έχουμε μία ευκαιρία να διακρίνουμε ή να ανακαλύψουμε γιατί μας το λέει. Αν δεν το αναρωτηθούμε, ποτέ δεν θα την έχουμε. Ποτέ. Δεν θα αποκτήσουμε ποτέ Γνώση, δηλαδή, θα είμαστε πάντα απλώς αποδέκτες πληροφοριών, μάζα, θα έχουμε μόνο μία «μαζική ενημέρωση».
Όλα αυτά τα πράγματα, είναι κατ' αρχάς πληροφορίες. Και παραμένουν για πάντα και για πάντα απλά πληροφορίες, και τίποτε άλλο, δεν είναι γνώση. Μέχρι να αναρωτηθούμε ένα γιατί. Τότε αρχίζει η γνώση.
Και η εξερεύνηση....

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

(συνέχεια)

Έτσι, εξηγούμαι, εμένα, κατ' αρχάς, όταν ακούω κάποιον να μιλάει δημοσίως (μερικές φορές ακόμη και όταν μου μιλάει προσωπικά), πρωτίστως δεν με ενδιαφέρει τι λέει, με ενδιαφέρει γιατί το λέει αυτό που λέει, γιατί μου το λέει σ' εμένα.
Γιατί να αφήσει την ησυχία του και να βγει εκεί έξω και να ασχοληθεί με το να μου πει εμένα οτιδήποτε, σ' εμένα και στους πάντες. Πρώτα με ενδιαφέρει αυτό το πράγμα, και μετά οτιδήποτε άλλο σε σχέση με αυτά που λέει.
Προσοχή, δεν εννοώ να είμαστε «δύσπιστοι» απέναντι σε οτιδήποτε ακούμε. Δεν εννοώ αυτό. Αυτό είναι ένα πρόβλημα από μόνο του, δικό μας. Είναι ανασφάλεια, αν μη τι άλλο.
Μπορεί ο λόγος του, να είναι θετικός, όχι κάτι «ύποπτο». Δεν έχει σημασία ο λόγος, κατ' αρχάς. Σημασία έχει να ξέρουμε ότι γίνεται για την δημιουργία εντυπώσεων. Καλές ή κακές, για καλό ή για κακό, κλπ, είναι σχετικό. (Για πολύ ψαγμένους λόγους ή για πολύ ανόητους λόγους, κλπ, είναι σχετικό). Είναι απλά μία καλή αρχή αυτό που λέω, είναι μια καλή αρχή για να αρχίσει να καταλαβαίνει κανείς τι συμβαίνει, οπουδήποτε, σε οτιδήποτε.

Όπως είπα, με το γιατί, ξαφνικά ξεκινάει η γνώση. (Μα, και η φιλοσοφία, κ.ά.). (Πχ γιατί η πληροφορία;). Αυτό συμβαίνει επειδή το ένα γιατί φέρνει το άλλο γιατί, και μετα το άλλο, κ.ο.κ..
Και για να ξέρεις, δυστυχώς, πχ το εικοστό γιατί, πρέπει πρώτα να έχεις περάσει από το πρώτο γιατί, από το δεύτερο, κ.ο.κ. (Μπορεί κάτι να έχεις ακούσει, αλλά μόνο έτσι γίνεται αληθινά).
Έχει μεγάλη σημασία όλο αυτό και τεράστιο νόημα, φυσικά, διότι το κάθε γιατί οδηγεί σε μία απάντηση ή σε μία ανακάλυψη, εκτός από το επόμενο γιατί στο οποίο οδηγεί. Είναι σαν μία σκάλα. (Μπορεί να προβληματιστείς πολύ στο εικοστό σκαλοπάτι της, αλλά...έχεις πάει μέχρι εκεί). Αν δεν ανεβεί κανείς σε αυτήν την σκάλα, δεν πάει πουθενά, κάνει κύκλους γύρω από τον εαυτό του. Τα πάντα οδηγούν σε αυτήν την σκάλα, όλα τα πράγματα που οδηγούν κάπου. Βασικά. Πώς το λένε, «elementary, doctor Watson, elementary...»

Όλο το παραπάνω, φυσικά, στην προκειμένη περίπτωση, εδώ, το αναφέρω έτσι λεπτομερώς, για έναν λόγο (αυτή είναι η δημιουργία εντυπώσεων που κάνω με αυτό, εδώ, εκτός των άλλων) :
εξαιτίας του ότι, κάποιος που θέλει να εξερευνήσει αυτά τα πράγματα, πρέπει να έχει υπ' όψιν του ότι υπάρχει ο μυστικός διαχρονικός μεγάλος παγκόσμιος Πόλεμος των Ιδεών. (Το γιατί και πως και τι και που και ποιο κλπ, είναι μια μεγάλη ιστορία, πάει μακριά η βαλίτσα. Σημασία έχει, κατ' αρχάς, να γνωρίζει κανείς ότι υπάρχει. Διότι ότι είναι ίσως το πιο σημαντικό πράγμα του κόσμου ανάμεσα στις υποθέσεις του κόσμου, διότι διαμορφώνει τον κόσμο, αλλά και εσένα τον ίδιο). Υπάρχει Πόλεμος. (Αν δεν το ξέρατε, το μαθαίνετε). (Όμως, ο πόλεμος που βλέπετε γύρω σας, είναι παρενέργεια αυτού του πολέμου, συνέπεια, εργαλείο ή πεδίο μάχης ή πεδίο επιρροής, εξωτερίκευση στην επιφάνεια, κλπ, δεν είναι αυτός ο πόλεμος για τον οποίο μιλώ...)
Όταν λοιπόν, οτιδήποτε λέμε δημοσίως γίνεται για δημιουργία εντυπώσεων, κι αυτό είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό νόμος, για τα πάντα, τότε, στην ροή της πληροφορίας, που είναι πολύ σημαντική για αυτόν τον πόλεμο, οτιδήποτε λέγεται έχει να κάνει κατά πρώτον με την δημιουργία εντυπώσεων σε σχέση με αυτόν τον πόλεμο. Στα σημαντικά ζητήματα, ή στα ιδιαίτερα ζητήματα, τουλάχιστον. Αλλιώς κάθεται σπίτι του. (Δηλαδή, παρ' όλο που πάντα ισχύει αυτό που λέω, δεν είναι αυτός ο σκοπός πάντα, δηλαδή λόγω του πολέμου, αλλά πολύ συχνά είναι). (Και συνήθως είναι, όταν μιλάμε για διανοούμενους. Ή για ιδιαίτερα θέματα και ζητήματα, και σχεδόν πάντα σε οτιδήποτε controversial. Κατ' αρχάς το controversial υπάρχει ακριβώς επειδή υπάρχει ο πόλεμος, είναι μία νίκη κάποιου αν υπάρχει).

Συμπέρασμα: όταν βλέπεις απλά ένα βίντεο στο ίντερνετ, δεν βλέπεις απλά ένα βίντεο.

Και όταν γράφει κάτι κάποιος στο ίντερνετ, το γράφει δημοσίως, δεν το γράφει στο σπίτι του.

Τρεχαγύρευε τώρα, θα μου πεις. Ακριβώς! Αυτό λέω κι εγώ. Τρέχα γύρευε.


(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Ένιωσα την υποχρέωση να τα καταθέσω όλα αυτά, για να τα συμπεριλάβεις υπ' όψιν σου, αν θέλεις, (το ίδιο και όποιος μάς διαβάζει), διότι μου λες ότι ξεκίνησες από το δικό μου βίντεο και άρχισες να διερευνείς κάποια πράγματα, που σημαίνει ίσως ότι όντως ενδιαφέρεσαι γι' αυτά τα πράγματα.

Και, αφού αναφέρθηκες φευγαλέα και στο μυστήριο του Χρόνου, θα πρέπει να προσθέσω ότι σε όλα αυτά που λέω, υπάρχει και ο παράγοντας Χρόνος. Δηλαδή, οι περιστάσεις αλλάζουν, τα πράγματα αλλάζουν, οι άνθρωποι αλλάζουν, κλπ, με τον χρόνο.
Μέχρι και τα πρόσημα αλλάζουν επίσης...
Μπορεί κάποιος κάποτε να είπε κάτι, επειδή ήταν πρόσημο α, και πολύ αργότερα να λέει κάτι, επειδή πλέον είναι πρόσημο β. Άλλαξε με τον χρόνο. Και οι απόψεις αλλάζουν άλλωστε, μάλιστα αλλάζουν και οι όψεις... (Μα, και οι εντυπώσεις αλλάζουν, όπως και οι ανάλογες προθέσεις για την δημιουργία τους). (Εδώ, φυσικά, δεν αναφέρομαι στις αντιφάσεις. Δυστυχώς δεν είναι πάντα αντιφάσεις όλα όσα φαίνονται ως αντιφάσεις).

Λοιπόν...
Σε αυτό που με ρωτάς, κατ' αρχάς θα πρέπει να ξέρεις ότι, όπως ο Arthur C. Clarke δεν είναι κάποιος τυχαίος, (και γι' αυτό τον αναφέρεις), δεν είναι και ο Desmond Leslie κάποιος τυχαίος. Το μετράμε και αυτό, δεν μετράμε τα πράγματα μονόπλευρα δηλαδή.
Σε αυτό που μετράμε, φυσικά, έχει σημασία και το πώς μετράμε, αλλά και το αν μετράμε όντως, (δεν συζητώ καθόλου για το αν ξέρουμε να μετράμε ή και τι μετράμε).
Ο Clarke που το είπε αυτό, όταν το είπε, είχε τον λόγο του. Ποιος ήταν ο λόγος του; Γιατί; Γιατί να ασχοληθεί με το βιβλίο αυτό και να βγει δημοσίως να πει κάτι τέτοιο; (λες ότι κάπου το διάβασες, εγώ δεν το έχω διαβάσει, αλλά εμπιστεύομαι εσένα μα και την πηγή σου). Την απάντηση την έχουμε; Αυτό δεν είναι που έχει σημασία; Να λοιπόν κάτι ενδιαφέρον για να διερευνήσεις...

Εμένα με ενδιαφέρει πολύ ο Clarke (πέρα από τα ωραία βιβλία του) επειδή στο τέλος της ζωής του π.χ. βγήκε δημοσίως και κατήγγειλε ότι μάς δουλεύουν για τον Άρη, και μάλιστα γιατί μάς δουλεύουν. (Στο τέλος της ζωής του = διότι δεν είχε κάτι να χάσει πλέον).
Κατά τα άλλα, δεν συμφωνώ καθόλου μαζί του για την υποτιθέμενη δήλωσή του για το Flying Saucers Have Landed (ή με όποιου άλλου τέτοια δήλωση για αυτό). Απλά είχε υιοθετήσει --αναπόφευκτα-- την δόλια στάση του Carl Sagan απέναντι στα Flying Saucers γενικώς, διότι ήταν μέτοχος σε αυτό που έκανε ο Sagan γενικώς κ.ά.. (Planetary Society, κ.ά. Μα, και, τον Clarke όταν πέθανε τον θάψανε και με μία «στολή», αν το έχεις προσέξει).
Γενικά, νομίζω τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται : όταν κάποιος δουλεύει με το Σύστημα, έχει πρόβλημα να υποστηρίξει άμεσα οτιδήποτε είναι εναντίον του Συστήματος έμμεσα ή άμεσα. Μπορεί όμως, ίσως, να το κάνει έμμεσα... (Όταν και αν το κάνει, και το εντοπίσεις, θα μπορούσες μάλιστα να το χαρακτηρίσεις και ως αντίφαση).
(Άλλωστε, γενικώς, ο απανταχού και μεγάλος ρόλος της διπλωματίας, είναι υποτιμημένος στην αντίληψη των περισσότερων ανθρώπων).

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

(συνέχεια)

Επίσης, εγώ δεν έχω κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα με τον θεσμό ή τον τίτλο του Πάπα. Δεν με ενδιαφέρει. Εγώ κοιτάω ποιος είναι ο εκάστοτε Πάπας. Και ίσως να ασχοληθώ με κάτι που λέει ή κάνει, επειδή το λέει ή το κάνει αυτός που είναι ο Πάπας, και όχι επειδή το κάνει «ο Πάπας».
Επίσης, δεν είμαι άθεος, και δεν έχω κανένα πρόβλημα με καμία θρησκεία, ως θρησκεία.
Επίσης, πιστεύω ότι όντως ο Adamski είχε πάρε-δώσε με τους Space-People. (Ας μην συζητήσουμε αν είναι Space-People ή τάδε-People). Επίσης, ξέρω ότι ο Πάπας (και όχι μόνο) έδωσε όντως το μετάλιο του Βατικανού στον Adamski.
Γνωρίζω επίσης την πληροφορία για το πακέτο που λες, αλλά δεν ξέρω περισσότερα για αυτήν. Θεωρώ, απλώς, ότι είναι πολύ πιθανό να του έδωσε όντως ένα πακέτο, αφού υπάρχει η πληροφορία, καλόπιστα, εφόσον γνωρίζω ότι ισχύουν τα υπόλοιπα. Γιατί όχι;
Δυστυχώς, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τα περιεχόμενα του πακέτου, εφόσον υπήρξε.
(Έχω διαβάσει την άποψη που λέει ότι ήταν κάποιο γιατρικό, διότι ο Πάπας ήταν άρρωστος τότε). Και, να σου πω, δεν έχει σημασία το πακέτο ή το περιεχόμενό του. Σημασία έχει, στην όποια κουβέντα περί αυτών, ότι ο Πάπας είχε όντως πάρε-δώσε με τον Adamski (γιατί να έχει;) που είχε όντως πάρε-δώσε με τους τάδε-People.
Προφανώς το πακέτο αυτό θα υπάρχει ακόμη, όπως υπάρχει ακόμη π.χ. το μετάλιο που έδωσε στον Adamski. Ίσως μάλιστα το πακέτο αυτό να βρίσκεται μαζί με το σφραγισμένο πακέτο π.χ. της επικοινωνίας στο ζήτημα της Fatima. Και τόσα άλλα. Ξέρεις, ο Πάπας είχε πάρε-δώσε μέχρι και με τον Friedrich Jurgenson, τον άνθρωπο που ανακάλυψε τα Ε.V.P..
Κ.ά.
Όπως και να το κάνουμε, όλα αυτά είναι μία καταπληκτική ιστορία. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Και συνδέεται με ένα εκατομμύριο πράγματα.
Καλά κάνεις και την διερευνείς, αν το συνεχίσεις θα σε βγάλει πολύ μακριά (μαζί με την βαλίτσα)...

Ευχαριστώ για την πρόφαση, και συνεχίζω να είμαι στην διάθεσή σου, και οποιουδήποτε αληθινά ενδιαφερόμενου για αυτά τα θέματα.
Χαίρε
Π. Γ.

persephone dim είπε...

Σας υπερευχαριστώ για την τόσο αναλυτική απάντησή σας!

Η κριτική του Clarke που ανέφερα ήταν ακριβώς γιατί είδα ότι και ο Desmond Leslie ήταν άνθρωπος κύρους (για τον Clarke φυσικά όποιος έχει ασχοληθεί και ψάξει δε χρειάζονται συστάσεις). Γι'αυτό ήθελα να μάθω τη γνώμη σας για εκείνο το σχόλιο. Και αν κατάλαβα από τον τρόπο που θέσατε τις ερωτήσεις, τη δυσφήμιση ως την καλύτερη διαφήμιση δεν το είχα σκεφτεί. Για το ότι ο Clarke είχε καταγγείλει τη Nasa, από εσάς το είχα ακούσει πρώτη φορά. Και μετά έμαθα και για το πώς ετάφη κτλ.
Είχα σε μεγάλη εκτίμηση τον Sagan (έχω και τη συλλογή του cosmos, και του καινούργιου με τον Tyson), μέχρι που από εσάς άκουσα για το ρόλο του ως προς την ουφολογία, και με βάλατε σε σκέψεις και σε αμφισβήτηση.

Όταν αναφέρθηκα στη γλώσσα του σώματος, δεν εννοούσα ότι δε λαμβάνω υπ'όψιν (σε τέτοιου είδους συνεντεύξεις) το επιπρόσθετο άγχος και τη ψυχολογική πίεση ενός ανθρώπου που δεν έχει οικειότητα με το φακό της κάμερας. Αναφερόμουν κυρίως στις μικροεκφράσεις (και στις κινήσεις του σώματος όταν παρατηρείται συνολικά) οι οποίες δεν επηρεάζονται από στρες κτλ, ακριβώς επειδή είναι αποτελέσματα του υποσυνειδήτου μας. Φυσικά, και σε αυτό το ζήτημα ένας εντελώς "αμύητος" δε θα μπορέσει να αντιληφθεί πολλά. Χρειάζονται χρόνια εξάσκησης και παρατήρησης. (δε θεωρώ τον εαυτό μου μυημένη, γι'αυτό και δε θα καταδίκαζα κάποιον ότι λέει ψέματα επειδή "πετάρισε" το μάτι του. Όποιος βιάζεται, θα βγάλει πολλά αυθαίρετα συμπεράσματα).
Οι πιο γνωστοί ευρέως πάνω σε αυτή τη μέθοδο - ίσως τους έχετε και εσείς ακουστά - είναι ο Paul Ekman (ψυχολόγος και στον οποίο βασίστηκε ο πρωταγωνιστής της σειράς lie to me. Πολύ ενδιαφέρον άτομο και με επίσης πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα) και ο Joe Navarro (πρώην ειδικός πράκτορας του fbi). Μάλιστα, αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια σε αρκετές ανακρίσεις ορισμένων τμημάτων της αστυνομίας.
Το ότι χρησιμοποίησα τη φράση "τυχόν ψέματα" ήταν λάθος εκ μέρους μου γιατί η πρόταση απέκτησε αυτόματα αρνητικό πρόσημο. Η οποιαδήποτε προκατάληψη (θετική ή και αρνητική ) σίγουρα πρέπει να λείπει όταν μελετάμε τέτοια σύνθετα θέματα.

Όντως, αυτό που διακρίνατε ήταν πολύ to the point. Δυστυχώς ανήκα για πολύ καιρό σε εκείνη την κατηγορία ανθρώπων που επικαλούνται την "Επιστήμη", γι'αυτό και τότε είχα την προκατάληψη της καθαρά στείρας σκεπτικιστικής σκέψης. Οι σπουδές μου είναι πάνω στη Φυσική. Ο λόγος που με τράβηξε ήταν μια έμφυτη τάση αναζήτησης απαντήσεων και εναλλακτικών πραγματικοτήτων. Μπαίνοντας στην εξειδίκευση του πράγματος και αρκετές φορές εξαιτίας ορισμένων πολύ "κακών" "καθηγητών" κατέληξα να αμφισβητώ και αυτό το authority.
Δεν είναι ότι δεν τα πάω καλά, για παράδειγμα με τις θρησκείες, επειδή ανήκω στο "στρατόπεδο" του σκεπτικισμού και του σύγχρονου επιστημονισμού(συνειδητά τουλάχιστον δεν ανήκω. Ασυνείδητα ή υποσυνείδητα δε μπορώ να το αντιληφθώ. Ειδικά για το δεύτερο παίζουν σίγουρα ρόλο και οι προσλαμβάνουσες του κάθε ατόμου, το πως μεγάλωσε, το περιβάλλον του κτλ). Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ θεωρώ τον εαυτό μου άθεη, αλλά αγνωστικίστρια (οι λόγοι είναι θέμα άλλης συζητήσης, μεγάλης, που δεν έχει σχέση - άμεση τουλάχιστον- με το παρόν ζήτημα, γι'αυτό την αφήνω όπως έχει). Η δυσπιστία μου έχει πολλές κατευθύνσεις, ως προς πολλά authorities του κατεστημένου, είτε είναι πολιτικά, είτε θρησκευτικά, είτε επιστημονικά. Η αμφισβήτισή μου λοιπόν δηλητηριάζει τα πάντα, αλλά ευτυχώς δεν σκοτώνει τίποτα. Κυρίως όταν προέρχεται από καλοπροαίρετες προθέσεις. Για την εύρεση της πραγματικής αλήθειας (εσκεμμένα χρησιμοποιώ αυτόν τον πλεονασμό, γιατί ίσως υπάρχουν πολλών ειδών αλήθειες τελικά).
Η αυτοαναίρεση επίσης θεωρώ ότι είναι προσόν κάθε ανοιχτόμυαλου ανθρώπου.

(Συνεχίζεται)

persephone dim είπε...

Φυσικά και λαμβάνω σοβαρά υπ'όψιν ότι τα όσα σχολιάζετε είναι προσωπική σας άποψη, γιατί παρατηρώ ότι η εκάστοτε άποψη που εκφέρετε είναι προϊόν καλής "ζύμωσης". Η δυσπιστία μου, ναι σίγουρα προέρχεται από τα talk sales που κατα καιρούς έχω δει.
Όσον αφορά τον πόλεμο των Ιδεών, η αλήθεια είναι ότι πρώτη φορά το άκουσα από εσάς. Οφείλω να ομολογήσω ότι μου κέντρισε πολύ το ενδιαφέρον για το παρασκήνιο του όλου θέματος, όπως και για την απαρχή του. Αλλά δυστυχώς ο μέσος όρος ζωής μού μοιάζει τόσο λίγος σε αυτά που θα ήθελα να μάθω. Είναι τόσες οι πληροφορίες, τα βιβλία, τα ταξίδια, για έναν αναζητητή του αγνώστου και της αλήθειας, και τόσο λίγος ο χρόνος.

Το ότι διαπραγματεύομαι τις οικειότητές μου είναι όντως μια πολύ εύστοχη παρατήρηση που κάνατε και σας ευχαριστώ. Ενυπάρχει μάλλον ακόμη μέσα μου ένας φόβος για το άγνωστο και το παράξενο (ίσως λόγω μεγάλης φαντασίας σε συνδυασμό με απαισιοδοξία (;)). Και πολύ εύστοχη και η λέξη ψυχαναγκασμός.

Έχω παρατηρήσει επίσης ότι έχετε αναφέρει κάποιες φορές τη κβαντική φυσική. Οι φιλοσοφικές της προεκτάσεις είναι πάρα πολύ ελκυστικές (ίσως και του σολιψισμού). Η βασική ιδέα της με το ότι ο παρατηρητής αλλάζει το αποτέλεσμα, είναι κάτι που δύσκολα αντιλαμβάνεται ο καθένας (και γω δηλαδή, όσες εξισώσεις Schroedinger και να λύσω, η ιδέα ταυτόχρονης υπαρξης του ίδιου σωματιδίου σε περισσότερα από ένα μέρη, μου είναι δύσκολο να τη "χωνέψω"). Έρχεται και σε αντίθεση με τη διάσημη ατάκα του Dick ότι η πραγματικότητα υπάρχει ακόμη και όταν σταματώ να την παρατηρώ ή να πιστεύω σε αυτή. Θα ήθελα να σας ρωτήσω αν βασίζετε σε αυτό το σκεπτικό, αυτό που έχω ακούσει να λέτε σε κάποιο βίντεο, ότι μπορεί και οι μακροσκοπικές δικές μας πραγματικότητες μπορεί να είναι περισσότερες από μία.

Σας ευχαριστώ για το βίντεο με τον Feynman, τον παρακολουθώ και γω χρόνια. Στο βίντεο που παραθέτω είναι επίσης αφοπλιστικός ο λόγος του (συμπεραίνω ότι αναφέρεται έμμεσα στην επιστημονική προκατάλειψη και στη συνέχεια την άλλη προκατάλειψη της θρησκείας για το τι είναι θεός).

https://www.youtube.com/watch?v=QkhBcLk_8f0

Αυτό δε που λέει στο τέλος, μάλλον είναι αυτό που ακόμη δεν έχω αποδεχτεί. Ότι η αβεβαιότητα υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Τι πιστεύετε για αυτό;

Ελπίζω να μην σας κούρασα. Σας ευχαριστώ και πάλι για τον κόπο που κάνατε και ασχοληθήκατε. Αν σας είναι εύκολο, μήπως θα μπορούσατε να μου προτείνετε βιβλιογραφία πάνω στο ουφολογικό ζήτημα; (Έχω καταφέρει να βρω σε pfd το The Council of Seven Lights του George Van Tassel)

Καληνύχτα σας!

Π. Γ. είπε...

https://www.facebook.com/287783084603599/photos/a.287800027935238.64078.287783084603599/1166985936683305/?type=3&theater

Π. Γ. είπε...

Για την γλώσσα του σώματος κλπ, τα γνωρίζω πολύ καλά όλα αυτά που μου λες. Εγώ σου λέω άλλο πράγμα. Αυτοί όλοι που λες, δεν το κάνουν βλέποντας κάποιον σε ένα βίντεο (ή έστω αυτό δεν θα το θεωρούσαν ικανοποιητικό). Σου λέω ότι ο άλλος μπορεί να έχει έναν γορίλα απέναντι του την ώρα που μιλάει. (Παρ' όλο που φαίνεται τραβηγμένο, και το λέω επίτηδες έτσι υπερβολικά για να καταδείξω την φάση, παρ' όλα αυτά κανείς δεν ξέρει τι για τον καθένα θα μπορούσε να είναι γορίλας).
Όλοι αυτοί το κάνουν αυτό που λες, όταν έχουν έναν άνθρωπο μπροστά τους, live.
Δεν είναι για να πχ τον βλέπουν καλύτερα ή για να τον νιώθουν καλύτερα, είναι γιατί ελέγχουν τις συνθήκες, όταν τον έχουν live.
Τα υποσυνείδητα πράγματα που αναφέρεις, που κάνουν κάποιον ακούσια να έχει ενδείξεις κλπ, σίγουρα υπάρχουν, αυτό λέω. Απλά τονίζω το ότι υπάρχουν κι άλλα πράγματα στο υποσυνείδητο (μα και στο συνειδητό, που εσύ δεν βλέπεις στο βίντεο), κι όχι μόνο αυτά που εσύ προσπαθείς να ανιχνεύσεις.
Αν τον έχεις μπροστά σου τον άλλο, και ξέρεις τι να του πεις και πώς να του το πεις και πώς να πάρεις υπό τον έλεγχό σου τις συνθήκες και τι να παρατηρήσεις, τότε μπορείς να ψαρέψεις αυτά που θέλεις.
Αλλά, αν με πάρουν εμένα σε ένα βίντεο, και πριν αρχίσουν να γυρνάνε, μου πουν πρόσεξε καλά τι θα πεις γιατί θα σε καθαρίσουμε, για παράδειγμα, τα πάντα που θα δείχνω συνειδητά ή υποσυνείδητα θα έχουν να κάνουν κυρίως με αυτό, αλλά εσύ αυτό δεν θα το ξέρεις, θα τα ερμηνεύεις αλλιώς, δεν πα να είσαι και ο Ingo Swann. Απλό.
Το λέω έτσι υπερβολικά, για να καταδείξω το πρόβλημα. Στο βίντεο κάτι παρεμβάλλει, σίγουρα, στα εντελώς λεπτεπίλεπτα πράγματα που σχετίζονται με το ευεπηρέαστο υποσυνείδητα που θέλεις να διερευνήσεις.
Είναι σαν να προσπαθείς να ανιχνεύσεις μία ειδική υγρασία πάνω σε ένα υλικό, την ώρα που βρέχει. Πρέπει να την ανιχνεύσεις υπό άλλες συνθήκες.

Φυσικά, μία τεράστια εμπειρία παίζει σίγουρα καθοριστικό ρόλο σε αυτά τα πράγματα. Αλλά νομίζω ότι η τεράστια εμπειρία, ακριβώς επειδή είναι τεράστια, θα το έχει υπ' όψιν της αυτό που λέω και θα προσπαθεί να το διαχειριστεί με κάποιον τρόπο, και θα γνωρίζει ότι ο καλύτερος τρόπος είναι να το διαχειριστεί έξω από αυτό που λέω. Ακόμη κι αυτή, δηλαδή.
(Και, αν δεν γίνεται αλλιώς; Ε, αν δεν γίνεται αλλιώς, τότε σε αυτήν την περίπτωση η μεγάλη εμπειρία εξομοιώνεται με την μικρή, αρχίζει δηλαδή απλά να κάνει υποθέσεις βάσει ευεπηρέαστων μη ικανοποιητικών στοιχείων, δηλ βάσει μονάχα της συγκεκριμένης περιορισμένης εμπειρίας).

(συνεχίζεται)


Π. Γ. είπε...

Ναι, (τι ωραία), σου είπα, διακρίνω κάποια πράγματα στον γραπτό λόγο επειδή είμαι συγγραφέας. (Κάτι ανάλογο με την γλώσσα του σώματος που λες εσύ, χαχα). Τα κατάλαβα ήδη σε κάποιο βαθμό αυτά που μου λες για σένα (δημοσίως).

Αυτό που γράφεις, για την Κβαντική Φυσική και για τον παρατηρητή και την πραγματικότητα, κλπ, και λες ότι «Έρχεται και σε αντίθεση με τη διάσημη ατάκα του Dick ότι η πραγματικότητα υπάρχει ακόμη και όταν σταματώ να την παρατηρώ ή να πιστεύω σε αυτή», δεν νομίζω ότι αυτό που λέει ο Dick έρχεται σε αντίθεση, γιατί δεν το λέει έτσι, αλλά ούτε και με αυτόν τον σκοπό.
Λέει ότι η πραγματικότητα είναι αυτό που δεν φεύγει, αυτό που μένει, όταν το κάνω αυτό. Μάλιστα, η original ατάκα του είναι : Πραγματικότητα είναι αυτό που δεν φεύγει όταν κλείνεις τα μάτια σου. Επειδή αυτό συζητήθηκε πολύ (είναι ωραία ατάκα) πάντα τον ρωτούσαν να πει περισσότερα γι' αυτό, και είπε αργότερα κάτι ανάλογο με αυτό που λες, για αυτό, επειδή δεν τον καταλάβαιναν τι ακριβώς έλεγε. Στο ίντερνετ, για κάποιον λόγο που δεν ξέρω, κάποιος συναντά συχνά αυτήν την άλλη ατάκα, και όχι την original που είπε, που ήταν αυτή με το κλείσιμο των ματιών.
Επίσης, δεν το είπε για την...πραγματικότητα, όπως ακριβώς την εννοούμε εμείς στα Ελληνικά. Διότι είπε, Reality. Η δική μας λέξη προέρχεται από το Πράγμα (το προϊόν της πράξης) και σημαίνει άλλα πράγματα, η δική τους λέξη προέρχεται από το Real (την αλήθεια) και σημαίνει άλλα πράγματα. Πάντα υπάρχει πρόβλημα με τις λέξεις, είναι το πιο σημαντικό πράγμα άλλωστε, οι λέξεις. Στον λόγο τουλάχιστον, (κατ' επέκταση δυστυχώς και στην λογική, και σε πολλά άλλα. Φυσικά, και στην πραγματικότητα, που περιγράφεται με λέξεις).
Ο σκοπός του Dick, με την ατάκα αυτή, ήταν να πει ότι η πραγματικότητα δεν είναι εξωτερικό ζήτημα, είναι εσωτερικό ζήτημα, είναι προσωπικό θέμα. Ότι δηλαδή δεν υπάρχει "αντικειμενική" πραγματικότητα. (Δηλαδή, το ίδιο πράγμα που λέει και η Κβαντική Φυσική με τον παρατηρητή, περίπου). Δεν έρχεται σε αντίθεση, κάθε άλλο.
Δηλαδή, όταν κλείνεις τα μάτια σου, τα πάντα φεύγουν, χάνεται η πραγματικότητα από την αντίληψή σου, και, τί μένει; Εσύ. Αυτό που σου συμβαίνει εσωτερικά. Και λέει, πραγματικότητα (αληθινή πραγματικότητα) είναι αυτό που δεν φεύγει όταν κλείνεις τα μάτια σου. Αν θέλεις να προχωρήσεις πάνω σε αυτήν την ιδέα, φτάνεις και στο είναι αυτό που δεν φεύγει όταν πάψεις να το πιστεύεις.
Έχει πολύ ενδιαφέρον η παρεξήγηση που υπάρχει με αυτήν την ατάκα, είτε έτσι είτε αλλιώς. Για τον εξής λόγο :
Ο μέσος αναγνώστης απέναντι σε αυτό, ξεκινά με έναν «προϊδεασμό» (ας μην τον πούμε προκατάληψη). Ότι υπάρχουν τα πράγματα που είναι «όντως έτσι», και τα πράγματα που εμείς «πιστεύουμε ότι είναι έτσι». Και, στην συνέχεια, πειραματικά ας πούμε, δοκιμαστικά, αν για κάτι πάψουμε να πιστεύουμε ότι είναι έτσι, και αυτό εξαφανιστεί, δεν ήταν πραγματικό, αλλά αν κάτι δεν εξαφανιστεί, τότε ήταν πραγματικό. Και, νομίζουν ότι είναι μία προτροπή, για να ανακαλυφθεί δια του πειραματισμού τι είναι τι.
Ενω η ατάκα είναι απλά κυνική. Λέει, τίποτε δεν είναι πραγματικό, αν πάψουμε να πιστεύουμε ότι είναι. Στο τέλος μένεις εσύ και ο εαυτός σου. Είναι στην ουσία μία κυνική ατάκα του Dick, πάνω στο γνωστό I think therefore I am. (Σκέπτομαι άρα υπάρχω, του Ντεκάρτ). Είναι σαν να την κάνει : It is therefore I am. Ή I am therefore it is.
Επίσης, είναι σαν να σου λέει, για το πείραμα, του να πάψεις κλπ, ότι : κάν'το και θα δεις. Δεν σου λέει ότι θα διακρίνεις τι είναι τι. Σου λέει ότι η πραγματικότητα που νομίζεις φεύγει, και το πραγματικό που μένει...ε θα δεις τι είναι πραγματικό. (χαχα)

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

(συνέχεια)
Επίσης, έχει ενδιαφέρον (για μένα) το ερώτημα : τί γίνεται όταν πάψεις να πιστεύεις ότι αυτή η ατάκα είναι πραγματική.
...

Μου γράφεις :
«Θα ήθελα να σας ρωτήσω αν βασίζετε σε αυτό το σκεπτικό, αυτό που έχω ακούσει να λέτε σε κάποιο βίντεο, ότι μπορεί και οι μακροσκοπικές δικές μας πραγματικότητες μπορεί να είναι περισσότερες από μία...»
Ναι, θα πρέπει εδώ να μπούμε σε συζήτηση κατ' αρχάς για την φύση της πραγματικότητας (τι είναι το «πραγματικό»), κι αυτό, όπως καταλαβαίνεις είναι δύσκολο να το κάνουμε γραπτώς εδώ. (Μήπως να γράψω ένα βιβλίο, καλύτερα;)
Όχι, δεν το βασίζω πάνω στο σκεπτικό του Dick. Απλά, κι εγώ και ο Dick, προφανώς το βασίζουμε πάνω στις ίδιες παρατηρήσεις, ή μάλλον, και πάνω στις ίδιες...ιδέες. Είμαστε ομοϊδεάτες δηλαδή...

Για τον Αγνωστικισμό, τον οποίο λες ότι έχεις, έχω μία παιδική απορία, και ίσως να είσαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να μου την λύσεις :
Όταν κάποιος είναι αγνωστικιστής, είναι γενικώς, ή κατ' επιλογήν;
(Δεν είμαι, γι' αυτό δεν το ξέρω, ρωτάω)
Ένας αγνωστικιστής Φυσικός, για παράδειγμα, είναι αγνωστικιστής και απέναντι στην Φυσική;(ας πούμε, στους νόμους της Φυσικής;)
Για παράδειγμα: Είναι αγνωστικιστής απέναντι στον Θεό ή στην θρησκεία, π.χ.
Είναι αγνωστικιστής και απέναντι στον αγνωστικισμό;
Είναι αγνωστικιστής και απέναντι στον εαυτό του;
Δηλαδή, είναι όντως αγνωστικιστής, ή έτσι λέει;

Δηλαδή, ισχύει ο αγνωστικισμός κατ' επιλογήν; Είναι ΟΚ?

Γιατί, εμένα σαν να μου φαίνεται (με την παιδική μου απορία και εμπειρία) ότι απλά υποδυόμαστε τους αγνωστικιστές σε μία κουβέντα, όταν μας βολεύει. Σαν να μου φαίνεται ότι, δηλαδή, δεν υπάρχει στ' αλήθεια τέτοιο πράγμα, τέτοια στάση.
Η γνώμη μου είναι (απ' όσους έχω γνωρίσει, κατ' ευφημισμόν) ότι οι αγνωστικιστές είναι αυτοί που απλά φοβούνται να πάρουν μία θέση. Ότι είναι κάποιο πρόβλημα αυτό δηλαδή, (ελπίζω όχι αντιληπτικό, αλλά εκδήλωσης, έκθεσης).
(Αυτοί που φοβούνται ότι θα τους κοστίσει μία θέση, οι συμφεροντολόγοι δηλαδή, ή οι τσιγκούνηδες, ή οι φοβιτσιάρηδες --ας το πω έτσι). (Γιατί όχι και, οι δημοσιοσχεσίτες). «They play it safe».
(Όλα τα παραπάνω, όταν δεν είναι επιστήμονες δηλαδή. Αφού στους κύκλους των επιστημόνων συνήθως σού αφήνουν δύο επιλογές: ή να είσαι δογματικός, ή να είσαι...«αγνωστικιστής», να μην τους ενοχλείς δηλαδή).

Ακόμη και όταν με αυτόν τον αδίκως περίτεχνο όρο, εννοούν απλά ότι είναι «ουδέτεροι», ακόμη κι αυτό δεν είναι ικανοποιητικό, (ακόμη κι όταν δεν είναι κατ' επιλογήν, αλλά γενικά στα πάντα). Η θέση της ουδετερότητας, είναι κι αυτή θέση, αλλά είναι εξ αποστάσεως θέση, εκ των πραγμάτων. Δεν είναι θέση δηλαδή, είναι διαχείριση συμφερόντων.
Δηλαδή, π.χ., όσον αφορά τον πόλεμο στην Συρία, είμαι ουδέτερος. Αυτό, βασικά, κατ' αρχάς, σημαίνει ότι δεν με ενδιαφέρει, επειδή δεν με αγγίζει, θεωρώ ότι δεν με αφορά, ή έστω ότι δεν ξέρω αρκετά, είμαι ουδέτερος. Όπως κι αν έχει, επειδή είμαι μακριά. Ας πούμε.
Αλλά, όταν σου συμβαίνει, πώς μπορείς να είσαι ουδέτερος; αν είσαι εκεί μέσα δηλαδή. Εκεί, βλέπεις τι συμβαίνει, και σου συμβαίνει και εσένα, και πρέπει να έχεις μία στάση ή μία αντίσταση, να πάρεις θέση και να λειτουργήσεις με αυτήν.
Ακόμη κι αν καταφέρνεις μέσα σου με κάποιο μαγικό τρόπο να είσαι ουδέτερος, (λέμε τώρα), ενώ πρακτικά αναγκάζεσαι να είσαι κάτι άλλο, πάλι ακυρώνεται. Είναι απλά μία ατάκα που λες, στους άλλους μα...και στον εαυτό σου.

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

(συνέχεια)
Ακόμη κι αν εσύ είσαι ουδέτερος επειδή π.χ. είναι πόλεμος και επειδή είσαι βαθύτατα ειρηνιστής, όταν θα έρθουν οι άλλοι με το όπλο να σε σκοτώσουν, δεν μπορείς να τους πεις παιδιά μην με σκοτώνετε εμένα εγώ είμαι ειρηνιστής! Απλά θα σε σκοτώσουν και θα γελάνε (ενώ σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα σε σκότωναν σοβαροί).
Τώρα, για παράδειγμα, αν ταξιδέψεις στον χρόνο, πριν σε σκοτώσουν, και δεις τον εαυτό σου να το λέει αυτό και να σε σκοτώνουν, τι θα κάνεις; Πάλι αυτό θα τους πεις όταν θα έρθουν; (Ας πούμε ότι δεν μπορείς να τους αποφύγεις). Δεν νομίζω. Τότε, θα κάνεις μία...εξαίρεση στον βαθύτατο φιλειρηνισμό σου; Θα μπορείς έτσι μετά να τον εφαρμόσεις σε...λιγότερο σημαντικά πράγματα;

Είναι παιδικές μου απορίες αυτά τα πράγματα, συγγνώμη, απλά στις θέτω επειδή σκέφτηκα ότι μπορεί να είσαι όντως αγνωστικίστρια, και να συναντώ για πρώτη φορά έναν τέτοιον, και έτσι να ξέρεις τι λες, και να μπορείς να μου τις λύσεις.

(Και, δεν νομίζω ότι π.χ. ο Πρωταγόρας εννοούσε τα πράγματα που του αποδίδουν οι λεγόμενοι αγνωστικιστές, ώστε να ανάγουν κάτι μη-φιλοσοφικό στην φιλοσοφία. Εννοούσε πράγματα που είχαν βάση πάνω στο αγαπημένο ζήτημα πολλών φιλοσόφων της εποχής: πάνω στους περιορισμούς των αισθήσεων -της αντίληψης).
Επίσης, από τα λίγα που ξέρω, διάφοροι επιστημονιστές (κυρίως για διπλωματικούς λόγους όπως φαίνεται), χρησιμοποιούν τον αγνωστικισμό, πρώτον για να υποδυθούν κάποιο fair play,(«και εγώ διαφωνώ μαζί σας και θέλω να σας ακυρώσω, αλλά διαφωνώ και με τους άλλους, είμαι του fair play, μην με πυροβολήσετε εμένα, πυροβολήστε μόνο τους άλλους, που διαφωνούν μόνο μαζί σας και θέλουν να σας ακυρώσουν...»), και δεύτερον για να δώσουν τεράστια αξία στις...μετρήσεις τους, που δεν είναι απλά ένα εργαλείο για το θέμα, αλλά...το θέμα αυτό καθ' αυτό!
Ό,τι δεν μετριέται με τις μετρήσεις τους, απλά δεν υπάρχει, επειδή δεν μπορούν αυτοί επίσημα να βγουν και να πουν ότι υπάρχει...(αλλά, μην στεναχωριέστε:)...ή ότι δεν υπάρχει.
(Κατ' επιλογήν, φυσικά). (Π.χ. αν τους πεις ότι μετρήσαμε την τηλεπάθεια, απλά δεν θα αποδεχθούν τις μετρήσεις σου). (Δεν θα σταματήσει εκεί το θέμα για σένα φυσικά, μετά θα αντιμετωπίσεις και το fair play τους στο πετσί σου, στην καριέρα σου, μέχρι να σε γδάρουν).
Δεν ξέρω αν με παρακολουθείς, ή έστω αν τα λέω σωστά, είμαι αρκετά ανίδεος ως προς αυτό το θέμα, μάλλον είμαι δηλαδή αγνωστικιστής απέναντι στον αγνωστικισμό.

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

(συνέχεια)

Φυσικά όλα μα όλα τα παραπάνω, στην ουσία είναι νά'χαμε να λέγαμε, διότι αυτό που ισχύει σε όλα αυτά τα πράγματα, είναι ο Πόλεμος των Ιδεών που λέγαμε.
Δηλαδή και οι λεγόμενοι αγνωστικιστές συμμετέχουν κανονικότατα σε αυτόν, απλά μερικές φορές είναι, πώς να το πούμε, του ανορθοδόξου πολέμου, στις πολεμικές επιχειρήσεις. Ειδικοί κομάντος. (Ναι. Δεν αστειεύομαι).
(Τώρα, αν μερικοί από αυτούς δεν το γνωρίζουν ότι συμμετέχουν κανονικότατα, τους είναι άγνωστο, ε, μάλλον συγχωρούνται, αγνωστικιστές είναι. Ε;)
(Τώρα αστειεύομαι).

Το άλλο που λες, περί του μη αρκετού χρόνου της ζωής για όλα τα επιθυμητά προς εξερεύνηση, ναι, δυστυχώς. Ars Longa Vita Brevis. (Η Τέχνη Μακρά, ο Βίος Βραχύς)
Ή όπως το άκουσα να το λέει ο Μπόρχες σε μία διάλεξη, με μία θλίψη στον τόνο : The Life is short...The Craft..sooo long.
Διαφωτίστηκα μάλιστα πάρα πολύ, τότε, όταν προβληματίστηκα γιατί, ενώ ξέρει την ατάκα, δεν λέει Art και λέει Craft. Και γιατί το λέει με άλλη σειρά. Και οι παύσεις είχαν σημασία. (Λεπτεπίλεπτος τύπος ήταν ο Μπόρχες).

Αλλά, κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε. Δεν είναι σωστό να μην ξεκινήσουμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε (ακόμη και σαν να είμαστε αθάνατοι), μόνο και μόνο επειδή ξέρουμε ότι δεν μπορούμε τέλεια. Άλλωστε...και πού το ξέρουμε αυτό, ότι δεν μπορούμε;
Ας το κάνουμε, και τότε θα διαπιστώσουμε ό,τι είναι να διαπιστώσουμε.
Είμαι θαυμαστής μίας ατάκας του Ηράκλειτου :
«Όποιος δεν ελπίζει, δεν θα βρει ποτέ το ανέλπιστο. Το ανεξερεύνητο είναι και απρόσιτο...» (Εάν μη έλπειται, ανέλπιστον ούκ εξευρήσει. Ανεξερεύνητον εον και άπορον..)
Προτείνω, λοιπόν, να πάμε να μάθουμε τα πάντα και να κάνουμε τα πάντα, και θα μάθουμε αν μπορούμε να μάθουμε τα πάντα ή να κάνουμε τα πάντα, ή όχι.

Υπάρχουν άνθρωποι που αν σου κατέθεταν (αν γινόταν) πόσα έψαξαν, πόσα διάβασαν, πόσα έμαθαν, πόσα εξερεύνησαν, πόσα ανακάλυψαν, πόσα έκαναν, μέσα στην μισή ζωή τους, δεν θα τους πίστευες! Και έχουν και την άλλη μισή! (Θεού θέλοντος)....

Επίσης, πρέπει να σου πω, σε όλα αυτά που συζητάμε, ότι γνωρίζω πως υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται ποιο είναι το Τhe Practical thing to do. Ή το The Payload thing to do, ή το Useful thing για αυτούς.
Εγώ, προσωπικά, συμπεριλαμβάνω πολύ στο σκεπτικό μου το The Noble thing to do.

Α, ξέχασα, επίσης στο Ars Longa κλπ, για να σε αφορά, πρέπει να είσαι Artist.
Ή να ασχολείσαι με το Craft, δηλαδή, να είσαι Craftsman.

(συνεχίζεται)




Π. Γ. είπε...

(συνέχεια)
Επίσης, να σου πω ότι στέκομαι και λίγο σε κάτι που μου λες :
«Η δυσπιστία μου έχει πολλές κατευθύνσεις, ως προς πολλά authorities του κατεστημένου, είτε είναι πολιτικά, είτε θρησκευτικά, είτε επιστημονικά...» κλπ

Σε καταλαβαίνω. Κι εγώ το ίδιο. (Στην περίπτωση μου, ιδιαίτερα πολύ όταν ήμουν νεότερος. Και τώρα, αλλά όχι τόσο πολύ πια).
Άκουσε, αν μου επιτρέπεις, να σου δώσω μία φιλική συμβουλή (κράτα την ή πέτα την) :

Ξέρεις, το "αφέντης" (αφεντικό, κλπ), στα Ελληνικά, προέρχεται από την λέξη "αυθέντης", που είναι το ίδιο όπως όταν λέμε "αυθεντία", αλλά και "αυθεντικός". (Και, φυσικά, το authority προκύπτει από το author).
Δηλαδή, το Authority είναι οκ, όταν προκύπτει από μία...αξιοκρατία. (Ίσως ακόμη και ελιτιστικά, από μία ελίτ, άξια, άριστη, «αριστοκρατική»). Είναι η διαπλοκή, το παρασκήνιο, μα και το πολεμικό παρασκήνιο, η αναξιοκρατία, η κατάχρηση εξουσίας, η επιβολή ακλόνητων δογμάτων, η υπεράσπιση ανώτερων συμφερόντων, η μικρότητα και μικροπρέπεια, η μεγάλη αυστηρότητα, κλπ, που κάνουν πχ ανήθικο το Authority, ή αναξιόπιστο και ανέμπιστο. (Φυσικά, την διερεύνηση απέναντι σε αυτό, το Authority θα την ονόμαζε «συνωμοσιολογία»). Το "κατεστημένο", το "στημένο" δηλαδή, (που έχει κάτσει πάνω στην...κατάσταση, η κατάστηση), το "εγκάθετο", οι "καρέκλες", (η καθεστηκυία τάξις)(ο Θρόνος)(η «Έδρα»), το "επιστητό" (εξ ου και "επιστήμη" -γιατί δεν την λένε "γνωστική";)(είναι επιστάτες δηλαδή, ποιανού πράγματος; για λογαριασμό ποιου;), κλπ, κλπ, δεν είναι καθόλου τυχαίες οι λέξεις αυτές, και πολλές άλλες (η σχετική λίστα είναι πολύ μεγάλη για να την γράψω εδώ), και έχουν απόλυτη συνοχή μεταξύ τους, και σχεδόν κανείς δεν καταλαβαίνει την φανερή συνοχή αυτή, αλλά και τι ακριβώς εννοούν όλες αυτές οι λέξεις. Κυρίως εννοούν μία επέμβαση πάνω στα πράγματα, και μία ίδρυση, μία κατασκευή που στήθηκε πάνω στα πράγματα, μία κατάσταση, ή μία επιβολή στην κατάσταση, μία ελεγκτική εποπτεία, ένα σήμα ή σημαδούρα, μία οδοσήμανση, «εδώ εμείς», κλπ. (Όπως όταν στήνουμε μία σημαία στον Βόρειο Πόλο ή στην Σελήνη... Το ίδιο...)

Τέλος πάντων. Σε κάθε περίπτωση, και όποιο και ό,τι κι αν είναι, το Authority έχει σίγουρα πιο πολύ δίκαιο από σένα, αν αυτό ξέρει τι λέει αλλά εσύ δεν ξέρεις τι λες. Προσοχή, είναι ένα μεγάλο πρόβλημα αυτό.
Επίσης, στην δεδομένη κατάσταση, δεν μετράει αν εσύ είσαι δύσπιστη απέναντι στο Authority (πρόσεχε να μην είσαι πολύ, να μην το τρομάξεις και το βάλει στα πόδια, ή βάλει τα κλάματα), αλλά μετράει το ότι το Authority είναι δύσπιστο προς εσένα.

(Επίσης, γνωρίζω περιπτώσεις ταλαντούχων πρωτοποριακών αντιδραστικών, που όταν την έκαναν πολύ αξιόλογα την αντίδρασή τους, κάποια στιγμή βρέθηκαν μπροστά στο αληθινό Authority. Και τους είπε κάτι που δεν το περίμεναν: «Καλώς ήρθες! Είσαι ένας από εμάς!». Όταν αυτοί το αρνήθηκαν, έγινε πάντα το ίδιο. Τούς πήγε μπροστά σε ένα ψηλό παράθυρο, και τους έδειξε έξω στον δρόμο: «Δηλαδή είσαι...με αυτούς; Με αυτούς που σε χλεύαζαν; Με τους ανόητους; Με τα πρόβατα; Είσαι σαν κι αυτούς; Εμείς είμαστε οι όμοιοι σου!». Δεν ξέρω περισσότερα, γιατί δεν τους ξαναείδα...)

Η φιλική μου συμβουλή, κατ' επέκταση, είναι αυτή :
Να μην σε νοιάζει τόσο πολύ το Authority, ή η εναντίωσή σου σε αυτό. (Εκτός αν θέλεις να...νοιαστεί αυτό για σένα, ή να το πείσεις να νοιαστεί). Να γίνεις εσύ η ίδια Authority. Αυθεντία.
Και ας έρθει μετά όποιο Authority θέλει, να «συζητήσετε» ό,τι γουστάρει. Και να δούμε.

Αν φέρει και τους...φίλους του, οκ, σημειωτέον ότι θα έχεις κι εσύ πλέον φίλους αυθεντίες (ή...ό,τι άλλο πολύ χρήσιμο).

...Κατά τα άλλα : Απλώς δυσπιστίες, έχει ο καθένας. So what?

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

Στο βίντεο του Feynman που μου επισημαίνεις, πρόσεξα κάποια πράγματα --εκτός των άλλων-- που για μένα έχουν ενδιαφέρον. Ο τόνος της φωνής του, το ύφος, (στο μισό βίντεο, και στο άλλο μισό), η συγκινητική μουσική, το ότι έχει κάτι ρόδα από πίσω του, και τέλος το ότι από κάτω από την εικόνα, διαφημιστικά, μου πρότειναν συμπτωματικά να δω ένα βίντεο του Sagan και ένα βίντεο του Dawkins, από τον ίδιο πομπό.

Λέει ότι του είναι δύσκολο να πιστεύει.
Εσύ τι λες, όλα αυτά που λέει τα πιστεύει ή όχι;

Λέει, επίσης, ότι είναι επαρχιακές οι ιστορίες, ότι από όλο το Σύμπαν είναι δυνατόν να ήρθε στην Γη (mind you!). Και, αυτός που λέει ότι «δεν ξέρει» κλπ, αυτό πού το ξέρει; Ότι ήρθε μόνο στην Γη; Εννοεί ότι έχει εποπτεία του Σύμπαντος, αν δεν το κατάλαβες.
Επίσης είπε, ας φανερώσει η φύση τον εαυτό της, είναι αυτό που είναι, («Her» είπε, η Μητέρα). Δεν έχει πρόβλημα με αυτό. Αν όμως φανερώσει εδώ ο Πατέρας τον εαυτό του, είναι αμφίβολο, δεν ισχύει, εδώ θα έρθει να το κάνει;
Λες και αν είχες εσύ τα παιδιά σου, το ένα στην μία πόλη, το άλλο στην άλλη πόλη, κλπ, και είχες και ένα καημένο παιδάκι σε ένα καλυβάκι πάνω στην Πίνδο, δεν θα πήγαινες να το δεις. Πρώτα σ' αυτό θα πήγαινες! Φαντάσου αν πήγαινες, αυτό ακριβώς να ήταν η ένδειξη ότι...δεν πήγες, και ότι δεν είσαι πατέρας του!...
Δεν το λέει καλά το μάθημά του, ο μίστερ Φέηνμαν.
(Ή...μπορεί να έχει τους λόγους του, είπαμε, εδώ μιλάμε δημοσίως).
Εγώ συμφωνώ μαζί του, για άλλους λόγους, είναι «ωραίος» εκεί που είναι, και είχε πολύ καλή δράση εκεί μέσα στο ταμπλώ μάχης, αλλά δεν τα λέει πάντα καλά. Και γιατί θα έπρεπε να τα λέει πάντα καλά δηλαδή;
Άλλωστε, είναι μικρές λεπτομέρειες, αυτά που δεν λέει καλά, (ίσως διότι δεν έχει ασχοληθεί με κάτι, ίσως γιατί παρεμβαίνουν τα πιστεύω του σε κάτι), τα περισσότερα τα λέει πολύ καλά, και συμφωνώ κι εγώ μαζί του.
Και, κατά τα άλλα, σίγουρα συμφωνώ και στα πάντα, λόγω της αίσθησης που αφήνει, (της γεύσης που μένει πίσω στο τέλος).
Άλλωστε, κυρίως τον ξεχωρίζω με εκτίμηση, όχι κυρίως εξαιτίας αυτών που λέει, (που πολλά δεν με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα), αλλά εξαιτίας της προσωπικότητας του ή της..ατμόσφαιράς του. Επίσης, εξαιτίας διακριτών θέσεων του, πάνω σε διακριτά πράγματα, που δεν είναι διακριτά εύκολα.
Ωραίο κι αυτό που λέει ότι δεν φοβάται, κλπ. Συμφωνώ πολύ και με αυτό, κι εγώ δεν φοβάμαι.
Το συγκεκριμένο, ωραίο βίντεο, ως βίντεο-κλιπ, αλλά δεν είναι και άψογο για να είναι μανιφέστο, αν θέλεις να το δεις ως τέτοιο. (Είναι απολογία --ή και ελεγεία).
Άλλωστε, αν ήταν άψογο, θα ήταν λογοτέχνης ή φιλόσοφος, όχι Φυσικός (δηλ. μηχανικός).

Ξέρεις, και στον πόλεμο ακόμη, (in the long run), δεν έχει σημασία γιατί πολεμάς ή τι λες για την μάχη ή σε ποιο πόστο είσαι και πώς και γιατί, αλλά προς τα πού πυροβολείς.

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

(συνεχίζεται)


Ωραίες είναι και οι βίδες των μηχανικών, και οι αναρωτήσεις τους από πού προέρχονται, και ποιο είναι το πιο πρακτικό κατσαβίδι, κλπ

αλλά...μανιφέστο είναι αυτό το πράγμα :
https://www.youtube.com/watch?v=9d8SzG4FPyM

Εμένα αυτό με συγκινεί. Αυτό μιλάει στην καρδιά μας.
Μπορεί άλλοι να την βρίσκουνε με τις βίδες, no problem.

Αναρωτιέμαι, για την αλήθεια : την αλήθεια την βρίσκεις αν έχεις μεγάλη καρδιά; ή αν έχεις μεγάλο μυαλό; ή αν έχεις τίποτε άλλο μεγάλο;
Όσο το αναρωτιέμαι, ειλικρινά, τόσο μου φαίνεται ότι την βρίσκεις αν έχεις μεγάλη καρδιά.

Το άλλο που με ρωτάς :
Αβεβαιότητα, έτσι γενικώς, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Αβέβαιοι άνθρωποι, υπάρχουν, φυσικά, και σίγουρα μπορεί κάποιος, αν θέλει, να είναι αιωνίως αβέβαιος για οτιδήποτε. (Ακόμη και πολύ επιλεκτικά, φυσικά).
Εγώ, για άλλα πράγματα είμαι βέβαιος, για άλλα δεν είμαι. Προσπαθώ να γίνω για όλα βέβαιος. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, αλλά δεν φοβάμαι όταν δεν είμαι.
(Επίσης, δεν νιώθω την υποχρέωση να ενημερώνω κανέναν για τις βεβαιότητες ή για τις αβεβαιότητές μου --όπως άλλοι-- είναι δικό μου θέμα. Μπορεί μερικές φορές να το κάνω, παρ' όλα αυτά, «εκ του περισσεύματος της καρδίας»...)

Για την UFOλογία που με ρωτάς, για βιβλιογραφία, (βιβλιοθήκες ολόκληρες),
τι να σου πρωτοπώ... Χμ... Σου προτείνω να διαβάσεις τα βιβλία του John A. Keel και του Jacques Vallee. Και αν μπορείς να βρεις τα βιβλία των πρώτων επαφικών, όσα μπορείς να βρεις.
Μετά, όποτε θέλεις, καλά να είμαστε, το συζητάμε ξανά και για άλλα βιβλία. Είμαι, όπως είπα, στην διάθεσή σου για οτιδήποτε, αν μπορώ, το ίδιο και όποιου αληθινά ενδιαφερόμενου για τα κοινά μας ενδιαφέροντα.
Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον, ελπίζω να μην σε κούρασα εγώ, (εγώ δεν κουράζομαι, είναι χαρά μου).
Be Seeing you.
Π. Γ.


Π. Γ. είπε...

(Υ.Γ. διόρθωση, Μπόρχες : The Craft..sooo long to learn. )

persephone dim είπε...

Αυτό που είπε ο Bohr, δυστυχώς πιστεύω ότι θα συμβεί(και έχει συμβεί) σε πολύ λίγα άτομα (συμπεριλαμβάνω και τα άτομα που μελετούν ή σπουδάζουν Κβαντική Φυσική).

Ναι, δεν είχα προσέξει ότι η "πραγματικότητα" έχει διαφορετική ρίζα και νόημα στη δικιά μας γλώσσα. Σας ευχαριστώ για την υπόδειξη. Θα ήθελα σίγουρα να διαβάσω ένα βιβλίο πάνω στις σκέψεις σας για τη φύση της πραγματικότητας.

Ο αγνωστικισμός είναι μια "ταμπέλα" που έδωσα οικειοθελώς στον εαυτό μου γιατί με τα χρόνια είδα ότι μού ταιριάζει σα φιλοσοφία ζωής. Ξέρω ότι κακομεταχειρίζεται συχνά από διάφορους "καλοθελητές" που στην ουσία αμφισβητούν μόνο συγκεκριμένα πράγματα, για να προωθήσουν άλλα. Η αμφισβήτησή μου βασικά υπήρχε πριν καν μάθω για αυτό το "ρεύμα", πριν καν μάθω ποιός ήταν ο Χάξλεϋ. Ψάχνοντας αργότερα κάποια πράγματα επάνω στη φιλοσοφία, "έπεσα" πάνω του και σκέφτηκα "ναι, αυτό μου ταιριάζει". Ο δικός μου αγνωστικισμός δεν ήταν να διαπραγματευτώ ποιές θεωρίες θα κρατήσω και ποιές όχι, βάσει δικών μου ιδεολογικών και μη συμφερόντων (ή οικειοτήτων). Ναι, είμαι και απένταντι στην ίδια την επιστήμη. Οι νόμοι της Φυσικής, το πώς φτάσανε να έχουν το φορμαλισμό που έχουν, είναι πολύ σύνθετο θέμα.
Για τους νόμους που έχω σιγουρευτεί εγώ προσωπικά είναι για εκείνους που έχω "βγάλει" και εγώ η ίδια. Δηλαδή επιβεβαίωσα τους φορμαλισμούς τους μέσα από πειράματα. Για τα πειράματα που δεν μπορούν να γίνουν (όταν δε βγαίνουν οι μετρήσεις) : δε θα έπρεπε ένας άνθρωπος που αυτοαποκαλείται επιστήμονας, να εκφέρει δογματικό λόγο (κατά την ταπεινή μου άποψη). Γιατί θα έπρεπε να ήταν σε θέση να συνειδητοποιήσει όχι μόνο τον περιορισμό των αισθήσεών μας αλλά και τον εκάστοτε οργάνων μας. Ο αγνωστικισμός μου, ναι, είναι και απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό, γιατί ένας μέσος άνθρωπος έχει περιορισμένες αντιληπτικές ικανότητες, περιορισμένες αισθήσεις κ.ο.κ. Δε φοβάμαι να πάρω λοιπόν μια θέση, γιατί όταν θα την πάρω, πρέπει πρώτα να περάσω από "κύματα" αμφισβήτησης, διαβάσματος, ψαξίματος, ώστε να έχω μια (όσο μου επιτρέπουν πάλι οι αισθήσεις μου) συνειδητοποιημένη θέση. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν μόνο δύο κύκλοι επιστημόνων, οι δογματικοί και οι αγνωστικιστές. Από προσωπική πείρα μιλάω.

Η ουδετερότητα είναι επίσης πολύ σχετικός όρος, κατά την -πάλι- ταπεινή μου άποψη. Στο παράδειγμα που θέσατε, για τον πόλεμο στη Συρία (και στην κάθε Συρία), η ουδετερότητα είναι χαρακτηριστικό που προέρχεται από την αδιαφορία ή και την κυνικότητα (ειδικά αν κάποιος έχει πολιτικά συμφέροντα πίσω από αυτά, ή τα υποστηρίζει, κάνοντας τον εαυτό του συνένοχο). Και θα πιαστώ λίγο ακόμη από αυτό το παράδειγμα για να δικαιολογήσω τον εαυτό μου όταν π.χ. λέω ότι είμαι αγνωστικίστρια στον θεό που παρουσιάζεται όπως παρουσιάζεται από το θρησκευτικό κατεστημένο. Δε νομίζω ότι θα "επέτρεπε" να υπάρξουν εξ' αρχής αιματοχυσίες κάθε είδους, εγκλήματα, ασθένειες σε ανθρώπους που δεν έκαναν απολύτως τίποτα για να τις αξίζουν. Το δημιούργημά του θα είχε μια διαφορετική έκβαση. Αν μη τι άλλο, ακόμη και αν όλα αυτά γίνονται για κάποιο λόγο, ο λόγος αυτός είναι τόσο σημαντικός που χρειάζεται "ανθρωποθυσίες"; Ο πόλεμος των Ιδεών λοιπόν ίσως προέρχεται και από αυτή την "διεφθαρμένη" ανθρώπινη φύση, που μπορεί να δημιουργήσει τέτοιο μεγάλο κακό στον κόσμο, ενώ θα μπορούσε να δημιουργήσει αμιγώς όμορφα πράγματα(δηλαδή το Noble Thing δε το σκέφτονται όλοι).

(Συνεχίζεται)

persephone dim είπε...

(Συνέχεια)
Η ατάκα του Ηράκλειτου, είναι σίγουρα πολύ όμορφη. Τη συμβουλή που μου δώσατε θα την κρατήσω και θα την επεξεργαστώ σίγουρα τα επόμενα χρόνια που θα κάνω τις δικές μου μελέτες. Θα ήθελα πολύ κάποια στιγμή στο μέλλον να γνωρίσω ένα τέτοιο ταλαντούχο αντιδραστικό άνθρωπο.

Για το βίντεο του Feynman, ναι εγώ θεώρησα ότι τα πίστεψε εκείνα που είπε. Ναι, κατάλαβα ότι εννοούσε ότι έχει εποπτεία του Σύμπαντος. Από εσάς άκουσα ότι τα "όντα" από άλλους κόσμους, καλύτερα να τα αποκαλούμε ultra-terresterials και όχι extra-terrestrials. Βέβαια π.χ. στην περίπτωση των Barney and Betty Hill (αναφέρω μόνο την πιο διάσημη περίπτωση abductees) ή και στην περίπτωση του πολιτισμού των Dogon (είμαι σίγουρη ότι το γνωρίζετε ήδη γι'αυτό δεν το αναλύω περαιτέρω) έχουμε να κάνουμε με extra-terrestrials κατά γενική ομολογία όσων τα ερευνούν όλα αυτά (δεν ξέρω αν εγώ το έχω αντιληφθεί λάθος. Αν είναι έτσι, διορθώστε με). Γι'αυτό, δεν ξέρω γιατί φάνηκε να είναι τόσο σίγουρος ότι έχει "σκανάρει" το ορατό σε εμάς Σύμπαν και απεφάνθη ότι υπάρχουμε μόνο εμείς μέχρι στιγμής. Ίσως, θα σκεφτώ καλοπροαίρετα, από άγνοια; Μην ξεχνάμε οτι η εξίσωση drake δεν αποκλείει εντελώς την ύπαρξη extra-terrestials. Φυσικά, έχω προσέξει ότι υπάρχει μια αντίφαση στην επιστημονική κοινότητα. Ενώ από τη μία δεν απορρίπτουν την ύπαρξη εξωγήινων μορφών ζωής, από την άλλη, πολύ αρνητικά προϊδεασμένοι, περιγελούν το ενδεχόμενο να έχουν επισκεφτεί τη γη, δηλαδή να έχουν διανύσει (όπως το παρουσιάζουν επικαλούμενοι την σχετικότητα) ΤΟΣΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ. Ενώ η κλίμακα kardashev, θα μπορούσε να εξηγήσει κάλλιστα, ότι ένας πολιτισμός, π.χ. τύπου 3, που θα μπορούσε να έχει στη διάθεσή του ενέργεια ενός ολόκληρου γαλαξία, και να κάμψει πολύ εύκολα τους φυσικούς περιορισμούς των νόμων ενός πολιτισμού τύπου 0(σε λίγα χρόνια ίσως προλάβουμε τον τύπο 1).

Πολύ όμορφο το τραγούδι. Και γω αναρωτιέμαι για την αλήθεια. Όσον αφορά αυτούς που ενημερώνουν για τις αβεβαιότητές τους, ίσως να μη γίνεται πάντα κακοπροαίρετα. Ίσως να γίνεται για να "εκθρονίσουν" τους βέβαιους, οι οποίοι στην πράξη δεν είναι τίποτα άλλο παρά οικονομικά ή άλλα συμφέροντα και δεν ενδιαφέρονται για τη βεβαιότητα.

Σας ευχαριστώ για τις προτάσεις, θα προσπαθήσω να βρω όσα μπορώ. Φυσικά και δε με κουράσατε, οι συζητήσεις αυτές είναι κουραστικές για τους επιφανειακά ενδιαφερόμενους.

https://www.youtube.com/watch?v=Cg0cmhjdiLs

Γεια σας.

persephone dim είπε...

Κάτι που ξέχασα να σας ρωτήσω σε προηγούμενες δημιοσεύσεις: Ποιά είναι η άποψή σας για το πώς παρουσίασαν τους εξωγήινους στο Contact; (που είναι από το βιβλίο του Sagan)

Π. Γ. είπε...

Είναι απογοητευτικό αυτό που λες για τους σπουδαστές της Κβαντικής Φυσικής. Και μη χειρότερα.
Δυστυχώς δεν είμαι ειδικός και δεν μπορώ να το συζητήσω ικανοποιητικά.

Περί της Φύσης της πραγματικότητας έχω γράψει πολλά πράγματα μέσα στα χρόνια. Ίσως κάποτε τα συγκεντρώσω όλα, και τα συμπληρώσω, και φτιάξω ένα βιβλίο. Θα μου άρεσε. Αλλά, προς το παρόν, είναι και δύσκολοι καιροί για εκδόσεις.

Μάλιστα... Είσαι από τους καλούς αγνωστικιστές δηλαδή. Μου το διαφώτισες λίγο, όχι τόσο προς τον αγνωστικισμό, όσο προς εσένα προσωπικά. (Πρέπει να βρω κάποτε κάποιον πολύ επιθετικό για να μου το εξηγήσει!). Η γνώμη μου είναι ότι αυτά τα πράγματα είναι παροδικά, αλλάζουν μέσα στα χρόνια. Αλλάζουμε. Γίνονται τόσα πολλά. (Ξέρεις, όποιος ψάχνει, ανακαλύπτει). Δεν νομίζω ότι θα μείνεις μόνο σε αυτό, στα χρόνια που θα έρθουν. Θα τα καταφέρεις καλύτερα, το εύχομαι.
Προφανώς αναφέρεσαι στον T. H. Huxley, όχι στον Aldous Huxley. Αυτός είχε πει κάποτε μία ατάκα που μου είχε αρέσει πολύ : Learn What is True, to Do What is Right.
Τέλος πάντων, εγώ διαφωνώ με τον Αγνωστικισμό (με Α κεφαλαίο, όχι με α πεζό), δεν θεωρώ ότι είναι η οδός προς την Αλήθεια (με Α κεφαλαίο, όχι με α πεζό). Αλλά είναι απλώς η άποψή μου. Σε ένα ταξίδι, δεν μπορούμε να πάμε από όλους τους δρόμους ταυτόχρονα, βλέπουμε το τοπίο από τον δρόμο που ακολουθούμε.
Επίσης, γνωρίζω ότι ο δρόμος που ακολουθούν δεν χαρακτηρίζει σώνει και καλά τους ανθρώπους, αλλά ο χαρακτήρας τους.

Για το περί Θεού, χμ, μάλλον είναι άλλο ο Θεός και άλλο «ο θεός που παρουσιάζεται όπως παρουσιάζεται από το θρησκευτικό κατεστημένο», ή έτσι μου φαίνεται εμένα.
Είναι μια μεγάλη συζήτηση (όχι απλά «θεολογική») το συγκεκριμένο ζήτημα που θίγεις, κυρίως διότι ως επιχείρημα παίρνει κάποια πράγματα για δεδομένα, που μπορεί να μην είναι (και...προφανώς δεν είναι). Δεν ξέρω αν έχει νόημα να την κάνουμε εδώ. Θα ήταν σαν να προσπαθούσα να σε πείσω για κάτι, ενώ δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου.
(Υπάρχουν και τα τελείως παράξενα διασκεδαστικά σενάρια, φυσικά : όπως το ότι μπορεί να μην υπάρχει στ' αλήθεια τίποτε άλλο πέρα από τον Θεό, πχ αυτήν την στιγμή που μιλάμε, μιλάει μόνος του, ανθρωποθυσιάζεται μόνος του, το παίζει και κουάρκ, κλπ, Είναι ο "Νους", και άλλα, για τα οποία θα μπορούσα μάλιστα να σου παρουσιάσω σοβαρές ενδείξεις). (Χώρια και τα θρυλικά --αλλά πλέον προκλητικώς άγνωστα-- ότι υπήρξε κάποτε και δεν υπάρχει πλέον, ή ότι ασχολήθηκε κάποτε αλλά δεν ασχολείται πλέον, ή ότι είμαστε σε καραντίνα, κ.ά.) Κάτι όντως συμβαίνει, πάντως, κάτι πολύ παράξενο, δεν είναι απλά η εξουσιαστική φαντασίωση ενός ιερατείου, ας τοποθετηθώ μόνο σε αυτό. Και δεν νομίζω ότι μπορείς να το βάλεις στο εργαστήριο.(Αυτό, βέβαια, προφανώς μπορεί να σε βάλει -χαχα).
Όσο για τον πόλεμο των ιδεών, απλά έχει διαμορφώσει π.χ. όλα αυτά που μου λες σε ό,τι γράφεις.
(Αν δεν το ήξερες αυτό, τότε κάτσε και ψάξ'τα ένα-ένα όλα από πού προέρχονται).

Το Ultra-Terrestrials κράτα το, να το συζητήσουμε κάποτε με e-mails (γιατί μπορεί να μας διαβάζουν κι αυτοί εδώ!). Για το Hill Abduction, το έχω σχολιάσει στα βίντεος μου εκείνα για το "Εξωγήινο Παρασκήνιο". Για την φάση με τους Dogon, βλέπε το εξαιρετικό βιβλίο The Sirius Mystery του Robert Temple, από όπου originally προέρχεται.
...Όχι, δεν είναι σίγουρο ότι έχουμε να κάνουμε με Extra-Terrestrials, κι ας λένε ό,τι θέλουν κάποιοι που λένε ότι "τα ερευνούν αυτά".
(Νόμιζα ότι η εξίσωση Drake "αποδεικνύει" την ύπαρξη extra-terrestrials, και μάλιστα με μεγάλο αριθμό πολιτισμών...)

(συνεχίζεται)

Π. Γ. είπε...

(συνέχεια)

Έχω προσπαθήσει πολλές φορές να βγώ ένα ραντεβουδάκι με την Επιστημονική Κοινότητα, να την κεράσω ένα καφέ, να της πω ότι είμαι θαυμαστής, να με καλέσει και σπίτι της, αλλά δεν τα έχω καταφέρει ακόμη. Είναι λίγο ντροπαλή. Δεν μπορώ να βρω και το τηλέφωνό της, σε παρακαλώ αν το έχεις να μου το δώσεις, δεν θα της πώ ότι μου το έδωσες εσύ.
Αυτά που λέει ότι υπάρχουν κάπου εξωγήινοι (μικρόβια; ή τηλεθεατές και ραδιοερασιτέχνες; ή μήπως μπαλόνια φάλαινες που πετάνε;), έχουν πολύ πλάκα, αλλά αυτό με τα τόοοοσα έτη φωτός, που είναι από τα σουξέ της, το έχω συζητήσει με όλων των ειδών τους εμμονοκαταληπτικούς μέσα στα χρόνια, που βαριέμαι πλέον να το συζητάω, σόρρυ. Το ίδιο και με το ζήτημα του πλανήτη Αφροδίτη που στοιχειώνει τους πιλότους των Μπόινγκ, και όχι μόνο, και ας μην πω τίποτε για τα αέρια βάλτων γιατί έχω πλέον αποστηθίσει ολόκληρη κασσέτα και αρχίζω να με φοβάμαι.

Δεν νομίζω ότι η Αλήθεια έχει να κάνει με τις βίδες. Αυτό έχει να κάνει με την μηχανική. Η μηχανική είναι ήδη αληθινή, φυσικά, δεν καταλαβαίνω γιατί να αναζητάει επιπλέον αλήθεια.

Ναι, τι ωραίο αυτό το πιάνο του Βαγγέλη Παπαθανασίου (τον εκτιμώ πολύ και τον αγαπώ), και φυσικά το Blade Runner είναι αξεπέραστη ταινία.

Το Contact η ταινία μού άρεσε πάρα πολύ (δεν έχω διαβάσει το βιβλίο, μού έχουν πει ότι είναι πιο περίπλοκο). Είναι φυσικά, μεταξύ άλλων, διαφήμιση του S.E.T.I. (μιλάμε για πολλά λεφτά), το οποίο ως project είναι εντελώς γελοία υπόθεση (αλλά καταπληκτική ιδέα, φοβερό κόλπο!). Στην ταινία νομίζω ότι τους παρουσίασαν πολύ επιτυχημένα, ειδικά η σκηνή με την ακτή και τον πατέρα. Είναι θεολογικό, φυσικά, χωρίς καμία αμφιβολία. Μία άλλη ωραία παρουσίαση είναι στo Knowing του δικού μας Alex Proyas (βλ και Dark City, κ.ά.) Είναι ευσεβείς πόθοι αυτά στο Contact, βέβαια, και φαίνονται ότι είναι, αλλά κανένα πρόβλημα με αυτό.
Η άποψη μου είναι ότι, αν ποτέ γίνει μία τέτοια (επιστημονισμού στυλ) Επαφή, στο στυλ που την περιμένουν, δεν θα έχει καμία σχέση με αυτό το πράγμα, δεν θα γίνει έτσι, ούτε θα είναι κάτι τέτοιο. Είναι παιδαριώδες. Να φανταστείς, βρίσκω πιο λογικό το σενάριο Κονκισταδόρες, ή τα πράγματα του Heinlein.
Θα μου πεις, τι σχέση έχει η λογική μας με αυτά τα πράγματα. Ε, με τι έχει σχέση;
Κατά τα άλλα, ολόκληρος ο πλανήτης από άκρη σε άκρη του, οι πάντες ανεξαιρέτως, μαρτυρούν με όλες τις ίδιες λεπτομέρειες, και με όλες τις πιθανές λεπτομέρειες σχετικώς, και με άπειρα αποδεικτικά στοιχεία που διατηρούνται μέχρι σήμερα, ότι Αυτοί ήταν εδώ στο μακρινό παρελθόν, και ήταν οι απανταχού θεοί. Τώρα, τι λένε όλοι αυτοί που παίζουν με τις λέξεις σε σχέση με αυτό, έχει πάψει να με ενδιαφέρει από τότε που ήμουν είκοσι χρονών, δεν θ' αρχίσει να με ενδιαφέρει τώρα. Ας κάνουνε παρέα μεταξύ τους, να χαριεντίζονται.
:-)

χαίρε και πάλι
Π. Γ.

persephone dim είπε...

Όποιος ψάχνει, σίγουρα ανακαλύπτει. Και παρατηρώντας απο το (αμφιλεγόμενο) φαινόμενο της συγχρονικότητας, όποιος ψάχνει κάτι συγκεκριμένο, οι συνθήκες πολλές φορές τον ευνοούν ώστε να ανακαλύψει κι άλλα πάνω σε αυτό. Σας ευχαριστώ πολύ για την ευχή σας. Ναι, δεν αναφερόμουν στον Aldous Ηuxley. Παρ'όλα αυτά, ο Aldous Huxley είχε πολύ πιο ενδιαφέρουσες απόψεις. Ο χαρακτήρας και οι προθέσεις συμφωνώ και εγώ ότι χαρακτηρίζουν έναν άνθρωπο, γιατί πολύ απλά ο δρόμος που ακολουθούν μπορεί να αλλάξει στην πορεία, αν βρουν κάτι πιο αληθινό από εκείνο που ακολουθούσαν.
Σίγουρα μου δώσατε ένα έναυσμα ώστε να ψάξω τη βαθύτερη προέλευση των δικών μου "ιδεών". Ναι, για τους Ultra-Terrestrials θα ήθελα και γω να το συζητήσουμε αλλού στο μέλλον, με ενδιαφέρει πολύ σα θέμα. Και ναι, αυτό εννοούσα όταν ανέφερα την εξίσωση drake, ότι στατιστικώς επιβεβαιώνει την σίγουρη ύπαρξη άλλων πολιτισμών (οι παράγοντες που χρησιμοποιεί αφορούν τις πιθανότητες να υπάρχουν π.χ πλανήτες με παρόμοιες συνθήκες ζωής με τη δικιά μας, με τη σειρά τους εκείνοι οι πλανήτες να έχουν νοήμοντα όντα κ.ο.κ.). Αυτό που μου φαίνεται περίεργο και αυτό θα ξανατονίσω είναι ότι την εξίσωση αυτή τη χρησιμοποιεί η επιστημονική κοινότητα του κατεστημένου (εννοώ δηλαδή τους επιστήμονες που το σύστημα προωθεί αυτή την περίοδο που διανύουμε) ώστε να απορρίψει την πιθανότητα να μας έχουν επισκεφτεί, πράγμα που εγώ το βρίσκω τραγικά οξύμωρο (βέβαια υπάρχουν και επιστήμονες που έχουν πει κατά καιρούς ότι μπορεί να μας έχουν επισκεφτεί αλλά να μην το καταλάβαμε ή να μη μας βρήκαν ενδιαφέροντες κτλ). Γιατί αν ένας πολιτισμός ήταν πιο ανεπτυγμένος από το δικό μας, σίγουρα θα είχε ξεπεράσει πολλά φράγματα των δικών μας φυσικών νόμων.
Το Knowing δεν το έχω δει ακόμη αλλά το Dark City είναι από τις αγαπημένες μου ταινίες. Όσον αφορά τη φύση της πραγματικότητας, φυσικά το Matrix και το Thirteen Floor που δεν είναι τόσο διαδεδομένη ταινία ίσως επειδή είχε επισκιαστεί από το Matrix. Σε παρόμοιο σκεπτικό με το Thirteen Floor πιστεύω είναι και η ταινία Westworld, η οποία έγινε πιο γνωστή με τη νέα σειρά που έχει βγει (με το ίδιο όνομα) και προσωπικά βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα την έμμεση αμφισβήτηση της πραγματικότητας που παρουσιάζει.
Και μιας και είστε λάτρης του Lovecraft, να σας προτείνω και τη σειρά Stranger Things, αν δεν την έχετε δει ήδη επειδή είναι πολύ διαδεδομένη. Οι αναφορές που γίνονται στη σειρά αυτή πιστεύω ότι αξίζουν πολύ.

Σας ευχαριστώ και πάλι γι'αυτή τη δημόσια συνομιλία και θα τα ξαναπούμε (ελπίζω) στο μέλλον.

Π. Γ. είπε...

Ok. See you later alligator.